En zomaar opeens was ze weg, in stilte ...

Voor het omgaan met praktische en emotionele zaken nadat een naaste met dementie is overleden

En zomaar opeens was ze weg, in stilte ...

Berichtdoor Luis_23 » 14 Juni 2017

Mijn Moeder (die op Curaçao woont) was sinds Oktober 2016 uit huis geplaatst.
Het ging niet meer, mijn vader kon absoluut niet begrijpen wat de ziekte inhield hij reageerde op een prehistorische manier.
Mijn moeder kwam in een tehuis terecht waar mensen onder erbarmelijke toestanden woonden en werkten. Vorig jaar vond er een onderzoek plaats in het buitenland (op Curaçao doen ze echt niks) en men gaf aan dat zij in stadium 6 van de 7 was (zegt me niks) en een jaartje nog kon leven. (ik kon dat niet geloven dacht dat het onzin was hoe kan je zo iets roepen dacht ik).

Mijn moeder kon ons nog herkennen, wel vergaat ze binnen de seconde alles wat je vertelde, ze viel vaak en was “vlucht gevaarlijk”. 4 weken geleden ging ik met “zorgverlof” naartoe, ik dacht 10 dagen bij te kunnen zijn, leuke dingen mee doen, veel praten, foto’s en video’s laten zien van vroeger maar tot mijn verassing was ze opeens ziek …, koorts (men wist niet waar het vandaan kwam en konden die ook niet weg krijgen ook niet met antibiotica), ze kreeg slijm die moeilijk weg te krijgen was, opeens deed ze de ogen niet meer open. Dagen gingen voorbij en ze deed de ogen niet of nauwelijks open. Dan een kleine opleving dan weer niks…, en opeens ging ze niet meer eten en later kon ze ook niet meer drinken…, we zaten bij haar en ik bleef verhalen vertellen in de hoop dat ze me zou horen en opeens merkte ik dat ze zachtjes ging ademhalen tot het moment dat het stil werd. Zo stilletjes viel ze weg….., een dag voordat ik terug zou moeten vliegen. Heeft zij het moment gekozen omdat ze wist dat ik daar was?? Ik was haar enige liefste zoon

Precies binnen het jaar stierf ze zoals ze in het buitenland hadden voorspeld, hoe kon dat? Ik zag andere mensen die veel verder in dementie zaten en al jaren daar opgesloten waren maar mijn moeder was toch niet zo ver…, (gelukkig niet) hoe kon het nu gebeuren dat mijn moeder wel zo snel dood is gegaan?

Ik weet het niet. Ze stierf heel mooi, zonder pijn (misschien alleen maar dorst)

Wij zijn zo verdrietig, maar het deed me ook zeer hoe de zorg voor patiënten met dementie op Curaçao gaat,
Mensen die nooit bezoek krijgen, niet meer dan een setje kleren hebben, die door een tekort aan personeel en middelen vaak aandacht tekort hebben. Het deed mij enorm zeer om de omstandigheden op Curaçao voor alzheimer patiënten te zien. Kon iemand daar iets aan doen.

We zijn verdrietig en begrijpen niet of de dood zoals die gegaan is typisch iets voor alzheimer is…, weet iemand dat te vertellen?

Luis
Luis_23
 
Berichten:
2
Geboortejaar:
1967
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
(Schoon) zoon of dochter

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 14 Juni 2017

Dag Luis,

Je schrijft het zelf: je moeder is 'mooi' gestorven, zachtjes weggegleden, omringd door de mensen van wie ze hield.
Een overlijden bij Alzheimer kan ook langzaam gaan, een lijdensweg worden, dat is jullie bespaard gebleven. Heel bijzonder dat je erbij was, alsof je moeder op je heeft gewacht. Ik denk dat je daar dankbaar voor mag zijn. Alzheimer is een rotziekte, je moeder heeft niet te zeer geleden. Inderdaad heb ik vaker gehoord dat de omstandigheden in de verpleeghuizen op Curaçao niet zo geweldig zijn, dat realiseren wij ons niet zo. Luis, er zijn Alzheimerpatiënten die de ene week nog goed zijn en de week erna zo onverwachts overlijden. Vaak spelen er dan meerdere factoren mee, zoals in het geval van je moeder een koortsaanval.
Het blijft gissen wat dan de oorzaak is. Heel veel sterkte met de verwerking, een moeder blijf je missen.
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
894

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 14 Juni 2017

Dag Luis,

Mijn condeleances.
Ik ben een ervaringsdeskundige zoals men dat omschrijft.
Natuurlijk kan men niet zeggen ze heeft nog ongeveer een jaar, deze conclusie is gewoon gebaseerd op de ervaring die men met deze patiënten heeft.
Toen bij mijn vrouw de diagnose van Alzheimer werd gesteld zei de prof. De gemiddelde levensduur na diagnose is ongeveer 8/9 jaar.
De diagnose bij mijn vrouw is inmiddels 14 jaar geleden gesteld. En zoals ze momenteel is kan het nog wel 10 jaar duren.
Haar vader (ook dementerend) was ca. 75 jaar oud toen hij opgenomen moest worden omdat zijn vrouw op instorten stond.
Toen mijn vrouw hem wegbracht naar het verpleeghuis zei hij, Ik wil hier niet heen, schiet mij maar dood.
Na een paar weken bleef hij in bed liggen en kwam er niet meer uit, 3 maanden na opname overleed hij. Hij had kennelijk de moed opgegeven.
Koorts, taai slijm, eten en drinken weigeren, het zijn allemaal symptomen dat het eind nadert.
Meestal gaat de patiënt niet dood aan zijn dementie, maar aan, bijvoorbeeld longontsteking of zoals deze week bij ons op de afdeling een ogenschijnlijk nog 'redelijk gezonde' patiënt zijn toiletgang beëindigde met een hartstilstand.
Dat je moeder zo vredig insliep, geeft wel aan dat zij de moed had opgegeven en rust zocht.
Fantastisch dat je er bij was, voor haar, maar ook voor jou.
Sterkte.
Leo

p.s. De opnamenorm voor een verpleeghuis in Nederland is ZZP5 (zorgzwaarte) . Voor mijn vrouw is nu ZZP7 aangevraagd.
Daardoor komt er meer geld vrij om meer aandachts uren te geven.
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1875
Geslacht:
Man

Berichtdoor Leentje51 » 17 Juni 2017

Mijn vader is afgelopend donderdagochtend overleden.
In maart kregen wij als levensverwachting nog enkele maanden.
Ik denk dat de verpleegkundigen er gewoon een goed oog voor hebben.
Mijn vader is ook kalm weg gegleden, wel met de hulp van pijnverlichtende en in slaap houdende middelen.
Maar het was fijn dat hij de laatste dagen geen pijn meer voelde.
Ik was zelf blij dat hij zo kalm weg gleed, zeker als ik denk hoe hij pijn leed.
Ik denk dat je moeder je komst als een afgerond geheel heeft gevoeld.
Mijn vader was al maanden klaar om te gaan.
Ik wens je heel veel sterkte toe.
Leentje51
 
Berichten:
88
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon) zoon of dochter

Berichtdoor Luis_23 » 20 Juni 2017

Dank voor jullie berichtjes en echt heel veel sterkte aan iedereen.
De weken gaan voorbij en ik denk, gelukkig voor haar is ze gaan rusten..., ik blijf wel denken aan al de anderen die nog een "zombie" leven leiden daar in het tehuis op Curacao, de hitte, tekort aan personeel, tekort aan middelen geen of nooit bezoek...., het was zo erg om mee te maken. Arme mensen die daar door familie achtergelaten zijn...
Luis_23
 
Berichten:
2
Geboortejaar:
1967
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
(Schoon) zoon of dochter

Berichtdoor Klavertje vier » 23 Juni 2017

Misschien, ik weet niet hoe goed ze nog kon denken en zelf haar einde kon plannen, heeft je moeder bewust weinig gegeten en gedronken? Daarmee zou ze zelf haar levenseinde hebben bespoedigd.. Als ze nog helder genoeg was om te besluiten dat ze dat ze dit niet wilde meemaken...? Zo heeft ze zichzelf (en jou) een akelig levenseinde bespaard. Dan kan je haar dankbaar zijn.
Klavertje vier
 
Berichten:
49
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken als Overige familie en/of vrienden

Berichtdoor mitsie » 10 November 2017

Lieve Lotgenoten

Op dinsdag 24 oktober is mijn dierbare echtgenoot overleden.
Gelukkig was ik samen met een onzer zonen bij hem, en hielden we zijn hand vast tot op het einde.
Ik ben niet in de stemming om daar langdurig over uit te wijden . Het einde is niet mooi en ook niet vredig om te zien.

Nadat ik hem thuis vele ,vele jaren heb verzorgd was hij de laatste 38 maand opgenomen in een gesloten instelling.
Iedere dag ben ik naar hem gegaan gedurende 5 u per dag , de laatste maand werd dat 8-9u per dag.

Ondanks de laatste drie weken zijn ziekte als een sneltrein aan ons voorbij raasde, hij niet meer op zijn benen stond, niet kon drinken of eten zonder zich te verslikken blijft het moeilijk om te beseffen dat "hij er niet meer is .

Momenteel zit ik in een ontkenningsfase.

Mitsie
mitsie
 
Berichten:
55

Berichtdoor loek » 12 November 2017

Beste Mitsie,
Ik wil je oprecht condoleren met het verlies van je man. Je hebt het nu heel moeilijk, en daar wil ik je veel sterkte mee
wensen. Ik hoop dat er mensen om je heen zijn die jou hier doorheen kunnen helpen.
Luister vooral naar je lichaam, en doe "wat voor jou het beste voelt".
Tevens hoop ik dat je mooie / goede herinneringen aan je man hebt, die het verlies op den duur wat kunnen verzachten.
Lieve groet,
Loek.
loek
 
Berichten:
292
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor frans 50 » 13 November 2017

Lieve Mitsie,
vaak zie we een soort gelijk bericht voorbij komen.
Je kent het persoonlijke levensverhaal van de mensen "eigenlijk niet".
Je herkent wel het verdriet wat speelt en dan word je stil.

persoonlijk probeer ik altijd wel een gedachte achter te laten.

Niemand zei dat het makkelijk was,
Niemand ZEI OOIT,
Dat het ZÓ MOEILIJK, ZOU ZIJN.

veel sterkte de aankomende dagen en weken, we lezen vanzelf wel weer wanneer je er aan toe bent hoe het je is vergaan.
frans 50
 
Berichten:
458
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Ik heb dementie

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 14 November 2017

Dag Mitsie,

Gecondoleerd met het verlies van je man, wat een moeilijk en langdurig ziekteproces.
Enige troost kun je misschien putten uit het feit dat jullie bij hem waren op het laatst.
Neem je rust Mitsie, heel veel sterkte gewenst de komende tijd.

Hartelijke groet, onderzoeker30.
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
894




cron