laat (h)erkend: schuldgevoel

Voor het omgaan met praktische en emotionele zaken nadat een naaste met dementie is overleden

laat (h)erkend: schuldgevoel

Berichtdoor hannah2609 » 14 Mei 2018

Beste mensen!

Mijn vader had alzheimer. Ik kwam zijn laatste jaren wekelijks bij hem om zn huis, tuin en wasje te doen. De administratie deed ik al langer omdat mijn moeder deze altijd deed. Zijn Alzheimer is pas negen maanden voor zijn overlijden gediagnostiseerd door de geriater die thuis kwam, omdat ook de huisarts niet zeker was. Mijn moeder overleed 4 jaar eerder. Achteraf denk ik dat vader toen misschien al wel licht dement is geweest. Tja... achteraf.....!!! Pa had de laatste jaren heel veel zorg voor mijn moeder verleend. Zij wilden dat zo. Samen, in hun eigen woning.
Waar ik nu -zo'n halfjaar na pa's overlijden- steeds meer tegenaan loop, is dat ik het heel erg vind dat ik als dochter het toch niet eerder heb opgemerkt!! Ik ben enig kind en had altijd juist een heel goede band met mn vader. De laatste paar jaar hadden we echter steeds meer onenigheid (kan ik nu achteraf duidelijk vaststellen), ik begrijp soms toch niet, waarom ik een dergelijke verandering in onze omgang met elkaar niet als vreemd heb opgemerkt. Ik heb heel veel dingen agv. rouw getypeerd. Moeder was immers in 2013 overleden, mijn vader sprak er niet over en als ik er naar vroeg zei hij, dat hij er niet veel over dacht..... Verder heeft mijn vader ongeveer een jaar voor zijn diagnose nog een longontsteking gehad, toen heb ik zn warrigheid ook gesignaleerd maar zijn nieuwe HA meende dat de longontsteking oorzaak zou kunnen zijn. Voor achteruitgang ih. lopen werd pa naar de fysio verwezen. Daar zou hij dan ook gemonitoord worden op wel/ niet warrig zijn. Bovendien had mijn vader diabetes en was zijn bloedsuikerspiegel dan weer hoog dan weer normaal.
Ik blijf het vooral zo intriest vinden dat ik niet eerder heb geweten dat mijn vader Alzheimer had!! Ik had dan in veel situaties zoveel anders en begripvoller gereageerd.... Nu heeft hij met zijn situatie denk ik toch wel zo'n 4 jaar alleen rondgelopen.... Zo sneu is dat.

Wie iets van bovenstaande herkent, het zelf ook zo is vergaan, mag graag reageren. Ook hoor ik graag hoe u/jij er vervolgens mee bent omgegaan. Ik vind het erg moeilijk nl.

Hart.groet,
Hannah.
Laatst gewijzigd door Lex M op 16 Mei 2018, 1 keer totaal gewijzigd.
Reden: taalfout
hannah2609
 
Berichten:
2
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken als (Schoon) zoon of dochter

Berichtdoor josha » 14 Mei 2018

Dag Hannah

Het is zo begrijpelijk dat je nu achteraf concludeert dat de dementie al veel langer een rol speelde tussen de omgang van je vader en jou. Ik denk dat het in de meeste gevallen ook zo gaat als jij beschrijft. Degene die het dichtste bij staan, zien het niet altijd als eerste... vaak als laatste. En je vader had zoveel kwaaltjes erbij dat het heel logisch is dat je dacht dat het daar door kwam.

Schuldgevoel is zo nutteloos, ik begrijp het wel maar het heeft geen zin jezelf daar mee te kwellen. Je doet op het moment wat je voelt wat je moet doen, achteraf zou je het misschien anders gedaan hebben maar je was wie je TOEN was. Je bent nu , een half jaar na het overlijden van je vader, weer zoveel verder en gegroeid door het sterven van hem. Ik denk dat je het respecteerde van hem dat hij niet over zijn gevoelens wou praten... deed hij dat voor zijn ziekte wel?

Ik heb ook veel harde woorden met mijn moeder gehad door haar verandert gedrag voor de diagnose dementie werd gesteld. Ik ben zelfs 3 weken weg gebleven bij haar omdat ik vond dat ze eerst excuus moest maken voor een uitspraak van haar wat zeer kwetsend voor mij was.. Wist ik veel dat de dementie in het spel was..

Tijdens een gezamelijke vakantie op Ameland was ze ronduit vervelend, ze wou niets, niet lopen naar het strand[ we hebben toch een auto bij ons? zei ze] ik stelde toen voor dat ze die dag, lekker in het huisje bleef en zij dan maar zou gaan koken die dag.... mijn moeder kon altijd lekker koken maar nu was het ronduit vies wat ze op tafel zette!. Op de boot terug, trok ze zich terug van ons....ging niet bij ons zitten..
Een week later hoorde ik dat ze aan haar broers [ mijn ooms] had vertelt dat ze een vreselijke vakantie had gehad, de hele week moest werken en koken van mij! ELKE DAG!
Tja toen wist ik dat er iets niet goed zat...de huisarts constateerde een depressie en zei dat mijn moeder mij aan het manipuleren was..ook hij zei niets over dementie.. Terwijl aan dementie toch heel vaak een depressie aan voor af gaat.. Hij vond verder onderzoek niet nodig, ik moest maar wat vaker NEE zeggen tegen mijn moeder!

Toen heb ik geeist dat ze een verwijskaart kreeg voor het ziekenhuis waar de dementie werd vastgesteld en een andere huisarts voor haar gezocht!

Maar omdat mijn moeder heel gezond verder was en nog is, lichamelijk. wist ik dat er wat aan de hand was. Jouw vader had zoveel meer ziekten dat het begrijpelijk is dat zijn gedrag niet direct met dementie in verband werden gebracht....

Ik denk dat je schuldgevoelens horen bij het rouwproces waar je nu in zit..... achteraf zeggen we bijna allemaal dat we het toen en toen anders hadden moeten doen.. dat zijn de lessen waar we wat mee kunnen in de toekomst.... maar het is zoveel beter om je te focussen op de zaken die goed gingen en waar je mooie herinneringen aan hebt samen met je vader. Ik weet zeker dat je hebt gedaan wat in je vermogen lag.

Als je vader al die jaren voor je moeder heeft kunnen zorgen, zal er geen sprake van Alzheimer geweest zijn bij hem. Het is echt onmogelijk om dan de verzorging voor je moeder erbij te doen.! Dus wees niet te hard voor jezelf. Enne.. wees ontzettend trots op je vader dat hij dit allemaal heeft volbracht, ondanks zijn eigen slechte gezondheid.

Ik wens je acceptatie en rust toe in je rouwproces.

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
345
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon) zoon of dochter

Berichtdoor Sonja W » 14 Mei 2018

Och Hannah waarom kwel je jezelf zo... ik snap het wel hoor, ik ben zelf een kei in schuldgevoel creëren en vasthouden.. Ik denk dat je nu na een halfjaar wat meer ruimte voor jezelf krijgt... De situatie was zoals hij was, accepteer het en stuur dat duivelse schuldgevoel weg. Als het je lukt, laat mij dan ook
even weten hoe🤔 Liefs Sonja
Sonja W
 
Berichten:
33
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon) zoon of dochter

Berichtdoor hannah2609 » 15 Mei 2018

Dank voor jullie reacties. Ik weet het, zo'n schuldgevoel creeeren gebeurt vaak id. rouwperiode na n overlijden. Bij mn moeder had ik het echter niet; geheel andere situatie etc etc. Maar nu na t overlijden v mn vader grijpt t me erg aan. Dat ik t toch niet eerder als zodanig heb opgemerkt..... Maar het klopt jullie hebben gelijk, ik moet verder, het accepteren.
@josh mn pa had echt alzheimer hoor. Twee artsen hebben t bevestigd nadat hij vr onderzoek/observaties was opgenomen. Wel denk ik iid. dat er mss. nog wel meer speelde (naast zn copd en diabetes) omdat het zo heel snel verlopen is en hij heel snel verzwakte. In het verpleeghuis werd dat niet meer verder onderzocht, dat zou alleen maar n kwelling vr hem geweest zijn.
Het helpt mij beter te relativeren en te accepteren wanneer ik iid. over gelijke situaties lees, zoals je ook beschrijft over je reacties op jouw moeder. Het is goed te ervaren dat je dan nt de enige bent!!
Dank jullie wel! Groetjes Hannah
hannah2609
 
Berichten:
2
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken als (Schoon) zoon of dochter




cron