Schoonvader is overleden. Wat nu?

Voor het omgaan met praktische en emotionele zaken nadat een naaste met dementie is overleden

Re: Schoonvader is overleden. Wat nu?

Berichtdoor Maatje M » 04 April 2015

Hallo Christiana,

Je mag in ieder geval trots zijn op je kinderen die met of zonder hard werken zulke mooie cijfers halen! Fijn dat vader nu beter materiaal heeft gekregen, daar moet hij zich ook zeker prettiger bij voelen wat ook weer een weerklank op de naaste omgeving geeft.Het is de tendens van deze tijd om eerst het goedkoopste aan te bieden, het maakt het allemaal wel omslachtig en geeft overbodige ergernis en kost energie die beter voor andere doeleinden gebruikt kan worden.

Dat schoonmoeder in een dip zit is/was te verwachten. Het is moeilijk om na jarenlange verzorging ineens 'leeg' te staan. Wat te doen, poetsen, wat niet leuk is, bij anderen op visite gaan en je verhaal vertellen, wat die anderen vaak gaat vervelen? Ja en dan ook nog die financiële zaken die geregeld moeten worden daar wordt je echt niet vrolijk van. Schrijven zoals hier op het forum je ervaringen uitwisselen met anderen is dat niets voor haar ? Mailtjes en/of brieven schrijven eerst naar de mensen die bij het overlijden hebben gereageerd, meestal blijft hier wel een schrijfcontact aan over. Ook kijken of je oude hobby's weer op kunt pakken of juist nieuwe te ontdekken. Ondanks dat ik genoeg ideeën heb om te willen doen zit ik ook best regelmatig in een dip hoor, het is de ene dag sus en de andere dag zo...... maar... ik heb wel inmiddels geleerd om te zorgen dat je niet helemaal van anderen afhankelijk moet zijn.

Hoe zijn de vooruitzichten voor je man en daarmee ook voor jou? Blijf je staande?

Het is fijn om af en toe een berichtje te lezen.

Zorg voor jezelf.
Maatje M
Maatje M
 
Berichten:
57
Geboortejaar:
1935
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Christiana » 06 April 2015

Hoi Maatje, ook ik vind het fijn om je berichtjes te lezen, ik snap heel goed dat je wel goede plannen hebt om te gaan doen, maar de zin door het verdriet en de leegte niet hebt, volkomen normaal lijkt mij, je mag en moet ook rouwen. Mijn schoonmoeder wacht thuis of er visite komt, heb haar voorzichtig aangeraden zelf eens weg te gaan, en niet te wachten of er iemand komt.

Ik merk dat ik het vooral lastig vindt dat mijn beide schoonzussen die jaren niet thuiskwamen nu ineens bij mijn schoonmoeder langskomen en alleen over koetjes en kalfjes praten, toen ze en wij het moeilijk hadden waren ze er niet, mijn schoonmoeder en ik stonden er alleen voor (mijn echtgenoot is een tijdje opgenomen geweest), mijn schoonmoeder wil begrijpelijk niet opnieuw ruzie, maar er is niets uitgepraat, en voor je het weet is er toch weer ruzie.. Ik had liever gehad dat ze weg waren gebleven, dan was het in ieder geval duidelijk en hoef je niet op je tenen te lopen. Mijn schoonvader heeft er veel verdriet van gehad, en daar walsen ze over heen.. Ook mijn man hebben ze laten vallen, er heerst immers een groot taboe op psychisch ziek zijn..

Maar goed ik moet daar een manier in vinden om mee om te gaan.

Ben je de Paasdagen goed doorgekomen? Ik hoop dat je vrienden op bezoek hebt gehad of bij hun bent geweest, lastig en moeilijk feestdagen.

Groetjes
Christiana
 
Berichten:
44
Geboortejaar:
1951
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor jannieka » 07 April 2015

Hoi Christiana, in mijn familie en schoonfamilie zijn er kinderen die hun ouders niet meer/nauwelijks bezoeken. Dat is een groot verdriet voor de OUDERS. Mijn ervaring is dat elke toenadering of contact wordt gekoesterd.
Het verhaal van de verloren zoon uit de Bijbel.....het lijkt zo oneerlijk, dat is het ook. Vooral omdat je dubbel genegeerd bent. Maar je zult zien dat als je gaat delen in de opluchting van je schoonmoeder over het feit dat haar dochters weer langskomen, ze dubbel zo blij en vertrouwd met je zal zijn en wie weet.....misschien komt er een tijd dat jullie die nare dingen ook nog kunnen uitpraten. Maar daarvoor moet je elkaar vertrouwen en dat kost tijd.
Je bent van onschatbare waarde gebleken en dat blijft zo en dat weet je schoonmoeder heel erg goed.
Wijsheid toegewenst! vriendelijke groeten, Jannieka
jannieka
 
Berichten:
363

Berichtdoor Christiana » 13 April 2015

Bedankt voor je lieve reactie Jannieka, voor mijn schoonmoeder laat ik het zo, voor mij hoeft het contact niet meer, mijn man zwaar depressief (opname en al) hebben ze ook laten vallen, geen belangstelling geen hulp (geestelijk ziek zijn nog enorm taboe in Nederland). Ik heb mijn kinderen en mijn man overeind gehouden in die crisis, dus de rest kan ook ik wel aan. Als ze bij mijn schoonmoeder komen prima, maar wil geen enkele bemoeienis meer. In de moeilijkste jaren waren ze er niet prima, dan heb ik ze in betere tijden liever ook niet meer om mij heen, steek mijn tijd liever in mensen die er voor mij waren.. (met schade en schande wordt men wijs).
Christiana
 
Berichten:
44
Geboortejaar:
1951
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Maatje M » 18 April 2015

Had even niet de fut om het forum “op te gaan” er waren teveel herinneringen om me heen waar ik niet goed mee om kon gaan. Een mens zit raar in elkaar, soms zie je overal een oplossing voor maar soms ook niet. Waarom is de energie er de enen dag wel en de andere dag niet? Hoe leg je uit wat men niet ziet, dat het lichaam wel wil maar de geest kan het niet?

Dit is volgens mij ook een beetje zoals jouw man zich moet voelen. Het is voor de buitenwereld vaak niet te begrijpen waarom iemand zo is, er wordt zo vaak gezegd niet zeuren maar doorgaan. Ik vindt het heel knap van jou dat je de boel draaiende hebt gehouden en nog houdt.

Jouw schoonzussen kiezen voor de gemakkelijkste weg, als er problemen zijn dan blijf je uit de buurt want dat is alleen maar lastig. Stel dat er hulp gevraagd wordt….. Als er geen problemen zijn, wel, dan ga je gezellig over ditjes en datjes praten. Ze zijn te beklagen vind ik en inderdaad laat je schoonmoeder maar blij zijn dat ze komen (hoop je dan) eerder was beter geweest.
Ook bij de crematie van mijn man zijn familieleden geweest die anders nooit kwamen, waar mijn man ook verdriet van had. Waarom, oh waarom kwamen ze niet toen hij nog leefde? Ook ik ben niet van plan de banden aan te halen, dat kan ik me van jou ook heel goed voorstellen. Spaar je energie maar voor belangrijker zaken en wees blij met de mensen die jou, je gezin en schoonmoeder niet hebben laten vallen. Deze mensen kun je koesteren zonder een nare bijsmaak te krijgen en ja met schade en schande wordt men wijs net zoals met het stijgen der jaren…..

Ga door zoals je tot nu toe deed, je hebt er vast een goed gevoel bij, ik tenminste wel.
Maatje M
Maatje M
 
Berichten:
57
Geboortejaar:
1935
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Christiana » 20 April 2015

Je beschrijft het goed Maatje, zo voelt het bij mijn man, het kost hem veel moeite en kracht om te doen wat hij nu doet, en nog horen dat hij er gewoon een schepje bovenop moet doen, niemand ziet hoe is afgebrand en eigenlijk het liefst om 20.00 uur naar bed wil..

Dat jij die gevoelens ook hebt, horen "depressieve" gevoelens bij een crisis dan hoort het zeker in een rouwproces wat nog zo ver is, je leven is "leeg" de intensieve zorg om je man is weggevallen, de aanloop van mensen is weg, je hoort volgens de buitenwereld je leven weer op te pakken voor hun is het al een paar maanden, voor jou voelt het als een week..

Ik denk (ben geen professional) dat het van jezelf mag en moet accepteren, dat die dagen dat je geen oplossingen ziet, en geen kracht hebt er zijn, verzetten heeft geen zin.. En dat er dan weer een dag komt die er mag zijn, dat je de vogeltjes wel hoort fluiten, kan genieten van een zonnetje, en als je dat nog niet kunt, met een pot thee en een boek, gewoon onder een dekentje op de bank..
Wees vooral lief voor jezelf!

Ben vanavond even met mijn dochter bij mijn ouders langs geweest, blij dat we kwamen, mijn vader had een heldere avond, kon zich zelf een krantenartikel herinneren van deze week toen wij het over een onderwerp hadden. Leven mee met mijn man, mij en onze puberkinderen. Nu mijn schoonzusjes de koetjes en kalfjes bezoeken bij mijn schoonmoeder doen, kan ik mooi meer tijd in mijn ouders steken... Elk nadeel heeft zijn voordeel..

En bij mij hoeven ze niet te komen, weer wat hypocriete staaltjes gezien van de week, wat mijn man dubbel raakt, dat vind ik zo jammer.. Die is gestart met een nieuwe therapie waar gewerkt wordt aan emotionele verwaarlozing in zijn jeugd wellicht dat het gedoe omtrend zijn zussen hem nu dubbel raken.

Maatje wees lief voor jezelf! Je doet het goed! En bedankt voor je lieve en wijze woorden.

lieve groeten Christiana
Christiana
 
Berichten:
44
Geboortejaar:
1951
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Christiana » 11 Februari 2016

Hoi Maatje, vraag mij af hoe het met je gaat?
Christiana
 
Berichten:
44
Geboortejaar:
1951
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie




cron