als het einde nadert

Voor het omgaan met praktische en emotionele zaken nadat een naaste met dementie is overleden

als het einde nadert

Berichtdoor rinus1 » 05 Maart 2015

mijn moeder heeft de laatste tijd veel slaapdagen en is ook vaak tegen het middaguur pas op, nu was ze laatst aardig verkouden, heel even lichte koorts gehad, de verkoudheid is een eind weg, maar als ze hoest hoor je nog wel goed dat er nog slijm zit, koorts heeft ze niet meer, maar de laatste 2 dagen is ze niet meer van bed gekomen en ligt veel te slapen, vanochtend en vanavond heeft ze een bordje pap gegeten en vanmiddag een beker appelsap, maar dat was het dan ook
mijn moeder zit in een vergevorderd stadium van deze k..ziekte, wanneer komt er eens eindelijk een medicijn?!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
na jaren in angst te hebben geleefd, van machteloosheid en hulpeloosheid en intens verdriet over de langzame vernietiging van mijn moeder, ben ik nu bang dat ik ze nu ook echt fysiek ga verliezen, in feite ben ik haar al een hele tijd kwijt, naast deze rotziekte, is ze ook nagenoeg blind, omdat het geven van oogdruppels tegen de oogdruk op een gegeven moment ook niet meer ging en lopen kan ze ook al lang niet meer, evenals met haar praten, dus ja, wat is er nog over van mijn moeder, het is verschrikkelijk om aan te zien en deze hel duurt al jarenlang, al bijna 4 jaar in het verpleeghuis en daarvoor toen ze nog thuis zat ook minimaal 4 jaar,
mijn pa heeft dezelfde k..ziekte en zit in hetzelfde verpleeghuis, kan ik nog wel mee praten, maar ook hij gaat dezelfde kant op, hoe zal mijn pa reageren als zijn vrouw echt weg is en zelf ben ik ook enorm bang dat ik deze k..ziekte ga krijgen, naast de erfelijke component schijnt ook slecht slapen een voorteken te zijn van alzheimer en laat ik dat laatste nou ook hebben
ik maak dit nu mee en wil het ook nooit meer meemaken, dus voor mij nooit geen verpleeghuis, hoe goed ze ook zijn, dan maar een paar jaar eerder vertrekken
rinus1
 
Berichten:
25

Berichtdoor jostrol » 05 Maart 2015

Rinus, wat moeilijk om te zien he, je moeder die in het laatse stadium is en waarschijnlijk als ik zo hoor binnenkort komt te overlijden.
Je hebt verdriet en bent boos dat je afscheid al hebt genomen van de moeder die ze was, nu het laatste afscheid er aan komt doet dit onnoemlijk veel pijn.
je had zo graag....
Je maakt je ook zorgen om je vader, wat neemt hij er van mee/ waar/ hoe zal hij reageren?
Dit zal je af moeten wachten, hoe hard het ook zal zijn voor hem en voor jou nog meer.
Jij maakt alle stappen dubbel mee.

Heel veel sterkte, het niet makkelijk allemaal om alles zo bewust mee te maken en hen te zien zoals ze nu zijn.
Probeer ook hun te herinneren zoals ze waren,m et al de mooie dingen die jullie deelden en om konden lachen.
De sterke ouders, zoals jij nu een sterke zoon bent voor hun.

Ik hoop dat er voor jou lieve mensen om je heen zijn die je kunnen steunen
jostrol
 
Berichten:
619
Geboortejaar:
1952
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Niet (direct) betrokken

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 06 Maart 2015

rinus1 schreef:
> mijn moeder heeft de laatste tijd veel slaapdagen en is ook vaak tegen het
> middaguur pas op, nu was ze laatst aardig verkouden, heel even lichte
> koorts gehad, de verkoudheid is een eind weg, maar als ze hoest hoor je nog
> wel goed dat er nog slijm zit, koorts heeft ze niet meer, maar de laatste 2
> dagen is ze niet meer van bed gekomen en ligt veel te slapen, vanochtend en
> vanavond heeft ze een bordje pap gegeten en vanmiddag een beker appelsap,
> maar dat was het dan ook
> mijn moeder zit in een vergevorderd stadium van deze k..ziekte, wanneer
> komt er eens eindelijk een medicijn?!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
> na jaren in angst te hebben geleefd, van machteloosheid en hulpeloosheid en
> intens verdriet over de langzame vernietiging van mijn moeder, ben ik nu
> bang dat ik ze nu ook echt fysiek ga verliezen, in feite ben ik haar al
> een hele tijd kwijt, naast deze rotziekte, is ze ook nagenoeg blind, omdat
> het geven van oogdruppels tegen de oogdruk op een gegeven moment ook niet
> meer ging en lopen kan ze ook al lang niet meer, evenals met haar praten,
> dus ja, wat is er nog over van mijn moeder, het is verschrikkelijk om aan
> te zien en deze hel duurt al jarenlang, al bijna 4 jaar in het verpleeghuis
> en daarvoor toen ze nog thuis zat ook minimaal 4 jaar,
> mijn pa heeft dezelfde k..ziekte en zit in hetzelfde verpleeghuis, kan ik
> nog wel mee praten, maar ook hij gaat dezelfde kant op, hoe zal mijn pa
> reageren als zijn vrouw echt weg is en zelf ben ik ook enorm bang dat ik
> deze k..ziekte ga krijgen, naast de erfelijke component schijnt ook slecht
> slapen een voorteken te zijn van alzheimer en laat ik dat laatste nou ook
> hebben
> ik maak dit nu mee en wil het ook nooit meer meemaken, dus voor mij nooit
> geen verpleeghuis, hoe goed ze ook zijn, dan maar een paar jaar eerder
> vertrekken

Beste Rinus,
Wat een ellende kan een mens meemaken.
Toen Prof.Philip Scheltens van de VU 9 jaar geleden bij mijn vrouw met zijn team Alzheimer vaststelde
vertelde hij ook dat als het in de familie zit, men ongeveer 8% meer kans had om het te krijgen .
Wel het is bij haar familiair maar mijn vrouw is voorlopig de enige in de familie en het hele spul nadert inmiddels de 70.
Verder wil ik je adviseren om lid te worden van de NVVE, zodat je grondig op de hoogte bent over euthanasie.
Nooit weg en je steunt ze.

Dan de situatie van je moeder, je weet dat het Dementieproces onomkeerbaar is, maar besef ook de mens gaat niet dood aan Dementie, maar aan de complicaties die er op termijn optreden. Vaak is dat een longontsteking. De weerstand verdwijnt.
Dat er ooit een 'medicijn 'zal komen is vrijwel zeker. Het is tenslotte big bussiness.
Maar zoals de eerder door mij genoemde Prof. ons ruim 9 jaar geleden vertelde,
'als ze vandaag wat uitvinden, komt het over 15 jaar pas op de markt'.

Rinus, probeer toch om niet met al die angsten te leven, een hele vrije vertaling van een bekende kreet is:
'Een mens lijdt het meest door de ziektes die hij vreest'.
Ik heb ook wel eens gelezen dat 'Het stervensproces start bij de geboorte'.
Nou ik wil je zeggen dat met die doemgedachte een mens toch niet in het leven kan staan.

Het is verschrikkelijk dat je beide ouders dit proces nu doormaken, maar zoals je beschrijft, je hebt nog een goed contact met je vader, knuffel je moeder geniet samen met hen nog zoveel mogelijk en dat kun je zelf nog het beste als je een beetje positief bent. De mijne waren beiden al voor hun 65e overleden.

Ik ben het helemaal met je eens, het is een K....ziekte.
En.......ik ben toch ook blij met het verpleeghuis, waar mijn vrouw inmiddels ruim een jaar verblijft, zij is er erg gelukkig en ik kan inmiddels weer staan en lopen zonder stok.
Sterkte en groet.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor rinus1 » 10 Maart 2015

beste lotgenoten,

de verschrikkelijke rotziekte, mensonterend heeft mijn moeder nu definitief gesloopt, ze is er nu ook fysiek niet meer, ze is vanmiddag rond énen stilletjes vertrokken en ik hoop dat ze nu na al die jaren rust vindt.
het waren jaren van angst, intens verdriet, machteloosheid en hulpeloosheid, elke zaterdag en woensdag ging ik met lood in mijn schoenen naar mijn moeder toe, niet vanwege mijn moeder, maar hoe ik mijn moeder nou weer aan zou treffen, het deed mij vaak zo zeer dat ik op de terugweg naar huis, vocht tegen mijn tranen, terwijl ik op de fiets zat,
al die jaren zat mijn moeder 24 uur per dag 7 dagen in de week in mijn hoofd, was het niet bewust dan wel onbewust,
maar het belangrijkste is dat mijn moeder niet langer meer hoeft te lijden en ik hoop dat ik ze ooit weer zie
moeder ik ga je missen en zal je nooit vergeten
veel liefs van je jongste zoon, het ga je goed, vaarwel
rinus1
 
Berichten:
25

Berichtdoor Maatje M » 10 Maart 2015

Dag Rinus,

Gecondoleerd met het overlijden van je moeder. Het is inderdaad zoals je schrijft een mensonterende rotziekte. Voor haar is het goed dat ze uit haar lijden is, geen angst, verdriet en machteloosheid meer heeft. Misschien voor jou ook, want je hebt niet meer verdriet om niets voor haar te kunnen doen. Je hebt gedaan wat je kon doen en dat is heel veel geweest! Iedere week haar opzoeken en knuffelen of alleen maar haar hand vast houden, dat heeft ze vast als heel fijn ervaren ook al kon ze het niet meer uiten. Ik heb bij mijn man gemerkt dat hij rustiger werd als ik bij hem was, ook al kon hij niet meer praten en herkende hij mij niet meer.

Weet je vader het al en hoe reageerde hij erop? Het wordt voor jou zeker nog een moeilijke tijd om het één te verwerken en het ander, zoals je vader, nog steeds op te vangen. Het is goed om het van je af te schrijven, praat er ook over met wie maar luisteren wil en ik hoop van ganse harte dat je mensen om je heen hebt aan wie je je verhaal kwijt kunt. Natuurlijk ga je haar missen maar het moet ook een goed gevoel geven dat je er voor haar mocht zijn!

Veel sterkte, Maatje M
Maatje M
 
Berichten:
57
Geboortejaar:
1935
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor rinus1 » 12 Maart 2015

dank je wel maatje, omdat mijn pa ook dementerend is, zijn de reacties verschillend, het éne moment schijnt die het te beseffen en het andere moment weet die niet waar je het over hebt, begrijpt die het niet
gisterochtend bv zat die te brullen van verdriet op zijn kamer en 's middags toen ik er was begreep die het niet erg, het zal nog wat worden vrees ik morgen als mijn moeder wordt begraven, de laatste dagen had ze helaas toch nog wat pijn geleden en de laatste uren van haar, toen ze bv ineens haar ogen opende die in het niets staarden, uitdrukkingsloos en met de armen gekromd in de lucht, zal ik bv ook nooit meer vergeten
na een geen gemakkelijk leven, heeft ze ook nog de laatste jaren van haar leven deze verschrikkelijke ziekte moeten dragen
ze is nu verlost van deze mensonterende ziekte, maar ik had niet gewild dat ze dit met de dood heeft moeten betalen, ik had het liever gezien met genezing
mijn strijd gaat door, zolang ik leef, om deze rotziekte uit te bannen
rinus1
 
Berichten:
25

Berichtdoor jostrol » 12 Maart 2015

Sterkte morgen Rinus
ook een definitief afscheid nemen is zeer waardevol voor jou
jostrol
 
Berichten:
619
Geboortejaar:
1952
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Niet (direct) betrokken




cron