Palliatieve sedatie

Voor het omgaan met praktische en emotionele zaken nadat een naaste met dementie is overleden

Palliatieve sedatie

Berichtdoor EstherK » 30 Juli 2015

Hallo,

Twee maanden geleden is mijn buurman, waar ik een erg goede band mee had, overleden. Hij was 63 jaar oud en leed al enkele jaren aan Alzheimer. Sinds een jaar woonde hij in een verzorgingstehuis. Ik ging regelmatig bij hem langs.

Hij had veel last van onrust. Dit uitte zich bij hem in schreeuwen. De andere patiënten hadden hier last van, dus hij werd vaak op zijn eigen kamer gezet, waar het geschreeuw verder ging. Hij kreeg verschillende kalmerende medicijnen, maar dit alles mocht niet baten. De onrust bleef. Mensen herkennen deed hij al heel lang niet meer. Maar zo nu en dan kon er nog een lachje af, zeker als hij een ontspannen bad kreeg, en hij at het verzorgingstehuis bijna arm. Hij moest weliswaar gevoerd worden, maar at met veel smaak.

Uiteindelijk heeft de familie palliatieve sedatie aangevraagd, en dit is goedgekeurd door een arts, omdat het volgens hen ging om ondraaglijk lijden. Hij werd dus "in slaap gebracht". De eerste dag was hij, ondanks de hoge dosis medicatie, gewoon wakker. Ondanks dat werd het plan om hem geen voeding of vocht meer te geven doorgezet. De tweede dag sliep hij, maar niet erg rustig. Hij reageerde op pijnprikkels en mompelde en mopperde zo nu en dan. Hij had veel last van opgehoopt slijm waardoor hij erg moest hoesten en zich vreselijk verslikte. De derde dag sliep hij vaster. Comateus, zo zag het eruit. Inmiddels was hij dusdanig uitgedroogd dat zijn tong en lippen voelden als een stuk leer. Hij moest op zijn zij liggen zodat hij zich niet verslikte in het inmiddels hard geworden slijm achter in zijn keel. Zijn oren waren helemaal blauw van het erop liggen. Na vijf dagen geen vocht en voeding overleed hij.

Ik kan moeilijk omgaan met dit verlies. Niet omdat hij er niet meer is, want ik ben ervan overtuigd dat hij niet had willen leven zoals hij het afgelopen jaar geleefd heeft. Maar om de manier waarop. Het voelt voor mij als moord. Alsof hij dood gemaakt is. Via Google heb ik het e.e.a. opgezocht over palliatieve sedatie, en leerde ik dat dit toegestaan is bij mensen die anders uit zichzelf binnen een week of twee zouden overlijden. Stervende mensen dus, die in slaap gebracht worden zodat ze het sterven niet bewust meemaken. Ik denk niet dat mijn buurman zelf overleden was binnen enkele weken als hij de zorg die hij kreeg was blijven ontvangen, aangenomen dat hij geen andere problemen (zoals bv. een hartstilstand) erbij zou krijgen. Is palliatieve sedatie dan toch toegestaan?

Zijn er hier misschien mensen die dit hetzelfde hebben ervaren? Zijn er anderen die ook op deze manier iemand met Alzheimer hebben verloren? Is dit een "normale" gang van zaken? Ik kan het moeilijk loslaten, ik hoop daarom hier lotgenoten te kunnen vinden, die mij kunnen helpen om vrede te krijgen met de manier waarop hij overleden is.

Esther
EstherK
 
Berichten:
2
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Overige familie/vriend(in) heeft dementie

Berichtdoor jannieka » 30 Juli 2015

Hallo Esther, heb je mijn verhaal gelezen ( waken tot het einde)....ik vertel erover, maakte hetzelfde mee...jij bent directer in je beschrijving. Maar zoals je het beschrijft, zo beleefde ik het ook. Hetgeen je mist, tov van mij, is de medezeggenschap over de stap naar de palliatieve sedatie. Je was immers geen familie. Dan lijkt het me dubbel moeilijk om het proces te moeten volgen.
Ook ik vind palliatieve sedatie geen oplossing.

Je bent nu twee maanden aan het worstelen met de beelden en het onvermogen ze te verwerken. Mij heeft het enorm....echt enorm en dat had ik niet verwacht.... geholpen een foto te krijgen van mijn schoonmoeder waarop ze precies zo lacht als ze altijd tijd deed in de tijd dat ze al behoorlijk ver gevorderd dement was. Die blik waarmee ze me aankijkt vanaf die foto kan ik over die nare beelden leggen van dat stervende mensje waaraan ik zo weinig meer kon doen.
Misschien zou zoiets jou helpen?

Ik weet niet of je ooit een mens van zo dichtbij hebt zien sterven? Ook dat is iets waar je niet zomaar overheen stapt. Kan je erover praten met anderen? Kan je terug naar de afdeling waar hij woonde om er met de mensen daar over te praten? Gaan ze nog een herdenkingsdienst houden waar je heen kunt?
Als niet-familie heb je ook de condoleances van de afdeling, de arts, de bewoners enz gemist! En ook dat soort kleine dingen, helpen in de verwerking.
Ik denk dat je het meest begrip zult vinden bij de verzorgers op de afdeling van je buurman. Zij hebben dit soort dingen veel vaker meegemaakt. Heel veel sterkte, en blijf schrijven! vriendelijke groeten
jannieka
 
Berichten:
363

Berichtdoor Aline » 01 April 2016

Ha Esther,

Allereerst gecondoleerd met uw verlies. Het moet een heftige tijd voor u geweest zijn.
Wij zijn vier meiden van het Hoornbeeck College in Rotterdam en zitten in het derde leerjaar van de opleiding verpleegkunde.
Voor school moeten wij een kwaliteitsverbeterplan maken en deze doen wij over palliatieve sedatie.
Wij willen u vragen of wij u een paar vragen mogen stellen m.b.t. palliatieve sedatie eventueel via de mail.
De naaste van de zorgvrager die palliatief gesedeerd wordt maakt het heel anders mee als wij als verpleegkundige. Daarom willen wij u vragen of wij u een paar vragen mogen stellen zodat wij de voorlichting en of de nazorg kunnen verbeteren voor als wij zelf gediplomeerd zijn.

Wij wachten uw reactie af,

Met vriendelijke groet,
Judith, Carlijn, Neeltje en Aline
Aline
 
Berichten:
3
Geboortejaar:
1997
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor EstherK » 01 April 2016

Hallo,

Ik wil graag meewerken aan jullie onderzoek. Echter wil ik daarbij zeggen dat het verhaal dat hier op het forum staat iets anders is dan hoe dit in het echt is verlopen. Ik heb het verhaal lichtelijk aangepast ter bescherming van de naasten van de overledene. Ik hoop dat jullie hier met respect en begrip om kunnen gaan, want ik wil deze anonimiteit graag voortzetten. Als jullie daarmee akkoord gaan, stuur me dan even een berichtje, dan stuur ik jullie mijn contactgegevens.

Vriendelijke groet,
Esther
EstherK
 
Berichten:
2
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Overige familie/vriend(in) heeft dementie

Berichtdoor Aline » 01 April 2016

Ha Esther,

bedankt voor uw medewerking.
dat begrijpen we. u kan ook zelf een mail sturen met uw mail adres naar alinevanoort@live.nl

met vriendelijke groet,

Aline
Aline
 
Berichten:
3
Geboortejaar:
1997
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Klavertje vier » 03 April 2016

Volgens mij is er in dit geval geen goede mondverzorging geweest. Dan zouden de lippen niet zo droog geworden zijn. Je kan daarover meer lezen in de handreiking 'bewust afzien van eten en drinken' van de KNMG. Er was hier weliswaar geen sprake van bewust afzien van eten en drinken, maar het stuk over mondverzorging is wel van toepassing.

En voor de dames die een werkstuk schrijven: wellicht hebben jullie wat aan dit artikel: http://www.bureaumorbidee.nl/zorg/pleid ... -helpdesk/ . Daarin wordt gepleit voor de mogelijkheid dat naasten een vraag kunnen stellen aan deskundigen, vooral in situaties waar men zich goed wil voorbereiden op het gesprek met de arts.
Klavertje vier
 
Berichten:
69
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Aline » 03 April 2016

Bedankt voor de site!!
Aline
 
Berichten:
3
Geboortejaar:
1997
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Xara » 26 April 2016

Beste Esther,

Volgens mij heeft niemand jouw vraag echt beantwoord. Er is palliatieve sedatie toegepast vanwege ondraaglijk lijden. Uit jouw verhaal maak ik inderdaad niet op dat hij leed. Wellicht was hij een last voor zijn omgeving en werd er weinig aan gedaan om zijn gedrag te veranderen. Er waren namelijk wel momenten dat hij niet schreeuwde. Er had wellicht onderzoek gedaan kunnen worden naar zijn gedrag om te bepalen waar hij rustig van wordt en eventueel had zijn dagbesteding aangepast kunnen worden. Ik ben er niet bij geweest maar ook voor mij klinkt dit niet als een rechtvaardig besluit. Het voelt voor mij alsof hij een 'last' was en daarmee deel ik je mening/gevoel dat dit wellicht een onterechte beslissing was. Ook lijkt het erop dat de palliatieve verzorging behorende bij de sedatie, niet afdoende was.
Je bent geen familie dus je kunt er weinig aan doen. Ik kan me voorstellen dat dit frustrerend is, zeker juist omdat de familie heeft besloten om tot de sedatie over te gaan. Ik herken de situatie dat je als niet-familielid toch soms dichter bij een persoon staat dan de familie zelf.
Ik kan me heel goed voorstellen dat je met een vervelend gevoel blijft zitten.
Xara
 
Berichten:
1
Geboortejaar:
1965
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Niet (direct) betrokken

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 27 April 2016

Beste mensen,
Laten we proberen om dit soort verhalen ver te houden van het Forum.
Reacties met aannames doen er niets toe.
We leven in een beschaafd land waar Palliatieve sedatie bij wet is geregeld.
Het is niet zo dat je bij de kruidenier om de hoek even een spuitje kan kopen
om e.e.a. te regelen.
Bij ondraaglijk lijden zal er zeker overleg zijn tussen arts en familieleden, maar uiteindelijk beslist de arts.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man




cron