Mijn moeder wil nog niet naar een tehuis.

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

Mijn moeder wil nog niet naar een tehuis.

Berichtdoor Hallo allemaal » 02 Februari 2018

Ik ben Diana, 50 jaar, mijn vader is 48 jaar geleden overleden, ik heb geen broer of zus en ben dus alleen met mijn moeder die op dit moment 88 jaar is en al zo'n 30 jaar alleen woont. Ze heeft een mooie leeftijd en is altijd erg sportief geweest, ze vond het heerlijk een stuk te fietsen of wandelen, heerlijk in de natuur zijn! Helaas gaat dat niet meer zo goed, mede door een val met de fiets waardoor ze sinds een poosje met een rolator moet lopen, maar ik denk ook dat haar leeftijd er wel mee te maken heeft!
Ze mist haar stukje fietsen en wandelen dan ook heel erg en gaat soms met haar rolator nog wel een stukje lopen, maar gaf afgelopen week aan dat ze bang is dat ook dat niet lang meer gaat want ze erg moe is en het bijna niet meer op kan brengen het huis uit te gaan. Het liefst zit ze in de stoel tv te kijken of ligt ze op bed, ze doet nog wel zelf haar boodschappen al heeft ze niet veel nodig aangezien ze niet veel eet! Uiteraard maak ik me zorgen om haar, maar niet alleen daarom, zowel mijn moeder als ik merken dat ze de laatste tijd aan het veranderen is. Ze vergeet steeds meer dingen, begrijpt vaak niet meer wat er in een brief staat, verteld of vraagt dingen meerdere keren, is regelmatig dingen kwijt, weet soms niet waar ze is of hoe ze iets moet doen, ik merk dat haar kleren niet meer zo schoon zijn als voorheen, ook loopt ze s'nachts regelmatig op dingen te zoeken die ze denkt kwijt te zijn. We hebben dan ook de meeste dagen in ieder geval via de telefoon contact, zo kan ik ook een beetje horen hoe ze die dag is, al zegt dat niet veel want zoals ze pas tegen me zei: soms denk ik dat ik alles aan kan, maar dat kan een half uur later alweer anders zijn en dan heb nergens geen zin meer in, geen fut meer voor en scheeld het me allemaal niet zoveel meer. Het is best heel moeilijk, vooral dat ze dingen zegt die ik niet van haar gewend ben en zeker niet leuk zijn, al weet ik dat ze het niet bewust doet, helaas kan ik het uit frustratie soms niet laten er tegen in te gaan, waardoor we een aanvaring met elkaar krijgen, wat waarschijnlijk voorkomen kan worden als ik het niet zou doen! Pas zei ze me dat ze geen baby is en ik haar niet als een klein kind moet behandelen terwijl ze me de andere keer vraagt of ik alles van haar overneem omdat ze gek aan het worden is, knettergek in haar hoofd wordt en het allemaal niet meer weet en zelf denkt dat ze dement aan het worden is en vraagt of ik alles van haar over wil nemen. Uiteraard probeer ik haar zoveel mogelijk te helpen en heb ik besloten langzaam aan steeds meer dingen over te nemen als ik denk dat het nodig is! Ondanks het nog niet zeker is of ze dement (aan het worden) is denken we wel dat ze in die richting moeten denken, maar als ik probeer of ze naar de dokter wil om het uit te laten zoeken wil ze daar helaas niks van weten. We weten dus niks zeker, omdat ik me zorgen maak en eigenlijk niet weet wat ik moet doen, met me handen in het haar zit, heb ik besloten contact met een verzorgingshuis op te nemen om te vragen wat er gedaan moet worden mocht zij met de tijd naar een verzorgingshuis toe moeten! Ik moet zeggen dat ik het heel confronterend vond, vooral de rondleiding, ik denk niet dat mijn moeder daar gelukkig zal worden, vooral niet als ze nog genoeg beseft zoals op dit moment! Misschien is het wel een optie als ze het echt niet meer weet, maar zover is het nog niet! Afgelopen week was ik bij haar en liet ze me weten dat ze een keer had gedacht dat het misschien tijd wordt naar een bejaardehuis te gaan, ik gaf aan dat een goed idee te vinden en vroeg waarom ze dat nog niet gedaan heeft, waarop ze antwoorde dat ze al zo lang alleen is, alle vrijheid heeft om te doen wat en wanneer ze wil, en dat niet kwijt wil! Natuurlijk is dat heel goed te begrijpen en mag je haar de dingen die ze fijn vind, niet afpakken zolang dat niet hoeft! Mijn zorg op dit moment is hoe ik mijn moeder zover krijg dat ze zich op dementie wil laten onderzoeken door de huisarts. Ik denk veel na over wat ik kan/moet doen, lees veel op internet en door het bezoek aan het verzorgingshuis kom ik binnenkort waarschijnlijk in contact met een casemanager. Door op internet te zoeken heb ik deze pagina gevonden en me hier aangemeld, inmiddels een paar verhalen gelezen en moet zeggen dat ik best geschrokken ben van sommige verhalen, verschrikkelijk hoe sommige mensen misbruik van zo'n situatie maken. Door het lezen van die verhalen ben ik wel extra op me hoede als het zover zou komen dat mijn moeder hulp nodig heeft! Het is mijn bedoeling zoveel mogelijk hier te lezen, misschien zit er voor mij iets tussen wat ik ook zou kunnen proberen, ook is het fijn soms even van me af te kunnen schrijven hoe het ervoor staat en te lezen dat mijn moeder dingen doet die andere met een dementie ook doen!
Alle naasten van iemand met een dementie wil ik heel veel sterkte wensen.
Hallo allemaal
 
Berichten:
2
Geboortejaar:
1967
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon) zoon of dochter

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 03 Februari 2018

Dag Diana,

Het is ook wel een beetje voorbarig geweest om naar een verpleeghuis te gaan denk ik.
Mijn vrouw was 65 jaar toen zij een beetje in paniek was omdat zij constateerde dat zij niet meer wist hoe zij met
3 geknipte voorpanden een jasje moest maken.
Zij had in het verleden haar eigen vader naar het Verpleeghuis gebracht en dacht derhalve oh oh, heb ik het ook.
Na de diagnose heeft zij nog ruim 9 jaar met mij samen gewoond en de reden van haar opname was meer dat ik op instorten stond dan zij. Inmiddels zit mijn vrouw ook al weer ruim 4 jaar in een Verpleeghuis.
Ze heeft niet meer het besef dat ze in een Verpleeghuis zit en zegt dagelijks dat ze nog zo gelukkig is.
Ik denk dat je moeder langzamerhand meer wat symptomen van ouderdomsdementie vertoont.Dat is meestal een langzaam proces en begint met het verlies van het korte geheugen. Dat verklaart veel denk ik.
Je kunt via Dementie.nl ook een testje opvragen. Het is niet bedreigend.
Noteer in een notitieboekje wat de extreme missers zijn. Altijd handig voor het gesprek met de Casemanager.
Bespreek met deze ook eventueel dagopvang.
Het echte testen begint bij de huisarts .
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1978
Geslacht:
Man

Berichtdoor josha » 03 Februari 2018

Dag Diana

Vooral rustig blijven en zeker geen overhaastte stappen maken.... ik ben het met Leo eens dat je heel veel stappen overslaat door gelijk naar een verpleeghuis te stappen.

Je moeder geeft al aan dat ze misschien verhuizen wil, je kunt de gesprekken de kant opleiden dat ze dan eerst getest moet worden naar wat voor soort huis voor haar geschikt is, dus even naar de huisarts en een verwijzing voor het ziekenhuis aanvragen.
Daana hoor je wel wat er aan de hand is en zal er vanzelf een casemanager worden ingeschakeld die jou hierin begeleidt.

Er is thuis misschien nog veel mogelijk met wat hulp en pas als het echt niet meer gaat alleen in huis zal er eerst dagopvang worden voorgesteld. Daarna komt het verpleeghuis inzicht maar gezien de hoge leeftijd van je moeder, is dat nog maar de vraag of het zover komt.

Het is voor jou nu belangrijk om rustig te blijven en dienen zich problemen voor, om te zoeken naar een oplossing.. Ook dit forum regelmatig te bezoeken zal je helpen hierin je weg te vinden.

Veel sterkte!
Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
356
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon) zoon of dochter

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 03 Februari 2018

Dag Diana,

Kijk ook eens op de site dementie.nl:
Bijgaand wat informatie over de voordelen van een diagnose en tips om iemand te motiveren naar de huisarts te gaan.

https://dementie.nl/diagnose
https://dementie.nl/diagnose/tips-om-je ... e-huisarts

Zo'n eerste bezoek aan een verpleeghuis kan heel erg confonterend zijn, maar in het ziekteproces van dementie groei je lanzgaam mee en verdwijnt dat ook meer naar de achtergrond.
Wel is er een groot verschil in tehuizen en hun omgang met cliënten. Op zich is het niet erg voorbereid te zijn, maar er zijn steeds meer tehuizen die overgaan naar 'kleinschalig wonen'. Hier wordt gezamenlijk gekookt, zijn er kleine groepen van 6-9 bewoners per huiskamer en probeert men het zo huiselijk mogelijk te maken.
Zoals Josha al aangeeft, als je moeder niet meer lang alleen kan zijn overdag is het een goed plan een geschikte dagopvang voor haar te vinden voor een paar dagdelen per week. Betrek hier uitgebreid de casemanager bij, zij kan je tips geven en dingen voor je regelen. Ook zal zij je moeder regelmatig bezoeken en haar bevindingen met je bespreken.
Heel veel sterkte, hartelijke groet,
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
981

Berichtdoor Hallo allemaal » 03 Februari 2018

Allemaal bedankt voor jullie lieve reactie's.

Het is inderdaad misschien wat voorbarig geweest om bij een verzorgingshuis te gaan kijken maar dat komt eigenlijk ook omdat ze een poosje terug aangaf daarheen te willen als het niet meer gaat, aangezien zij alleen woont. Ik wilde vast gaan kijken hoe het er daar uit ziet, en moet zeggen dat het er netjes uit ziet en ze inderdaad met een man of 6 zijn en verschillende dingen met elkaar moeten delen. Maar weet door dat bezoek wel dat ik denk dat het niks voor mijn moeder is en het probeer zo lang mogelijk uit te stellen op hoop dat het met andere hulp ook goed komt! Ik wacht nu af of ik aankomende week door een casemanager gebeld wordt, maar of die nu al wel wat kan doen is ook nog maar de vraag aangezien mijn moeder nergens wat van wil weten, ze wil geen huisarts maar ook geen hulp ergens bij.

Ik probeer zo rustig mogelijk te blijven en heb hele lieve buren en schoonfamilie waar ik altijd terecht kan als ik me verhaal kwijt wil, verder heb ik als afleiding mijn "gezin".
Groetjes van deze kant.
Hallo allemaal
 
Berichten:
2
Geboortejaar:
1967
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon) zoon of dochter

Berichtdoor YvetteV » 04 Februari 2018

Sterkte!
YvetteV
 
Berichten:
27
Geboortejaar:
1988
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Zorgprofessional / vrijwilliger

Berichtdoor Aiko » 06 Maart 2018

Hai Diana,
Dit is voor mij de eerste keer dat ik reageer, wel veel gelezen.
In het verhaal van jouw herken ik veel. Ook ik ben enig kind en heb in bijna dezelfde situatie gezeten als jij. Mijn vader en ik hadden zo’n 3 jaar terug het vermoeden dat het met mijn moeder niet goed ging, ze vermagerde maar at wel, veranderde in gedrag. We hadden elke dag telefonisch contact maar het ging me opvallen dat het altijd van mij moest komen. Wanneer ik bij haar was en ze koffie wou zetten dan vergat ze water in het apparaat te doen. Met kerst een cadeautje krijgen van haar wat ik haar zelf een maand daarvoor had gegeven. Achteraf gezien waren er veel meer momenten. Op een gegeven moment heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en er met mijn vader overgesproken. Daar zag ik erg tegenop. Mijn vader had hetzelfde gevoel als mij...en nu?. We hebben een afspraak gemaakt met de huisarts en de situatie uitgelegd. Alleen mijn moeder zou zelf niet gaan voor een vervolg gesprek dat wisten we wel. De huisarts heeft later in de week zelf gebeld, dat mijn moeder moest komen voor controle van haar bloeddruk.
Ze is samen met mijn vader gegaan en hebben een goed gesprek gehad. Daar gaf ze voor het eerst toe dat ze zelf ook dacht dat er wat aan de hand was. Daarna ging het snel, zijn bij de geriater in het ziekenhuis terecht gekomen. Ze heeft Alzheimer, het vermoeden was er al maar wat kwam dat hard aan!.
Dat is nu 3 jaar geleden, ze gaat inmiddels 2 dagen in de week naar de dagopvang. We merken dat ze het naar de zin heeft en doormidden van een schriftje weten we wat ze zoal doet. Ze kan het ons zelf niet meer duidelijk maken. We zijn inmiddels ook naar 2 verzorgingshuizen geweest om haar eventueel op een wachtlijst te kunnen zetten. We hebben dat nog niet gedaan maar het zal een keer moeten....Ik heb het er nog steeds moeilijk mee wat ik daar zag. Mijn vader wordt in april 76 en ik 49. Wat die man allemaal doet!. Hij is zo lief en doet zoveel maar ik maak me ook zorgen om hem. Gelukkig hebben we volgende week de maatschappelijk werkster van het ziekenhuis voor een gesprek. Wij doen alles nog met z’n tweetjes, ook het wegbrengen en ophalen vd dagopvang. Het is zwaar... Maar het is mijn moeder. Maar ik kan je zo’n maatschappelijk werkster echt aanraden, het lucht op echt waar!
Groetjes en veel kracht, Sandra
Aiko
 
Berichten:
1
Geboortejaar:
1969
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Iemand in omgeving

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 07 Maart 2018

Dag Sandra en Diana,

Bedankt voor je verhaal Sandra: wat goed te lezen dat jullie huisarts heeft doorgepakt en je moeder heeft laten komen. Jaren geleden werd mijn moeder (die kwam voor mijn vader) naar huis gestuurd met de opmerking dat mijn vader zelf maar moest komen. Een tweede keer ben ik meegegaan en weer werden we weggestuurd. Pas na het overlijden van mijn moeder en een depressie waarin mijn vader toen belandde wilde hij eindelijk mee naar de huisarts en geriater en inderdaad: "Alzheimer". Wat ben ik geschrokken bij de eerste testjes door de geriater: hij wist niet eens in welk jaar we leefden, wat had hij alles goed verbloemd. De wachtlijsten voor tehuizen waren toen anderhalf tot 2 jaar, dus we zijn ons ook gaan oriënteren (zonder vader), wat was dat confronterend inderdaad. Wel hebben we ons direct ingeschreven voor een nieuw project, een goede zet, want een half jaar later was het zover, hij kon niet meer alleen wonen en hij had geluk, daar was plek. Wat ik zeggen wil: zoek het tehuis van je keuze en schrijf je moeder in. Sandra kijk of er ook plaats is voor je vader eventueel (mocht hij dat willen), de situatie kan zo veranderen op die leeftijd. Er bestaan nu hele mooie 'Kleinschalig wonen' projecten, waar cliënten een eigen kamer of soms een klein appartement bewonen en samen in de gezamenlijke huiskamer koken. Er worden daar ook dagactiviteiten georganiseerd, deze tehuizen komen minder kaal en beangstigend over als de oude verpleeghuizen. In het ziekteproces groei je langzaam mee en worden mensen en hun gedragingen in tehuizen steeds begrijpelijker. Goed dat jullie ondersteuning hebben van een maatschappelijk werkster Sandra! Heel veel sterkte beiden, hartelijke groet.
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
981

Berichtdoor Ana » 11 Maart 2018

Het is (denk ik ) toch goed geweest om eens een kijkje te nemen....
Mijn moeder lag in het ziekenhuis en toen ze opgeknapt was en weer naar huis mocht, raakte ze thuis in een delierium, de thuiszorg had geen idee wat er aan de hand was, of ik even wilde komen?
Binnen 5 minuten was ik bij mijn moeder, helaas was de thuiszorg al weg, ik heb maar gelijk de huisarts gebeld. Deze kwam en ze had verschijnselen van een bloedvergiftiging, dus weer terug naar het ziekenhuis.
Al met al heeft ze best lang in het ziekenhuis gelegen, en de huisarts vond het beter dat ze niet meer alleen ging wonen maar naar een bejaardenwoning zou gaan. Op het moment dat er een woning vrij kwam raakte ze weer in een delierium, dus een andere optie was een verpleeghuis. Mijn moeder was toen 89.
Ze heeft daar vaak een delierium gehad, maar was ook regelmatig weer mijn moeder en vond het niet altijd even leuk in het verpleeghuis. Ik laat nu alle details achterwege...

Het enige wat ik hier wil zeggen... kun je voor je ouders zorgen, doe het!
Ana
 
Berichten:
1
Geboortejaar:
1974
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner




cron