partner met mogelijk beginnende vorm van Alzheimer

Voor mensen die zich zorgen maken over zichzelf of over anderen

Re: partner met mogelijk beginnende vorm van Alzheimer

Berichtdoor frans 50 » 11 Oktober 2017

Mooi verwoord loek, !
complimenten.
frans 50
 
Berichten:
478
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Ik heb dementie

Berichtdoor bezaan » 14 Maart 2019

Dag Loek, ik heb je verhaal gelezen. Het is een geweldige ondersteuning. Hier thuis begint het korte termijn geheugen bij mijn vrouw sinds een jaar steeds meer te haperen. Gezien het verleden van haar moeder, die zat lange tijd in een gesloten afdeling van een verzorgingstehuis, kunnen we er vrij over praten. We proberen de momenten van "het vergeten" zoveel mogelijk humoristisch op te vangen. Alle facetten passeren de revue zoals achterdocht, kookproblemen, problemen met het vinden van iets dat normaal nooit een probleem was en wat mij het meeste aangrijpt, is het verdriet dat ze heeft. Verdriet omdat ze de hele situatie met haar moeder heeft meegemaakt. Zij geeft duidelijk aan dat zij absoluut niet in een verzorgingshuis terecht wil komen. Ook daar is met de kinderen over gepraat. In de komende jaren zullen we ons daarover moeten beraden. Het is een heel moeilijk onderwerp voor ons als naasten. We zitten echt nog maar in een beginfase maar zien wel de realiteit onder ogen.
bezaan
 
Berichten:
3

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 15 Maart 2019

Dag Bezaan,

Ik lees jouw bericht hier op het forum voor het eerst en ben toch een beetje verbaasd.
Want waarom lees ik niet alle berichten hier aan voorafgaand.
Ik wil best op dit laatste schrijven reageren, misschien heb je wat aan de ervaringen van een ruim 17 jarige ervaring als begeleider.
Van deze 17 jaar zit mijn vrouw al ruim 5 jaar in een verpleeghuis. Ook zij heeft eerst haar vader zelf naar dit zelfde verpleeghuis gebracht.
Ik kom nog iedere dag bij haar op visite en ik heb nog het geluk dat mijn vrouw nog dagelijks zegt dat ze zo gelukkig is.
Sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1996
Geslacht:
Man

Berichtdoor loek » 18 Maart 2019

Dag Bezaan,
Wat ik toen schreef (lang geleden !) is nog steeds van toepassing.
Vergeet vooral niet in het NU te leven, en te genieten van wat nog mogelijk is.
Niet piekeren, geen zorgen...Ik snap wel dat je vrouw misschien wat dingen wil vastleggen /
regelen. Doe dat ook vooral, en praat erover samen , maar ook met de kinderen.
En verder....NU leven, en er met elkaar wat moois van maken !
Geniet van het komende voorjaar!
Groet,
Loek.
loek
 
Berichten:
348
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor bezaan » 18 Maart 2019

Dag Leo en Loek, ik heb vele berichten gelezen. De reden was om er achter te komen waar alles naar toe kan leiden. Zo passeren de meest verdrietige verhalen. Ook dat van jou (Leo). Ik vind het fijn dat ze je in ieder geval aangeeft dat ze het waardeert dat je haar dagelijks bezoekt. Mijn vrouw wil zelf niet in zo'n situatie terechtkomen als waar haar moeder indertijd is gekomen. Het probleem wordt dan wel bij de nabestaanden gelegd wanneer er een beslissing moet worden genomen ook al heb je e.e.a. vastgelegd. Wij ondernemen op dit moment nog heel veel en gaan komend voorjaar ook wel met de camper rondtrekken. Spelen 2x per week jeu de boules en genieten van de " derde" helft. Het probleem is puur het korte termijn geheugen. Iets nieuws (bijv. de tv of een kaartspel) is een groot probleem. Ook drukte is funest. Denk dan aan verjaardagen, vrienden die blijven eten of kleinkinderen die graag een nachtje willen blijven. Je kunt dan wel zeggen "doe dat niet" maar dan verdwijnt er heel veel aan gezelligheid. Wel ben ik nu bezig een aantal vrienden en/of bekenden te informeren die bereid zijn zo af en toe een uitje met haar te ondernemen zodat ikzelf even tijd voor mijzelf heb. Misschien kom ik wat egoïstisch over maar dat is niet de bedoeling. Ik wil gewoon naast mantelzorger ook nog een ontspannen leven leiden.
bezaan
 
Berichten:
3

Berichtdoor Ton » 07 April 2019

Dag Bezaan, Ik zit vandaag voor het eerst op dit forum omdat ook ik vragen heb maar las jouw bericht eerst. Wij weten het nu 2 jaar en ook mijn vrouw is nog jong en gaf destijds aan dat ze absoluut niet in een tehuis wil komen net zoals haar moeder. Nu 2 jaar verder merk ik dat dit verandert en afvlakt. Ze gaat nu 2 dagen in de week naar een zorgboerderij. Iets wat zo vroeger ook nooit ! zou doen. En het maakt haar gelukkig. Ik heb destijds het onderwerp laten rusten. Niet actief besproken maar ook niet ontweken. Wanneer ze er over begint ben ik het altijd met haar eens en ontwijk de discussie. Haar altijd het vertrouwen gegeven dat zij zelf mag bepalen wat er gebeurt en ik altijd haar beslissing zal steunen. Wat je verder schrijft is erg waardevol. Geniet van het NU en stel niets uit. Ik kon een jaar vrij nemen van werk en wij hebben een jaar lang onze bucketlist afgewerkt. Ook ik dacht ze zit nog in de beginfase dus we hebben nog veel tijd, maar 3 maanden geleden ging het ineens heel hard en de dingen die we gedaan hebben, zou ze nu niet meer kunnen. Ik heb mijn vrouw beloofd dat ze altijd thuis blijft. Terwijl we beiden weten dat dit niet waarschijnlijk is. We moeten er dan om lachen samen maar het geeft haar toch veel steun. Humor is in alle gevallen de beste oplossing. Mijn advies, geniet echt van het nu en wees blij met wat allemaal wel kan. Alles positief en luchtig bekijken. Soms makkelijker gezegd dan gedaan maar nu, na 2 jaar oefenen, lukt het ons ook steeds beter. Ik wens je dus veel geluk samen.
Ton
 
Berichten:
5
Geboortejaar:
1968
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 07 April 2019

Dag Ton,

Heel heel veel sterkte en...............werk ook aan je zelf.
Mijn vrouw bij wie inmiddels ruim 16 jaar geleden is vastgesteld dat zij een onvervalste Alzheimer heeft.
Inmiddels al weer ruim 5 jaar wonende in een verpleeghuis. Mijn vrouw heeft zich volkomen aangepast aan het verpleeghuis en is daar helemaal gesetteld MAAR....................................
Vanochtend zei mijn vrouw, inmiddels afgezakt naar het niveau van een 6 jarige en hartstikke gelukkig, opeens
ik wil naar huis! Gezellig naar Mama.
Ik vertelde en passant dat ik naar huis moest om de was te doen en dat ik morgenochtend haar wel weer zou zien. ( ik zie haar iedere dag).
Kwaad dat ze werd, ze keek mij aan of ik weet niet wat voorstelde en woedend liep ze weg.
Dat kan maar zo gebeuren en dat na 17 jaar). of ik ben dagelijks een ander persoon,
vader moeder broer, een meneer (met U als aanspreeknaam)
ze kent haar eigen kinderen niet meer.
Ik kom dagelijks bij haar, alleen omdat ik dagelijks bij haar kom bemerk ik soms dat ik iets vertrouwds ben.
Bereid je voor at dit ook ou kan overkomen.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1996
Geslacht:
Man

Berichtdoor Lex M » 08 April 2019

Bezaan en Ton,
Het traject waar jullie in zitten nu, heb ik geheel achter de rug.
Ik kan niet anders dan benadrukken: haal in de fase dat het nog kan, zo veel mogelijk uit het leven. Wij hebben ook zo lang mogelijk nog gereisd, vooral met caravan. Als je de toestand accepteert, kan er nog heel veel. Je krijgt het later nog zwaar genoeg. Maar met veel liefde kun je heel ver komen.
In fase 2 hebben wij veel plezier beleefd aan de vakanties van http://hetvakantiebureau.nl . Ik beveel sterk aan daar gebruik van te maken, als het zo ver is.
Ook ik was van plan haar tot het einde thuis te houden, maar dat is slechts weinigen gegeven. In ons geval kwam er een blaarziekte bij. En was de Alzheimer al zo ver gevorderd dat ze niet meer besefte waar ze was. Ik begon ook al een 'vertrouwd persoon' te worden. Voor haar was de verhuizing naar het verpleeghuis probleemloos. Maar voor mij was dat de zwaarste dag in mijn leven. Zwaarder dan haar sterven na 2,5 jaar verpleeghuis.
Nu, na 1,5 jaar, mis ik haar nog steeds, maar intussen lukt het mij aardig mijn leven alleen weer op te pakken.
Ik wens jullie (en alle anderen die het betreft) veel sterkte, liefde, berusting en wijsheid toe.
Lex
Lex M
 
Berichten:
54
Geboortejaar:
1943
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor bezaan » 08 April 2019

Allereerst wil ik kwijt dat ik blij ben deel te nemen aan dit forum, hoe triest het ook kan zijn. Het is fijn om allerlei ervaringen met lotgenoten te delen. Ik schrok van het verhaal van Ton dat het plotseling heel hard achteruit kan gaan. Natuurlijk begrijp ik wel dat ieder mens "uniek" is, maar toch...Wij proberen NU te leven en genieten. Ik vraag mij steeds af wanneer moet je een deskundige inschakelen om iets te laten vaststellen? De meningen zijn nogal verdeeld. Dan is er nog de vraag hoever is men gevorderd met een medicijn tegen Alzheimer?
Ik blijf de verhalen hier op dit forum aandachtig volgen en wil ook graag mijn steentje bijdragen om anderen met de verwerking van deze verschrikkelijke ziekte te steunen.
Ton veel sterkte en wijsheid. Geweldig dat het lukt na 2 jaar oefenen. Anderen, zoals ikzelf, kunnen daar veel van leren.
bezaan
 
Berichten:
3

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 09 April 2019

Beste Bezaan,

Welkom op het forum.
Wereldwijd wordt er onderzoek gedaan om dat ene middel te vinden tegen dementie.
Bedenk wat een goudmijn je aanboort als dat je lukt.
Tot op heden is er geen middel ontdekt ook al zijn er soms geruchten en optimistische geluiden.
Ik heb dit forum zo'n 10 jaar geleden een nieuwe start gegeven en ben sindsdien driftig bezig alle publicaties dien
aangaande te volgen, maar helaas tot op heden NUL.
Ik ben zelf ook partij in deze, omdat mijn vrouw 17 jaar geleden het vonnis Alzheimer vernam.
Zij zit inmiddels al weer ruim 5 jaar in een verpleeghuis.
Probeer de dementie een plaats te geven en vergeet niet je zelf daarbij.
Sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1996
Geslacht:
Man




cron