verdwijnen getalsbegrip: alzheimer?

Voor mensen die zich zorgen maken over zichzelf of over anderen

verdwijnen getalsbegrip: alzheimer?

Berichtdoor ChristaV » 31 Mei 2018

Mijn man (70) heeft beginnende Alzheimer, volgens diagnose van de neuroloog. Wat echter al jaren speelt is de afname van zijn begrip voor getallen. De laatste tijd wordt dat steeds erger. Klokkijken (analoog en digitaal), uitrekenen wanneer hij weg moet om ergens op tijd te zijn, met geld omgaan, dag/datum en leeftijd... Het is erg ingrijpend voor hem, en voor ons. Maar omdat heel veel andere functies nog (bijna) volledig intact zijn, merk ik dat ik twijfel of dit wel bij Alzheimer hoort... Ik kan er online ook niets over vinden. Heeft iemand hier soortgelijke ervaringen? Alvast bedankt voor de reacties.
ChristaV
 
Berichten:
3
Geboortejaar:
1966
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Lex M » 31 Mei 2018

Dag Christa,
Elk geval is anders, maar ga er maar vanuit dat het zo is.
Je moet voor jezelf een weg vinden hoe er mee om te gaan.
Bij mijn echtgenote waren het in eerste instantie vaardigheden die wegvielen.
Wat zij niet meer kon, ben ik gaan doen.
En zo hebben we nog een tijd ons leven voortgezet, zo veel mogelijk uit het leven halend.
Ik 'groeide mee' met het voortschrijden van haar ziekte.
Makkelijk was het niet, maar ik heb er mee leren leven. Tot aan het einde.
Veel sterkte en wijsheid gewenst.
Lex
Lex M
 
Berichten:
54
Geboortejaar:
1943
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor astrada » 01 Juni 2018

Hi Christa,

Hoe is de diagnose vastgestel want die stellen ze niet zonder enige zekerheid. Meestal meerdere onderzoeken..soms maandenlang.
Ik denk eerder dat het de schrik is en het is zo onwerkelijk als deze diagnose wordt gesteld. Ik zat naast mijn man toen de
neuroloog dit vertelde en het dringt gewoon niet tot je door op dat moment. Ook niet als je thuis bent en dagen daarna ook niet. We hadden zoiets van nou ja, het zal wel niet, hoe komt die man erbij, mijn man heeft gewoon heel veel stress. En mijn man kon toen ook nog van alles. Alleen klok kijken of rekenen (en daar was hij altijd een kei in) lukte niet meer, al een tijdje niet maar ja, dacht zal de stress wel zijn. Maar verder hoorde en zag je niks aan hem. En dan na maanden ga je toch dingen zien veranderen in zijn gedrag en ook terugdenken aan bepaalde momenten, hij wist soms ineens de weg niet meer naar huis tijdens het autorijden of naar zijn werk rijden wist hij soms ook niet meer. Hij zette eerst altijd zelf zijn koffie maar na de diagnose kon hij dat na een maand of 6 niet meer, teveel handelingen dat lukte niet meer.
Ik wil maar zeggen, het is heel erg schrikken en het zal moeten bezinken. Voor nu vooral veel informatie vergaren want je zit met zoveel vragen nu en naar de toekomst toe. Gelukkig heb je hier altijd een 'luisterend' oor en als het kan, advies.
Heel veel sterkte voor jullie Christa!
astrada
 
Berichten:
11
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor ChristaV » 04 Juni 2018

Wat je schrijft herken ik Astrada... Dank je dat je dit gedeeld hebt. Hoe is het nu met jullie?
Het helpt wel om te weten dat het 'erbij hoort', gek genoeg.
Maar zo vreemd als ik bedenk dat hij een paar jaar geleden nog voor zijn plezier begrotingen uitploos!
Nu doe ik de bankzaken en kan hij steeds minder met een computer...
Elke keer weer bijstellen samen...
ChristaV
 
Berichten:
3
Geboortejaar:
1966
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor astrada » 05 Juni 2018

Hi Christa,

Ja alles gaat zijn gangetje voor zover mogelijk. Maar het is elke keer weer aanpassen en improviseren.
De achteruitgang gaat mondjesmaat, je ziet het niet gelijk, pas als hij iets niet (meer) kan denk je, ok dus
dat lukt ook niet meer. En zo verandert jouw leven en zijn leven. We zijn nu een jaar of
3 verder na de diagnose. Mijn man kan allang de afstandsbediening niet meer bedienen. Ook met de financiën
bemoeit hij zich totaal niet mee, kan hij niet meer. Moet alles wat ik vraag vaak herhalen. Als ik bijvoorbeeld zeg,
trek je schoenen aan dan zegt hij ja maar de info komt niet binnen. Het ja zeggen is iets wat hij automatisch doet,
op alles, maar dat besefte ik later pas. In het begin heb je het niet door en dan ineens zie je of merk je dat hij overal
ja op zegt maar niet weet wat ik tegen hem zegt. Ook een normaal gesprek is niet mogelijk meer. In korte zinnen praten
want met lange zinnen kan hij niet bevatten wat je zegt. Dus al met al Christa gaat de achteruitgang wel door maar
beetje bij beetje zie je dit gebeuren. Ik krijg deze week een rondleiding in een verpleeghuis. Waarschijnlijk
kan hij daar over een maand of 6 terecht. Dat vind ik heel moeilijk want hij is niet moeilijk mijn man en erg
lief, nooit boos en ook meegaand. Maar toch vind ik het erg zwaar en vermoeiend allemaal en kan ik tegen hem
uitvallen als ik weer tig keer moet herhalen en het niet doordringt. Dan voel ik me heel schuldig dat ik geen geduld heb.
Maar het is denk ik ook de onmacht dat je niks kan doen voor hem.
Je zit nog in de beginfase Christa. Heel veel genieten samen en mooie herinneringen maken. Het zal minder worden maar
hoe snel het zal gaan, het verloop, dat weet je niet. Dus geniet!
astrada
 
Berichten:
11
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie




cron