Demente moeder van overleden dochter op de hoogte stellen?

Voor vragen, tips, advies en ervaringen over het omgaan met dementie

Demente moeder van overleden dochter op de hoogte stellen?

Berichtdoor Duifke » 11 Februari 2018

Hallo lieve mensen, we zitten met een groot probleem;

Mijn oma (96 jaar) is doof, bijna blind en dement. Nu is mijn moeder, haar dochter, pas overleden en willen  2 zussen en 1 broer van mijn moeder mijn oma hiervan op de hoogte stellen. Mijn moeder ging 1 x per week op bezoek bij mijn oma en heeft haar ziekte uit liefde voor mijn oma verzwegen. Ze wilde haar de pijn en het verdriet niet aandoen en had het hier zelf ook moeilijk mee.

Een andere zus en broer willen nu niet dat hun moeder te horen krijgt dat haar oudste dochter is overleden. Ze zeggen dat de momenten dat ze helder is ze intens verdriet heeft over het verlies van haar dochter. De momenten dat ze het niet meer weet alleen nog maar deze pijn voelt en niet weet waarom. Ze zal nooit meer een gelukkig moment beleven in haar laatste dagen of jaren. Het ergste wat je kan overkomen in je leven is het verlies van je eigen kind, er gaat een stukje van jezelf dood. Ze zal dit keer op keer opnieuw moeten beleven.

De argumenten van de andere 3 zijn dat ze hun moeder nooit meer recht in de ogen kunnen aankijken en moeten liegen tegen haar. Hun moeder heeft recht op de waarheid dat haar dochter is overleden.

Graag vernemen we ervaringen van mensen met een soortgelijk probleem.

Ook wil ik graag weten hoe je een iemand die dement, doof én blind is nog kunt troosten?

Alvast bedankt voor jullie reacties.
Duifke
 
Berichten:
1
Geboortejaar:
1967
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Iemand in omgeving

Berichtdoor josha » 11 Februari 2018

Dag Duifke

Tja daar is dus verdeeldheid over in de familie..... wel vertellen of niets zeggen..... dat is een afweging die ieder voor zich moet maken en ik denk dat dat ook goed is. Laat ieder het op haar/ zijn eigen manier doen.Ook zal ieder mens met dementie weer anders reageren op zo`n bericht en het kan zelfs per dag verschillend zijn.

Ik vind het nogal wat om te stellen[ door je zus en broer] dat je oma geen gelukkig moment meer zou hebben als ze het weet van haar overleden dochter.... dat geloof ik niet maar dat is de interpretatie van hun... niemand weet hoe de reactie zal zijn, nl.

Mijn ervaring was voor mezelf nogal pijnlijk om te zien hoe mijn moeder omging met het bericht van mij dat haar zoon [ mijn broer] was overleden.
Ik had het zorgvuldig voorbereid.... haar mee genomen naar de tuin bij mijn huis, koppie koffie er bij met wat lekkers en ja hoor "ik moet je wat vertellen mam..."

Ze luisterde naar me en begon daarna te vertellen over een bewoner in haar groep die ook was overleden...... ik was boos en verbijsterd... je zoon is overleden mam... en jij hebt het over iemand die net in je groep is komen wonen..... Geen tranen, geen emotie, helemaal niets! [ Vooral dat ze mij niet meer kon troosten kwam hard aan.... maar toen wist ik dat de rollen waren omgedraaid door haar dementie]
Dat was voor mij zeer moeilijk te aanvaarden maar het is zoals het is.

Ze heeft nooit meer over mijn broer gesproken. Ik wel bewust om de mooie herinneringen te koesteren aan hem, met haar.
Dus je ziet wat dementie doet met een mens.... Nou was mijn moeder nooit echt emotioneel en liet weinig van haar gevoelens zien.
Misschien heeft ze het in stilte een plekje gegeven of misschien is ze haar zoon wel helemaal vergeten en kwijt... En tja dan kan de dementie een zegen zijn toch?

Ik vond en vind, ook dat mijn moeder recht heeft op de waarheid, ook nu in haar laatste fase, vertel ik haar alles, ik praat met haar alsof ze niet ziek is omdat ik weet dat haar ziel niet ziek is en alles hoort. Haar brein/ hersenen zijn aangetast, niet haar ziel .

Maar ja er zijn natuurlijk verschillen in beleving, ook bij mensen met dementie.

Ik heb ook mee gemaakt dat een oude demente man vroeg aan een vrijwilliger waar zijn vrouw was... nou dat weet u toch wel , zij is overleden..zei ze. U bent hier samen komen wonen en uw vrouw is voor een paar maanden overleden.. . De man schrok hevig en begon te huilen "waarom heeft niemand dat mij ooit verteld"?
Hier had de vrijwilliger geen rekening mee gehouden en liep weg van de man. Aan mij [ als dochter van een medebewoonster dus] de schone taak om hem te troosten, zakdoek geven en hem gelegenheid geven zijn verdriet te uiten. Daarna hem wat afleiden door over voetbal[ de FC Groningen] te praten wat zijn favoriete clubbie was..

Hiermee is ook gelijk je laatste vraag beantwoord. troosten = dicht bij de persoon zijn, vasthouden, een hand pakken en gelegenheid geven zich te uiten, als daar behoefte aan is.En dan over wat anders beginnen wat weer wat vrolijkheid kan brengen.

Zoals je hebt kunnen lezen had mijn moeder dat dus niet, zij walste er zo over heen en kwam er nooit meer op terug en dat is ook okè. Hierin verschillen we als mens. En dat is ook goed zo.

Laat me nog even weten wat jullie hebben besloten in deze kwestie en hoe het is gegaan.

Heel veel sterkte!

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
317
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon) zoon of dochter

Berichtdoor frans 50 » 11 Februari 2018

wat een waardevolle ervaring heb je gedeeld,
dank je wel.

Deze kan je alleen van uit de praktijk leren.
frans 50
 
Berichten:
475
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Ik heb dementie

Berichtdoor loek » 11 Februari 2018

Dag Duifke,
Ook wij hebben iets soortgelijks meegemaakt met mijn moeder. Haar dochter (mijn zus) kreeg kanker toen mijn moeder
in de begin fase van dementie was. Zij heeft dat toen nog redelijk bewust meegemaakt, en had daar veel verdriet en ook zorgen over. We gingen regelmatig bij haar langs, en ook mijn zus kwam regelmatig bij mijn moeder. Gaandeweg werd mijn moeder steeds zieker (alzheimer) en mijn zus onderging vele behandelingen die helaas niet mochten baten.
Ik sprak er over met mijn moeder, maar begon het leed (van mijn zus) wel wat te verzachten (voor mijn moeder). Laat ik het zo zeggen, ik wilde haar niet elke keer weer verdrietig maken. Dus ik vertelde er wel over, maar vlakte de pijn en het verdriet voor haar wel wat af. En ik zorgde er wel voor dat mijn moeder niet in dat verdriet "bleef hangen". Aan het eind van het ziekbed van mijn zus heb ik er met de arts en de psycholoog van het verpleeghuis over gesproken...."hoe ga je hier mee om"? Ik zelf wilde ook eerlijk tegen mijn moeder zijn , maar wilde haar ook niet extra ongelukkig / verdrietig maken. Mijn broer en ik hebben toen besloten om haar niet mee te nemen naar de crematie. Na enkele weken toen bij mij het verdriet ook wat was ingedaald heb ik haar verteld wat er is gebeurd. Ik heb haar ook de rouwkaart laten zien. Ze was verdrietig, moest huilen , we spraken er over.....ik troostte haar....Daarna zijn we naar buiten gegaan (met de rolstoel) en heb ik met haar gewandeld. We waren allebei wel wat stil, maar we begrepen waarom dat was, en dat mocht ook zo zijn.
Af en toe komen de namen van mijn 2 overleden zussen voorbij (de ene was al eerder overleden) en dan praten we over de mooie leuke , gekke dingen uit hun leven. Het zijn korte gesprekjes, die ik vooral positief benader. Niet over het verdriet en het gemis, en de nare dingen er omheen. In haar beleving (denk ik) zijn ze er nog....ik weet het niet. Er hangen ook veel foto's in haar kamer die ze vaak bekijkt en dan hebben we het over dat specifieke moment op de foto. "Dat was toch leuk he Ma...." Dan vertel ik erover, en dat maakt haar dan blij. Mijn zus kon heel goed schilderen, en er hangen div. schilderijtjes van haar op de kamer van mijn moeder. Dat weet ze nog....want soms zegt ze "Dat heeft .....gemaakt he ? "

Duifke.....troosten komt vanuit je hart. Doe gewoon wat je hart je ingeeft....Knuffelen, aaien, elkaar vasthouden,
hand in hand zitten, misschien wel een zacht liedje zingen, lieve woordjes fluisteren, samen een advocaatje(of borrel) nemen ,haar gezicht aanraken , samen huilen maar ook daarna samen lachen, haar haar zachtjes borstelen, het kan op allerlei manieren. En als het met liefde en aandacht gebeurt, is het altijd goed !
Loek.
loek
 
Berichten:
303
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor loek » 11 Februari 2018

En duifke ...........gecondoleerd met het verlies van je moeder. Ik wens je oprecht sterkte !
loek
 
Berichten:
303
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 12 Februari 2018

Dag Duifke,

Gecondoleerd met het verlies van jullie moeder, dat moet zo te lezen, een sterke en liefdevolle vrouw zijn geweest.
Je hebt al goede reacties gehad, tja, waarschijnlijk zullen de zussen en broer hierin toch hun eigen gevoel volgen. Afhankelijk van de dementie van je oma zal ze het wel of niet begrijpen wat er gezegd wordt. Het is ook aan te raden om hier vooraf met de verpleeghuisarts en de verzorging (EVV-er) over te praten.
Hoe kun je iemand die dement, doof en bijna blind is nog troosten? Voornamelijk door aanraking en een rustige houding.
Ga gerust naast je oma zitten en pak haar hand, houdt deze vast en wrijf erover, het klinkt simpel, maar is wel belangrijk. Of streel haar wang. Zo maak je contact, haar wereldje is heel klein geworden en ze zal dit fijn vinden en het zal haar rustig maken.
Mensen vinden dat vaak moeilijk, het aanraken, vooral als ze dat niet gewend zijn.
Sterkte met het verwerken van jullie verlies, hartelijke groet,

Hier nog enkele tips van Alzheimer Nederland:
https://dementie.nl/rouwverwerking/als- ... e-verliest
https://dementie.nl/rouwverwerking/tips ... rouwproces
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
931




cron