Naar huis willen ....

Voor vragen, tips, advies en ervaringen over het omgaan met dementie

Naar huis willen ....

Berichtdoor Angelique » 23 April 2014

Mijn moeder heeft Alzheimer/dementie.
Een jaar geleden geconstateerd.
Ze is moeilijk ter been maar kan uit de voeten met rolator.
Echter voor hele lange wandelingen is ze aangewezen op rolstoel.
Ze is 80 jaar.

Het probleem waar ik echt iedere dag tegenaan loop is :

- Ze is thuis , woont hier al 25 jaar in dit zelfde huis samen met mij (haar dochter)
maar ze wil constant naar huis. Want ze herkent haar huis dus niet. Zegt gewoon ik woon hier niet.
Ik woon ergens anders en ik ben bij jou op visite.
En mij (haar dochter) herkent ze ook regelmatig niet of ziet mij voor iemand anders aan.

Op geen enkele manier kan ze dan overtuigd worden dat ze al thuis is.
Afleiden lukt ook niet Want is vastberaden naar huis te gaan.
Als ik haar tegenhoud zegt ze dat ik haar mishandel en dwars zit en pest.
Gaat keihard om hulp roepen of aandacht vragen voor het raam.

Als ik haar laat gaan loopt ze weg en spreekt mensen op straat aan
en vraagt hun de politie te bellen of haar huisarts (noemt naam huisarts van 40 jaar geleden).
Want ik ben haar dochter niet zegt ze dan en ik pest haar en ik zet haar iedere keer in het verkeerde huis.

- Ze denkt bijv ook dat ze nog een paar kinderen heeft naast de 5 die ze al had.
Die zouden dan jonger dan mij moeten zijn (namen heeft ze er niet voor)
Echter ik ben de jongste en laatste van haar kinderen.
Dus vraagt ze constant waar die meiden nou toch zijn. Of ze gaat zelf op onderzoek uit als ze mij niet geloofd. Ze is dan onrustig en in de war. Want ze heeft geen rust eer die twee meiden thuis zijn.
Zal niet lukken want ze bestaan dus niet. Maar ja het kwartje valt dus niet.


- Constant in de weer met haar geld.
Denkt dat er meer in haar portomonee zit maar dat heeft ze dan dagen er voor er een keer in gezien.
Ze vergeet dat ze intussen iedere dag (perse) wilt gaan winkelen en dus ook wat koopt (boodschappen).
Ik leg dan uit (met bonnetjes) wat ze gekocht heeft. Nog verklaard ze dan dat er meer geld in zat.
Ben ik dan even het huis uit dan gaat ze buren er bij halen om te roepen dat ze beroofd is.
En of ze de politie even willen bellen. Maar het geld is niet gestolen. Het zat er in voor het uitgegeven is. Ze vergeet dan ook dat ze weg geweest is om te winkelen. Zegt heel spontaan : Ben al paar weken niet weg geweest. Zelfs op zondag wilt ze ook nog rondje stad doen. Krijgt ze haar zin in haar ogen niet Dan gaat ze weer naar 'huis' Waar ze overigens al is. Verzint ook dat ze met de auto gekomen is of met fiets.
Maar dat doet ze ook al jaren niet meer.

Het naar huis willen is onderhand dagelijkse kost.
En de onrust van telkens maar weg willen en thuis desintresse hebben voor bezigheden zoals tv kijken of krantlezen of boekje kijken speelt ook iedere dag mee. Dagtherapie wilt ze niet. Met geen mogelijkheid ;)



Van Geriater heeft ze Trazolan 100 mg gekregen. Eerst 50 mg en toen verhoogd naar 100 mg. Werkt niet.
En ze neemt op mijn advies en na overleg met Geriater dagelijks 2 tot 3 tabletjes valeriaan.
In de hoop die onrust weg te nemen. Werkt ook niet ....

Welke medicatie zou beter zijn ? bij deze situaties / problematiek ?

En hoe krijg ik die onrust weg en krijg ik aan haar "verstand" dat ze gewoon echt thuis is.

Overal in huis hangen bordjes dat ze thuis is en hoeveel kinderen ze heeft.
En waar ze is. En om de zoveel tijd controleert ze haar portomonee.

Wie weet raad ?








Angelique
 
Berichten:
1

Berichtdoor Rob (Alzheimer Nederland) » 23 April 2014

Beste Angelique,

Goed dat je dit op het forum deelt. Ik snap goed dat dit erg moeilijk voor je is om hiermee om te gaan. Dit is onder andere wat Alzheimer/dementie zo moeilijk maakt. Je kunt niet meer op een 'normale' manier met iemand communiceren. Want zoals je aangeeft gelooft ze je niet, of is ze het heel snel weer vergeten.
Dit gedrag komt vooral voor uit onzekerheid. Je moeder vergeet door de ziekte steeds meer. Zo vergeet ze langzaam maar zeker steeds meer; dat begint bij de nieuwste herinneringen en langzaam maar zeker vergeet ze steeds meer van haar eigen leven. Om die reden herkent ze bijvoorbeeld het huis waar ze is niet meer. Of herkent ze jou niet meer, omdat in haar hoofd ze nog jonge kinderen heeft. Omdat ze dus telkens niet goed weet waar ze is, of wat er van haar verwacht wordt, maakt dit haar erg onzeker en wil ze graag naar huis.

Geruststellen is dan erg belangrijk. Ze geeft aan naar huis te willen, maar daarmee zegt ze ook dat ze onrustig en bang is. Haar dan confronteren maakt het erger: want in haar hoofd is dit duidelijk niet haar huis! Wat kan helpen is even met haar te gaan zitten, en haar bijvoorbeeld vragen over thuis te vertellen. Misschien heb je nog oude foto's van vroeger? Het kan handig zijn die in de buurt te houden, want die herkent ze misschien wel.

Ken je de Alzheimer Experience? Dat is een film waarin je door de ogen van iemand met dementie kunt kijken. Het helpt wat inzicht te krijgen in de wereld van iemand met Alzheimer. Je kunt deze (gratis) kijken via: http://www.alzheimerexperience.nl
Ook kun je via www.dementie.nl heel veel tips lezen over het omgaan met dementie.

Ik hoop dat je hiermee wat verder kunt.
Sterkte!
Rob
Rob (Alzheimer Nederland)
Site Admin
 
Berichten:
741
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Man

Berichtdoor ietjefietje » 27 April 2014

Wij maken hetzelfde mee met mijn schoonzusje. Af en toe krijgt ze van die aanvallen die gemiddeld zo'n 4 uur duren, soms langer. Ze wil naar huis, en dat huis is dan het ouderlijk huis waar ze al 50 jaar niet meer woont.
Haar (aanvallen, periodes) zijn heel heftig en gaan met veel huilen en boosheid gepaard, er wordt gegild om de politie, want alles is haar afgepakt en gestolen.
Soms lukt het om haar weer rustig te krijgen maar meestal weet je echt niet waar je het zoeken moet.
Ik zou willen dat er een soort van crisesopvang was, zodat er even een medisch persoon een spuitje kan geven om deze mensen weer een beetje rustig te krijgen. Wij kunnen haar niet iets laten innemen, want dan schreeuwt ze dat we haar willen vergiftigen....Ik begrijp de commotie om platspuiten niet zo goed, de demente persoon is toch op dat moment zelf ook heel ongelukkig, vandaar het huilen. Ik vind het hartverscheurend om mee te moeten maken en vind het aan de andere kant weer zo oneerlijk dat deze ziekte zo overheersend is, en dat wij daardoor ook niet een gewoon gesprek kunnen voeren met mijn zwager, die toch ook zijn behoeftes heeft. Zelfs als mijn schoonzusje gewoon is, kan ze toch al niet aan een gesprek deelnemen, ze begrijpt niks meer van politiek, tv-programma's, of gewoon menselijk nieuws. Dus alle samenkomsten waarbij je nog gewoon met de mantelzorger wil omgaan, staan alleen maar in het teken van haar ziekte, maar dat kan toch eigenlijk gewoonweg niet. Mijn zwager is er nog niet aan toe om verzorging voor haar aan te vragen en is dolgelukkig als ze een goede dag heeft. Ik moet van mijzelf bekennen dat ik vaak gewoon weg wil, ik wil er niet bij zijn als ze zo schreeuwt en huilt, maar terzelfder tijd wil ik hem steunen. Hoe doe ik dat dan?
ietjefietje
 
Berichten:
30

Berichtdoor ietjefietje » 27 April 2014

Nog even gekeken naar de Alzheimer assistent, en daar stelden ze voor om favoriete muziek te draaien als de zorgvrager zo overstuur is. Gaan we proberen, dat gaan we zeer zeker proberen, ze hield altijd zo van Country en western, dus dat zal nog wel zo zijn.
ietjefietje
 
Berichten:
30

Berichtdoor Wat ik Eris vertelde » 27 April 2014

Algelique,

Wat fijn dat je de situatie hebt opgeschreven en zodoende de zware problemen kunnen delen.
Ik begrijp als geen ander dat het zoals we zeggen " niet niks" is maar weet ook dat het niet anders is en kan.
De twee belangrijkste dingen die er moeten komen, gebeuren, zijn het maken van een rustige omgeving en overwicht.
In de onherroepelijke wetenschap dat de zieke- hoewel dat vaak anders overkomt - dagelijks inlevert, wordt afhankelijk groter en zullen rustige omgeving en overwicht langzaam moeten worden opgebouwd.
Probeer er achter te komen wat dat betekent en wat je daar aan moet doen en laten en besef dat er verder geen bruikbare remedies zijn.
De rustige omgeving begint met meegaan in de gedachten van de zieke, geen verwijten, spanning voorkomen, ernstige zaken vanuit 1 persoon bespreken niet met z'n allen en zo nodig een beetje gelijk geven, afleiden of vooruit schuiven. Ik weet dat leven op deze manier veel vraagt voor de mantelzorger en veel tijd gaat kosten, maar ook dat het de komende periode- die nog vaak jaren in beslag gaat nemen- het allemaal minder zwaar maakt.
Overwicht bouw je op door eerlijkheid, duidelijkheid en vertrouwen. Ook dit is een moeizaam proces maar gaat gaandeweg lukken dat zul je zien.
Er zal iemand de beslissing voor je moeten nemen als je wereld kleiner wordt. Bedenk ook dat vaak de lichaamstaal, de ogen en gebaren de enige beschikbare mogelijkheden zijn tot communicatie- vaker eerder dan we denken- en dan is de verhouding moeder/ dochter een ideale optie.
Wat ik Eris vertelde
 
Berichten:
6

Berichtdoor NicoleGiling » 27 April 2014

Beste Angelique,
Je zou aan de huisarts kunnen vragen of hij aan een delier heeft gedacht. Dit heeft een lichamelijke oorzaak, bij mijn moeder meestal blaasontsteking. Dat klinkt gek, maar daardoor kunnen mensen vreselijk in de war raken. Ipv rustgevende middelen, die een delier ook nog kunnen verergeren helpt antibiotica om de rust in het hoofd weer terug te laten keren. Hier vind je meer informatie, maar vraag het vooral aan de huisarts: http://www.thuisarts.nl/delier/ik-verzo ... met-delier

Verder geef je aan dat telkens iets tegenspreken of uitleggen niet helpt. Misschien kun je een andere methode uitproberen. Is het mogelijk om (samen) naar het huis te gaan wat zij bedoelt en foto's te maken? Dat kun je dan een volgende keer gebruiken om haar te laten inzien dat zij daar niet meer woont door met haar te praten over de huizen waar zij gewoond heeft. Of misschien kun je via Googlemaps en streetview voorgaande huizen bezoeken en haar daarover laten vertellen. Dat geldt ook voor het aantal kinderen, heb je foto's, laat haar dan vertellen en verbeter niet alles. Probeer haar vertrouwen te winnen en leg dan uit dat jij de dochter bent die er nu is voor haar.

Geld en sleutels zijn heel belangrijke zaken, dat krijgen wij allemaal al van jongs af aan aangeleerd. Het zou kunnen dat je moeder daardoor steeds wil weten wat er in de portemonnee zit. Ik zorg dat er 'standaard' 50,- in de portemonnee van mijn moeder zit, wanneer ze dat ziet is het goed. Is er iets uit, dan is er een bonnetje met datum dat het verklaart. Bij veel onrust hierover stop ik gewoon die 50,- er weer in. Tot nu toe werkt dit goed. Daarnaast controleert mijn moeder graag papieren bankafschriften, afgezien van het nieuwe Iban-woord dat ze niet begrijpt, kan ze dat nog goed uitpuzzelen, dat laat ik dus maar zo en ik print de afschriften tegenwoordig zelf.

Is er iets dat je moeder goed kan of vroeger kon en graag nog eens zou doen? Misschien kun je daar samen een aangepaste vorm op bedenken? Als voorbeeld: Ik ga zelf elke week als begeleider met mijn moeder (revalidatie)zwemmen, dat geeft heel veel vertrouwen en na afloop is ze altijd blij en opgeruimd. Omdat ik weet dat mijn moeder vroeger altijd graag gezwommen heeft, heb ik dat ongeveer twee jaar geleden eens uitgeprobeerd met haar en dat bevalt tot nu toe heel goed.

Ik hoop dat je hier iets mee kan.
Veel sterkte ermee!
NicoleGiling
 
Berichten:
9

Berichtdoor Kaatje69 » 26 Mei 2018

Zo herkenbaar lijkt wel of jij mijn verhaal vertelt , mijn moeder van 76 heeft beginnende dementie en wil ook steeds naar huis , mijn vader herkend ze heel vaak niet is n vreemde soms is hij met meerdere ( mijn pa altijd meer namen gehad , piet ,pap ,opa ,Wiebe is zijn eigen naam maar werd in t verleden ook vaak Repelsteeltje genoemd ) haar kinderen ook 5 herkend ze meestal wel heel soms vraagt ze t wel of vertelt ze wat tegen die persoon die over die persoon.
Mijn ma is ook altijd heel actief geweest met wandelen en als vrijwilliger en is nu lichamelijk erg achteruit gegaan weinig conditie weinig zin om iets te doen moeilijk beslissingen kunnen nemen , daarnaast klaagt ze vaak over n duf gevoel in der hoofd en veel last van de maag . Ze wil ook altijd naar huis meestal gaan we dan n blokje om met der en bij thuiskomst herkend ze het meestal wel , laatst ben ik met haar voorom uitgelopen en de trap af voor t huis toen draaide ze zich om liep weer terug en deur open binnen gekomen was ze weer helemaal smoor verliefd op mijn pa zegt ze hoi schat allang niet meer gezien en ik zal je nooit omruilen voor n ander :open_mouth::heart_eyes:.

Hun gebruiken we sinds kort voedingssupplementen l-theanine en lecithine eerste week ging prima stuk rustiger maar nu met deze hitte is het weer minder , gelukkig neemt ze niet veel medicijnen ( paracetamol of iets anders )
We proberen het op te lossen met warme melk met anijs en of citroenmelisse thee .
Alleen deze warmte doet haar de das om , winkelen kan ze helemaal niet meer dan krijg ze paniek aanvallen tegen drukte vaak ook niet .
Ze heeft officieel nog niet de stempel dementie ja van de huisarts de specialist de geriater zegt n cognitieve stoornis maar toen had ze net n helder moment we zijn ermee bezig om toch medicatie te krijgen voor der maar willen niet dat ze dan helemaal niks meer kan of suf/duf is . Deze week moet ze naar de neuroloog voor n scan hopelijk komt daar meer uit want dit gaat beeld te vlug .

Het is geen delier of blaasontsteking ook haar bloed is meerdere malen geprikt en getest op tig dingen daar is niks uitgekomen urine wordt regelmatig getest , met eerste scan bij geriater is niks bijzonders gevonden .
Het is zo moeilijk om n altijd heel actief en bezig mens zo achteruit te zien gaan en dat ze juist de persoon waar ze al 41 jr mee getrouwd is en al 46 jr mee samen is telkens vergeet terwijl ze zijn broers en zus wel gewoon kan , en hoe hij vroeger uit zag .
Gelukkig is ze door haar kinderen nog redelijk goed te kalmeren en gerust te stellen maar voor hoelang dit nog duurt .
Kaatje69
 
Berichten:
1
Geboortejaar:
1969
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Dunia » 07 November 2018

Herkenbaar, mijn dementerende vader wil ook steeds naar "huis" in het begin vertelden we hem altijd dat we geen ander huis hebben en dat we hier toch zeker al 23 jaar wonen, maar me vader had daar geen boodschap aan.
We hebben de deur altijd op slot anders gaat hij aan de wandel, we zijn hem namelijk al 2 keer kwijtgeraakt en dat was even schrikken.
In het begin stond hij vaak bij de deur en probeerde die open te doen.
De laatste tijd heeft hij dit minder als voorheen, als hij zegt naar huis te willen ga ik daar gewoon in mee en zeg ik: "we blijven hier eten,en we gaan straks wel naar huis" of "die en die komt ons ophalen met de auto dus we moeten even wachten" dan wordt hij wel rustig.
Ook mijn vader herkent vaak me moeder niet meer, ze zijn zeker al 47 jaar samen, maar herkent soms andere mensen die hij bijna nooit ziet weer wel.
Ik vond dat heel vreemd in het begin want dan vroeg hij waar mijn moeder is terwijl ze naast hem zat, en dan gaf hij haar een "bijnaam" waar we nooit van gehoord hebben. Hij vraagt ook soms naar zijn moeder (mijn oma is meer dan 10 jaar terug overleden) en hij begint ons (ik en me zus) ook steeds vaker te vergeten terwijl hij ons elke dag ziet, en dat verbloemt hij door te zeggen "oh ik zag je even niet, ik dacht dat je iemand anders was"
Mijn vader is erg onrustig, zowel snachts als overdag.
de arts wil daar ook niks voor geven omdat de valrisico te groot is en door medicatie wordt men vaak suf en slaperig, jammer dat de arts soms vermoeidheid niet kan zien of voelen, 'maar aan de andere kant begrijp ik dat medicatie slecht is, ik wil ook niet dat mijn vader een kasplantje wordt, maar op sommigen dagen is de onrust zo groot dat ik hoop op een wondermiddel, zeker met gebroken nachten,werken en privé zaken die energie kosten.
Maar het is niet anders, en ik ben blij dat ik soortgelijke verhalen kan terug lezen, gedeelde leed doet soms goed al hoop ik op betere tijden voor iedereen in zo een situatie.
Dementie blijft een vreemde ongrijpbare ziekte.
Dunia
 
Berichten:
2
Geboortejaar:
1980
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie




cron