Mijn vrouw herkent mij niet meer.

Voor vragen, tips, advies en ervaringen over het omgaan met dementie

Mijn vrouw herkent mij niet meer.

Berichtdoor Poksi » 07 Juli 2019

Sinds een aantal weken herkent mijn vrouw mij niet meer.
De namen van onze kinderen, met wie ze getrouwd zijn (met enige hulp) , mijn ouders en zussen, noem maar op. Echter ze is het kwijt dat zij met mij getrouwd is, ik ben een goede vriend van haar man. De naam van haar man weet ze heel goed, alleen.... ik ben het niet.
Het voelt alsof je een stuk van je leven kwijt bent.
Ze vraagt aan mij of mijn ouders nog leven. Ze zijn al 20 jaar dood. Of ik ook kinderen heb, of ik nog broers en zussen heb,.... Ga zo maar door.
Als ik wat spullen van mij gebruik zegt ze dat dit van haar man is. Soms mag ik het niet gebruiken en verstopt ze alles voor mij. De kastdeursleutels, de autosleutel, de computer verstoppen,..... noem maar op. Dan vraagt ze weer of ik weet waar haar man is. Als ik naar mijzelf wijs, schudt ze haar hoofd. Als ik hiermee door ga wordt ze boos. Dat helpt dus niet. Oude foto's bekijken helpt ook niet.
Ze is mij kwijt. Ik heb geen gemeenschappelijk verleden meer met haar. Vreselijk. Iedere keer als ze vraagt waar haar man is doet het mij zeer en weet ik niet wat ik moet antwoorden. Wat moet ik nu doen? Ik wordt er tureluurs van. Help!
Poksi
 
Berichten:
4

Berichtdoor josha » 08 Juli 2019

Dag Poksi

Ja dat is iets vreselijks wat jij nu door maakt, echt hartverscheurend maar ook jij weet dat dit bij de ziekte van je vrouw hoort. Je leest het vaak genoeg op dit forum alleen [ zoals met alles] als het jezelf overkomt weet je pas hoe zoiets voelt en is.
En dit is WAT ER IS.

Bedenk dat het voor je vrouw nog veel erger is, zij is hoofdpersoon in het drama wat dementie kan zijn..... zij zoekt haar man en raakt langzaam alles kwijt, heeft nergens meer houvast en verliest ook het verleden met jou en haar dierbaren.

Je schrijft niet of je vrouw nog thuis woont[ wat ik wel vermoed] hou goed in de gaten of dit nog kan, zowel voor jou als je vrouw.

Verder ben je misschien gebaat bij lotgenoten die hetzelfde door maken als waar jij nu in terecht bent gekomen, Er zijn Altzheimercafe`s waar je deze mensen kunt vinden en natuurlijk ook op dit forum.Verder zou je steun kunnen zoeken bij de casemanager, hopelijk heb je dit al geregeld? Als er tenminste al de diagnose "dementie" vastgesteld is.

Zelf heb ik deze situatie niet mee gemaakt omdat het mijn moeder betrof die de dementie kreeg, dus als dochter zat ik in een andere positie als jij als echtgenoot. Maar ook mijn moeder herkende mij niet meer als dochter maar was ik zeker wel iets vertrouwds voor haar. Dat zal het ook voor jouw vrouw zijn dus wat maakt het uit hoe ze je noemt... uit je verhaal bespeur ik dat ze je niet wegstuurt en het wel fijn vindt dat je er bent... Jij bent haar houvast en steun in haar ziekte. En op deze manier kun je nog veel voor haar doen en betekenen.

Ook familie leert om te gaan met deze vreselijke ziekte als het je dierbare over komt. stapje voor stapje ga je zo mee in haar proces en in je eigen.

Heel veel sterkte en wijsheid!

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
434
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Poksi » 08 Juli 2019

Dankje Josha,
Ik probeer haar zoveel mogelijk te steunen maar als ze vraagt waar haar man is weet ik niet goed hoe hierop te reageren. Toch heb ik steun aan je antwoord. Ik moet, ondanks alles en veel hartzeer, voor haar een baken blijven. Daar zal ik mij maar blijven op richten. Bedankt voor je antwoord.
Poksi
 
Berichten:
4

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 09 Juli 2019

Beste mensen,

Ik heb tot vrij recent dit forum vele jaren be(geleid).
In al die jaren ben ik niet een keer deze form tegen gekomen.

Bij mijn vrouw is ca 17 jaar geleden Alzheimer vastgesteld.
Het proces bij mijn vrouw lijkt in grote lijnen wel op de door jou, Pokski geschetste vorm.
In de loop van de jaren wist mijn vrouw ook niet meer wie ik was. Ook de kinderen, zus,broer en naaste vrienden worden niet meer herkend. Ik wordt wisselend als meneer, opa, vader, broer enz.ervaren. Vandaag, toen ik kwam reageerde ze zelfs helemaal niet, maar toen ik na 1.5 uur vertrok, zei ze, uit het niets, daar gaat mijn man. de liefste die er bestaat. mijn dag kon niet meer stuk.
Ik denk dat zij de kinderen alleen nog maar (herkend) als kleine kinderen, Onze oudste zoon is inmiddels 58 jaar en onze dochters zijn inmiddels 56 resp. 54 jaar.
Ik heb haar eerst 11 jaar thuis begeleid en de laatste 5.5 jaar bezoek ik haar nog steeds dagelijks in het verpleeghuis.
De herkenning is wisselend van totaal niet tot in het algemeen gezegd,( het lijkt erop dat ik door haar wordt ervaren als
bekend/vertrouwd). Het is soms ook dat ik als ik kom niet wordt herkend en dat ze direct opstaat en in een belendend lokaal gaat zitten.
Ik kom dagelijks bij haar en wacht af hoe e.e.a. verloopt.
Ik schrijf je dit, misschien helpt je het om wat meer inzicht in deze rot ziekte te krijgen.
Sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
2000
Geslacht:
Man

Berichtdoor Poksi » 11 Juli 2019

Bedankt Leo voor je uitgebreide reactie. Het is een moeilijke tijd. Wij wonen nog samen en dat zij mij niet meer als haar man herkent is het samenleven vreselijk moeilijk. Meestal gaat het wel goed maar zoals bij iedereen gaat het ook wel eens minder goed. Dan wijst ze mij af, ben ik een ongewenste vreemde en gaat ze alles voormij verstoppen. Dan wordt het erg moeilijk. Wat moet je dan doen? Vanmiddag komt de casemanager en ik denk dat we het dan maar gaan hebben over een Dagbesteding.
Theo, nogmaals bedankt voor je reactie.
Poksi
 
Berichten:
4

Berichtdoor josha » 11 Juli 2019

Dag Poksi

Een heel goed idee om de casemanager meer te betrekken bij de moeilijkheden waar je tegen aan loopt. Zoek zoveel mogelijk hulp wat jou ook ontlast want er komt nogal wat op je bordje te liggen, als je vrouw nog thuis woont.

Ook jij hebt even pauze en ontspanning nodig om dit zware proces aan te kunnen, hopelijk heb je al meer hulp in huis? Ik zat over je vraag na te denken wat je moet zeggen als je vrouw zegt dat jij haar man niet meer bent maar zijn beste vriend..... Tja hier begint het meespelen in haar wereldje van dementie, ze gelooft je n.l niet. Dat is het vervelende van deze ziekte, het is hun waarheid, dus ga er niet tegen in.. zal niet helpen.

Bedenk iets aannemelijks voor haar... hij is even boodschappen doen..moest een klusje ergens doen ofzo.. en leidt haar af... ik lees dat er ook tijden zijn dat ze je wel herkent als je man..
Je weet dat deze ziekte niet te stoppen is en steeds verder gaat, Bij ieder is het weer verschillend HOE de ziekte verloopt en steeds vraagt het aanpassingen van jou als partner hoe er mee om te gaan.

Heel veel sterkte

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
434
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Poksi » 11 Juli 2019

Josha, toneelspelen gaat mij niet zo goed af, maar nu zal ik wel moeten. Wat je zegt dat het haar wereld is, lijkt het inderdaad zo te zijn. Alles wat ze zegt is de waarheid, ook al klopt hier niets van. Ik kan dit niet meer corrigeren en daarmee vervalt deels ook de wederzijdse betrokkenheid. Moeilijk hoor, maar ik blijf er voor strijden om het samenzijn zo lang mogelijk vol te houden. Na al de jaren van samenzijn (52) heeft ze dit wel verdiend. Bedankt Josha voor het meedenken.
Poksi
 
Berichten:
4

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 11 Juli 2019

Mijn beste Pokski,

Josha is een wijze raadgever en inderdaad jullie werelden gaan uit elkaar.
Bij mijn vrouw is 17 jaar geleden de Alzheimer in de VU te Amsterdam vastgesteld, zoals Prof.dr.Philip Scheltens toen al zei, het is al jaren aan de gang".
Mijn vrouw kreeg de Alzheimer in de lijn van haar vader en oma, maar zij heeft een sterke moeder gehad die bijna 102 is geworden en dat zonder enige ziekte.
Ik heb 17 geleden toen ik nog fanatiek het Forum opstartte mij er op ingesteld dat er een moment zou komen dat mijn vrouw mij niet meer zou herkennen. Ik wil je dit ook nadrukkelijk adviseren, want anders ga je er aan onderdoor.
Het proces gaat bij haar zeer langzaam, Wij zijn dit jaar 59 jaar getrouwd en ik kende haar daarvoor ook al 7 jaren ,de laatste jaren verdwijn ik uit haar beeld, terwijl ik al die jaren dagelijks bij haar op visite kom.

Na vele maanden zaten wij vorige week weer samen met haar broer en zijn vrouw, die ook niet meer herkend worden en opeens zegt mijn vrouw op mij wijzend, die meneer die daar zit, dat is zo'n lieverd.
Je begrijpt dat mijn week niet meer stuk kon.

Dit zijn de warme momentjes en inderdaad dat is er nog van haar over.

Een jaar geleden kwam een oude buurvrouw bij ons in het verpleeghuis, op bezoek bij een oude vriendin van haar, deze buurvrouw was ca. 60 jaar geleden naast ons komen wonen en raakte bevriend met mijn vrouw. En haar man werd een vriend van mij.
Hij is 20 jaar geleden overleden en omdat wij 10 jaar in Frankrijk woonden waren wij elkaar enigszins uit het oog verloren.
Spontaan nodigde zij mij uit om een keer een borrel te komen drinken. En het klikte.
Zij is al 20 jaar actief in de gezondheidzorg en prikte direct door mijn ballon , (Alzheimerzorg)_ heen.
Er bestond nies anders meer voor mij dan Alzheimer.
Wij gaan inmiddels met enige regelmaat naar concerten, musea en dagtochten en ik kom langzamerhand weer in een
normale wereld terug.
Probeer open te staan voor dit soort zaken, ik stond op het punt om er aan ten onder te gaan.
Ik wens je veel sterkte.
Leo









Je begrijpt, mijn dagen kunnen niet meer stuk
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
2000
Geslacht:
Man




cron