Hoe vertel ik mijn moeder dat ze naar een verpleeghuis moet/gaat?

Voor vragen, tips, advies en ervaringen over het omgaan met dementie

Hoe vertel ik mijn moeder dat ze naar een verpleeghuis moet/gaat?

Berichtdoor Renée » 03 Juli 2011

Mijn moeder van 85 zal binnenkort worden opgenomen in een project kleinschalig wonen voor dementerenden.
Echter hoe vertel ik haar dat zij daar naar toe moet?
Zij onthoudt niets van wat haar verteld wordt, dus hebben wij tot nu toe niets hierover verteld om haar niet van streek te maken, alhoewel zij dit ook weer vergeet.
Wie heeft hier ervaring mee en wat is het beste moment haar dit te vertellen?

De tweede vraag die bij mij speelt is: wat doe je de eerste dag/nacht als zij is opgenomen? Blijf je dan bij haar? Laat je haar direct over aan de zorg van het verpleeghuis? Wat zijn jullie ervaringen hiermee?
Het voelt als verraad naar mijn eigen moeder om haar te laten opnemen, maar haar partner, tevens mantelzorger, is (bijna) niet meer in staat om haar te verzorgen.

Renée
 
Berichten:
3

Berichtdoor Joany » 06 Juli 2011

Hoi Renée

Wat jammer dat er nog niemand gereageerd heeft want ik denk dat hier heel veel familieleden mee te kampen hebben.
Advies kan ik je niet echt geven, ik denk alleen dat je een prachtige plek heb gevonden met gespecialiseerd personeel die weten waar ze mee te maken hebben.
Ik zit in een dergelijke situatie. Mijn moeder van 77 is gevallen en heeft haar arm en schouder gebroken en is uit het ziekenhuis naar een revalidatieafdeling van een verzorgingshuis gegaan. Hoe goed ze ook hun best doen is ze door haar dementie daar niet op de plek. Ze laten rustig papieren van het ziekenhuis en alle medicijnen achter op haar kamer, dat 's vragen om problemen en dat zul je in zo'n gespecialiseerde woongroep niet zo gauw gebeuren.

Zo'n eerste dag is nl heel moeilijk, maar ik denk dat je het moet los laten en haar aan hun zorgen moet over laten. Zorg dat ze die dag lekker gesetteld is met wat eigen spulletjes, foto's ed. ( alhoewel dat voor sommige weer verwarrend kan zijn). Dan moet je op een gegeven moment naar huis gaan, een potje gaan janken (samen met evt partner/mantelzorger) en het een plekje geven. En vooral jezelf niet vergeten want er zal op een gegeven moment iets van je afvallen. Maar ook voor je moeder, ze hoeft niet meer de schijn op te houden en kan zich overgeven.

Hoe je het haar moet vertellen weet ik ook niet, daar zit ik nou juist ook mee. Mijn moeder mag daar tot sept blijven en we zijn op zoek naar een permanentte oplossing. Dat valt op zich al niet mee maar hoe ga je iemand vertellen dat ze niet meer terug kan naar het huis waar ze al haar hele leven heeft gewoond. Dat doet heel veel pijn en voelt idd als verraad en laat me ook niet los.
Heel veel sterkte
Joany
Joany
 
Berichten:
1

Berichtdoor Renée » 08 Juli 2011

Dankjewel voor je reactie! Tevens een oproep aan anderen die hun ouder(s) hebben moeten laten plaatsen in een verpleeghuis. Wat zijn jullie ervaringen?
Ik begrijp dat ieder mens uniek is en dat ieder mens dat op zijn eigen manier zal verwerken, maar er moet toch een soort van algemene deler zijn?
Misschien dat verzorgenden/professionals hier informatie over kunnen geven?
Renée
 
Berichten:
3

Berichtdoor jaam » 09 Juli 2011

mijn broer heeft ook alzheimer is vrijgezel en 60jaar
dus wat doet een vrijgezel zoekt "savond zijn vertier in een cafe wat hij al jaren doet nu dat hij alzheimer heeft word hij al in 2cafe:s geweigerd wat kan je hieraan doen?
hij valt niemand lastig is zeg wel vaak hetzelfde
jaam
 
Berichten:
2

Berichtdoor wilma » 13 Juli 2011

Hallo Renêe,
Ik snap je probleem volkomen,daar ik afgelopen week mijn moeder van 90 ook in een kleinschalig woonproject heb moeten onder brengen.Ook ben ik als vaste nacht dienst op een afdeling werkzaam met deze mensen dus ken ik het probleem van beide kanten.Heb mijn moeder drie jaar als mantelzorger bij gestaan,wat op den duur niet meer haalbaar was.Ik heb met haar afgesproken dat ik altijd eerlijk tegen haar zou zijn,en we hebben menig gesprek over haar "vergeetachtigheid"gehad. Soms begreep zij het probleem en gaf dan zelf al aan dat ze dan waarschijnlijk niet op zich zelf zou kunnen blijven wonen,maar ook heel vaak had zij totaal geen ziekte inzicht en maakte zich dan boos op de zusters die ,volgens haar,zo betuttelend bezig waren.

Maar ook de dag van verhuizing kwam dus steeds dichter bij,wij(broers en zussen)hebben gewacht tot de dag daar was en zijn toen pas in gaan pakken, eerst was het de bedoeling dat zij lekker een dagje mee zou gaan met kleindochter ,en dan later op het nieuwe adres afgeleverd zou worden, maar Ma bleef zitten waar ze zat ,en keek rond zich heen wat er nu al te gebeuren stond. Eerlijk gaven wij haar het antwoord dat ze zou verhuizen,die dag. Gelaten liet ze de kinderen hun gang gaan, met zo af en toe wat aanwijzingen van haar kant.

Op het nieuwe adres gingen de kinderen aan de gang om wat er over bleef van de huisraad, zoveel mogenlijk zo in te richten ,dat het op het oude huis zou lijken.
Maar,zoals het gaat met dementerende, werd zij na mate de dag vorderde steeds onrustiger, en kwam ze een kijkje nemen in haar nieuwe onderkomen. Dat werd voor ons,kinderen, een moeilijk moment,wat we dus besproken hadden die dag en vele dagen eerder was totaal weg, en Ma was boos...erg boos hoe konden we dit nu doen, en ik kan zelf wel denken, dat hoeven jullie niet voor mij te doen.

Ja Renêe,ook dit hoort erbij,Ook het bevestigen van de gevoelens van Ma ,dat we het begrepen en dat we wel wisten hoe erg ze het vondt bla bla, was voor haar een dooddoener. Voor haar hoefde dit niet meer,dan ben ik er liever niet meer. Ik die toch heel wat gewent was op het werk en er ook op getraind was,vond het ook heel moeilijk.

Wat ik dacht sprak zij in de volgende dagen ook uit,nog steeds boos,voel me gedumpt, lekker je moeder weggestopt heb je er geen last meer van enz. Ja dat zijn uitspraken waar je niets mee kunt, het zijn haar echtte gevoelens en wat wij hiet ook op gaan zeggen ,het neemt dat verlaten in de steek gelaten gevoel niet weg.

De dagen er op ben ik in de ochtend uren steeds langs gegaan, op de momenten dat ze uitgerust en nog fit was ,en dat ging redelijk, zodra de vermoeidheid van de dag kwam(dat is toch meestal rons 3/4 uur in de middag) werd ze claimend en kwam de vraag steeds wanneer gaan we.
Het zijn lastige momenten,waarop je dan dingen moet proberen als. ik moet nog even boodschappen doen, of in mijn geval ik moet gaan werken,daar had ze begrip voor,ja kind het is niet anders.

Op dit moment heeft ze het idee dat ze op vakantie is,en heeft ze haar tas op de hotelkamer laten liggen,speel het spel soms mee, ga het liefst niet in een discussie want dat brengt alleen ergenis. Wij wtene wel hoe het zit namelijk,maar de dementerende heeft zo zijn eigen verhaal,en eigen waarheid die ook heel echtis voor hun.

Er is helaas geen vaste regel renêe, van hoe je het moet doen, je moet het echt per dag nemen zoals het komt,omdat zij ook iedere dag weer in een ander humeur of bui zijn.
Makkelijk is het niet,zeker niet. Maar ook nu lacht ze ook weer als ze er geen erg in heeft dat ik er ben,het heeft tijd nodig en overgave van haar kant.
Ik heb voor haar wel een senioeren telefoon aan geschaft zodat de andere kinderen ,die alle ver weg wonen, kunnen bellen naar Ma ,en dat ze het gevoel heeft op dat moment dat ze echt niet vergeten is

Het enige voordeel van deze ziekte is dat je vervelende dingen ook weer snel vergeten bent.

Renêe ik wens je veel sterkte, en hoop dat alles rustig verloopt,hoe moeilijk het ook is, je weet dat het echt niet anders kan, en dat je een veilige warme ongeving voor haar wil vinden.en dat is die plek van kleinschalig wonen, want in een huis met dertig andere vreemde ,die ook allemaal hun eigen gedrags problemen hebben,dat zou je moeder ,netzoals de mijne, waarschijnlijk ook niet gevonden hebben.
Heel veel sterkte
wilma

wilma
 
Berichten:
1

Berichtdoor jaas » 29 Augustus 2012

Hallo.
Ik zit met een gelijksoortig probleem en ik hoop dat er mensen met ervaring zijn die een reactie kunnen geven.
Het probleem: Mijn zwager en schoonzuster wonen nog op zichzelf. Ze hebben geen kinderen.
Ze hebben een eigen huis. Mijn zwager heeft Alzheimer en daarnaast last van parkinsonisme. Dat laatste betekent dat hij steeds slechter gaat bewegen en lopen. Tot nu toe was de situatie thuis te handhaven. Omdat de slaapkamer boven is en de leefruimte beneden zeer beperkt is geeft dat de nodige problemen. Mijn schoonzuster zorgt met veel toewijding voor haar man maar dat is niet langer houdbaar. Omdat zij ook ernstig ziek is kan zij niet langer de mantelzorg op zich nemen. Daarnaast is de woonsituatie niet meer houdbaar.
Een oplossing is om te verhuizen naar een verzorgingshuis waar ze beiden een gezamenlijk verblijf kunnen krijgen.
Nu echter de moeilijkheid. Mijn zwager ontkent in alle toonaarden dat hem iets mankeert en beweert dat zijn vrouw ook nog kerngezond is. Hij is absoluut niet bereid iets aan de situatie te veranderen.
Ondanks het feit dat hij vaak niet uit zijn stoel kan opstaan en midden op de trap bevriest in zijn bewegingen, blijft hij beweren dat hij nog prima kan lopen en dat uitzien naar een andere woonomgeving een zorg is voor later.
Wie weet een mogelijkheid om hem meer bewust te maken van zijn situatie?
jaas
 
Berichten:
1

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 29 Augustus 2012

Goede morgen Jaas,

Na mijn gesprek met een Mantelzorgster wiens partner Alzheimer heeft en Parkinson,
kan ik je heet van de naald het advies geven.
RAMMEL OP DE DEUR VAN HUN HUISARTS.
Spreek je bezorgdheid en je ervaringen uit.
Hier komen anders brokken van.
Onbegrijpelijk dat er bij de arts van je schoonzuster geen lampje is gaan branden.
Ik zou zeggen": onderneem actie.
Sterkte en succes.

leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Norbert33 » 16 September 2012

Het is te hopen dat de huisarts iets doet aan de situatie die Raas beschrijft,Leo.
Veel huisartsen laten het behoorlijk afweten.
Norbert33
 
Berichten:
95

Berichtdoor Marjanneke » 31 Januari 2013

hallo Renee,
Mijn moeder zit nu op een afdeling van ouderen psychiatry, ze heeft een dementie vorm. De woorden die wij uitspreken kan zij niet goed meer verstaan. zij is erg doof, en een nieuw hoor apparaat werkt ook niet meer. Ik ben nu twee jaar bezig om hulp voor haar te krijgen.
Het valt niet mee, zij gaat steeds verder achteruit. Ik hoop op een vorm van contact en advies hoe ik hier mee kan omgaan. Wij hebben gekeken naar kleinschalige woonvormen, maar dat ik mijn moeder naar zoiets toe moet gaan brengen breekt mijn hart.
Zijn er meer mensen in dit dilemma, ik wil graag met mensen in de buurt van de provincie zeeland in contact komen.
Wie heeft er advies voor mij....?
Marjanneke
 
Berichten:
1

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 01 Februari 2013

Marianneke,

Ik kan je geen hoop geven dat de onafwendbare gang naar een Verpleeginrichting niet een keer komt.
Er zijn sommige situatie dat het thuisfront dit obstakel zo lang mogelijk kan uitstellen, maar ik weet inmiddels dat deze stap als een onheil boven iedere Dementiesituatie hangt.

Dat je alle opvangmogelijkheden onderzoekt is alleen maar te prijzen en ik wens je alle succes toe.
Als naaste wil je toch het beste.
Hebben jullie geen Casemanager? Of anders is dit toch te bespreken met de huisarts.
Ik heb inmiddels begrepen dat de taak van de huisarts dienaangaande ook aan het veranderen is.
Er is toch wel een indicatie van haar situatie gemaakt?
Ik hoop dat je uiteindelijk de goede oplossing vind. Iedere situatie is uniek.
succes,
leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man




cron