Pagina 2 van 2

BerichtGeplaatst: 01 Februari 2013
door onderzoeker30 (vrijwilliger)
Dag Marjanneke,

Ja, gehoorverlies is een extra groot struikelblok bij dementie.
Omdat mijn vader Alzheimer heeft en ook steeds dover wordt herken ik wel de problemen.
De communicatie gaat door de ziekte zowiezo steeds moeizamer en bij een slecht gehoor
wordt het haast ondoenlijk. Hierdoor komen mensen nog eerder in een isolement.
Hoezeer je je ook innerlijk verzet tegen de kleinschalige woonprojecten ze hebben ook wat voor
op gewone verpleeghuizen. Zo zijn de patiënten nooit alleen en krijgen ze veel persoonlijke aandacht.
In een verpleeghuis moeten cliënten zich grotendeels zelf vermaken, afgezien van een activiteitenprogramma.
Zou je moeder dat nog wel aankunnen?
Ik hoop dat je veel goede tips krijgt uit Zeeland, veel sterkte.

Re: Hoe vertel ik mijn moeder dat ze naar een verpleeghuis moet/gaat?

BerichtGeplaatst: 07 December 2017
door SaskiaR
De berichten zijn al van wat jaren geleden maar ik hoop dat er nog iemand reageert.
Me dementerende moeder is vorige week gaan wonen in kleinschalig wonen. Me moeder is 81 jaar en
me vader is 85 jaar en heeft al die tijd voor haar gezorgd maar het werd zo zwaar dat het niet meer langer kon.
Vanaf vorige week lijkt het wel alsof mijn leven op ze kop staat.
Wat een rottijd dit. Je ouders die al ruim 60 jaar getrouwd wonen nu apart. Me moeder is zo onrustig en verdrietig.
Dat ze dit nog moeten meemaken op deze leeftijd. Ik heb er zelf zo een rotgevoel bij.
Hoelang duurt dit rottige gevoel. Verstand en gevoel liggen aardig met elkaar in de clinch..

Re: Hoe vertel ik mijn moeder dat ze naar een verpleeghuis moet/gaat?

BerichtGeplaatst: 07 December 2017
door josha
Hoi SaskiaR

Goed dat je het rotgevoel hier van je af schrijft. Het is zo herkenbaar voor iedereen die dit meemaakt of heeft mee gemaakt.Allemaal gaan we door dit proces heen maar ieder gaat er natuurlijk weer anders mee om. Deze rotziekte brengt zoveel verdriet en ellende met zich mee, en toch is het niet anders. Je zult het moeten accepteren en er voor zorgen dat het zo goed mogelijk gaat worden

Het is nu nog maar zo pril, dit is het heftigs...maar echt er komt een tijd dat ook jij weet/ voelt dat het niet anders kan. Mijn moeder is 98 jaar en in de laatste fase van deze ziekte, ze woont al bijna 17 jaar in het verpleeghuis! En al zal het je nu idioot in de oren klinken maar ik had het niet willen missen! Wat heb ik veel geleerd van deze periode, wat heb ik geknokt om het beter voor mijn moeder te krijgen in het verpleeghuis en wat een goed gevoel dat me dat is gelukt!

Ik zou je aanraden om dicht bij je moeder te blijven, goed opletten hoe ze met haar omgaan, zijn er genoeg activiteiten/ afleiding, is het personeel deskundig en lief.. ook voor jou als dochter. Durf aan te geven als er iets niet goed gaat, wees assertief, jij moet het nu verwoorden voor je moeder.
Probeer rustig te blijven als je bij haar bent, doe gezellige dingen, neem haar zoveel mogelijk mee uit of maak een ommetje met haar. En na een tijdje verandert het ellendige gevoel echt wel als je hebt geaccepteerd dat het is zoals het is.

Heel veel sterkte, ik weet waar je door heen gaat, het is zo menselijk wat je beschrijft.

Lieve groet
Josha

Re: Hoe vertel ik mijn moeder dat ze naar een verpleeghuis moet/gaat?

BerichtGeplaatst: 07 December 2017
door Leo (vrijwilliger)
Dag Saskia,

Josha beschrijft het heel goed.
Ieder mens is een individu , dus iedere patiënt is een individu. Reageert op zijn/haar manier.
Bij mijn vrouw is ruim 14 jaar het Vonnis Alzheimer gegeven en mijn vrouw zit inmiddels al weer 4 jaar in een verpleeghuis.
Toen ik mijn vrouw naar het verpleeghuis bracht maakte ik de dag erna grote schade op het parkeerterrein bij mijn appartement. Kun je nagaan wat een impact dat gebeuren had.
Na het eerste jaar was ik weer hersteld en mijn vrouw had haar nieuwe situatie geaccepteerd.
Het proces gaat gestaag door.
Dagelijks verklaart ze mij haar geluk en liefde voor mij, maar vanochtend liep ik gearmd in de gang met haar en toen zei ze opeens, Mijnheer wie bent U. Ik vertelde haar heel rustig ik ben Leo. Oh ja zei ze toen, maar zei ze erna, het is echt waar ik weet echt niet wie U bent.
In het verloop van de ochtend kwam haar geheugen weer terug.
Ik wil er mee zeggen, geniet van de fijne momenten, die kan niemand je afpakken.
Sterkte.
Leo