De boosaardige kant van mijn moeder (help)

Voor vragen, tips, advies en ervaringen over het omgaan met dementie

De boosaardige kant van mijn moeder (help)

Berichtdoor Leentje51 » 08 December 2016

Van mijn moeder vermoeden wij kinderen dat ze een vorm van dementie heeft.
Echt zeker weten doen we dat pas over twee weken als ze eindelijk een groot geriatrisch onderzoek krijgt.
Helaas... nu die dag dichterbij komt gaat ze steeds meer dwars liggen.
Ze is zelfs van plan om gewoon niet klaar te staan op de dag van het onderzoek.
Ze zegt: jullie kinderen denken dat ik gek ben, en dat is heel erg.
Heb al wekenlang geduldig gezegd dat het onderzoek als ze ernaar vroeg alle ouderdomskwaaltjes onderzoekt, dat het niet alleen
om het geestelijke vermogen gaat.
Enfin... haar man ligt sinds geruime tijd eerst in ziekenhuis nu in revalidatiecentrum.
In die periode is opgevallen hoe slecht het gesteld is met het denkvermogen van mijn moeder.
Het maakte dat we de afgelopen weken zoveel hebben moeten in -en bijspringen, ad hoc, en soms gepland.
Dat we zaken uit handen hebben genomen die ze echt niet meer zelf kan.
En dat ging allemaal in alle redelijkheid tot vanavond.
Alle boze pijlen op mij gericht dat ik mij overal tegenaan bemoei en amper mijn gezicht laat zien.
Dat doet zeer als kind van je ouder! Ik heb ontzettend veel persoonlijke problemen, een drukke baan buiten de stad, een gezin met kinderen! Ik wring mij in allerlei bochten om mijn moeder te begeleiden en heb zo vaak ad hoc moeten komen opdraven sinds de ziekenhuis opname van mijn vader! Ik heb mijzelf soms letterlijk voorbij gerend want werd ook nog eens ziek.
Nu denk ik moet ik alles bedekken met de mantel der liefde en gewoon doorgaan met zorgen, of maar eens even denken,bekijk het maar en ondervind maar wat je allemaal niet meer weet en daardoor niet meer kan!
Het klinkt zo harteloos, maar ze heeft mij zo diep geraakt, ook vertelde ze dat andere bewoners haar groot gelijk gaven dat ze het niet fijn vindt dat haar kinderen zich overal mee bemoeien maar dat op visite komen te veel moeite is en dat het schandalig is dat ze zeggen dat ze gek is. Het doet mij zo zeer dat ze zoiets over ons zegt tegen anderen.
Ook omdat we zoveel tijd geven aan de zorg voor onze ouders.
Nu heb ik echt zoiets van zoek het maar uit.
Maar dan denk ik zo mag je niet denken in geval van dementie.
Ik vind het echt vreselijk!
Ondertussen werkt ze ook alle thuiszorg de deur uit, ze wil geen bemoeienis van buiten.
Ik ben echt doodmoe en weet niet wat ik hiermee aan moet.
Leentje51
 
Berichten:
88
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor frans 50 » 09 December 2016

goedemorgen leentje,

ik heb niet direct een oplossing, maar wel een compliment.
het van je afschrijven en delen levert altijd wat op. in ieder geval voor je zelf.

Misschien even de aandacht bij moeder weghalen betreft het onderzoek.
ga samen een kopje drinken, even er uit en praat gewoon over andere dingen.
zing, lach huil en bewonder samen over de mooie dingen van het leven.

maar er zullen wel meer goede adviezen volgen.
succes
frans 50
 
Berichten:
478
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Ik heb dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 09 December 2016

Tsja Leentje,
ik zit zo te denken en als je nu werkelijk eens even een stap terug doet,
het komt meer voor dat de belaagd voelende als mikpunt van haar agressie juist de dichtstbijzijnde naaste
kiest om haar agressie op te richten.
a. de dementie is nog niet vastgesteld
b. je moeder zegt toch al dat je niet op visite komt
c. en als je wel komt wekt dat haar agressie op.
Ik lees uit jouw reacties dat je moeder toch nog wel veel weet, b.v. het feit dat er een onderzoek aankomt
en stel dat de uitkomst van dat onderzoek is dat er sprake is van een beginnende Dementie.
Bij mijn vrouw is ruim 13 jaar geleden Alzheimer onomstotelijk vastgesteld, ik wil maar zeggen, dementie
kan een lang proces zijn.
Probeer de rust te bewaren. Sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1996
Geslacht:
Man

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 09 December 2016

Dag Leentje,

Natuurlijk doen al die opmerkingen pijn: maar bedenk je moeder haalt uit als een kat in het nauw.
Mogelijk merkt ze heel goed dat ze de controle aan het verliezen is en dat maakt tegelijkertijd ook angstig.
Agressie, boosheid, komt heel veel voor bij dementie. Hoe moet het voelen als een andere ineens de regie gaat overnemen over jouw leven, althans zo voelt het voor haar. Ook de angst voor de gevolgen, wat er misschien uit het onderzoek gaat komen. Daarnaast maakt dementie eenzaam, want er vallen steeds meer gaten in je geheugen. Nu je vader in het revalidatiecentrum zit, valt zij door de mand, wordt duidelijk hoe het echt met haar gaat.
Benader haar rustig en reageer zo min mogelijk op haar boze opmerkingen, ga er zeker niet tegenin.
Ze herinnert zich misschien niet goed hoe vaak je geweest bent de laatste tijd. Het verwarrende voor familie bij demente, is dat de persoon ook hele heldere momenten heeft, waardoor je het idee krijgt voor de gek te worden gehouden, of in jouw geval serieus te worden gekwetst.
In de beginperiode van de ziekte heb ik felle discussies gehad met mijn vader, nu denk ik wat jammer, dat heeft hem en mezelf alleen maar stress gegeven. Eén keer ben ik een paar dagen weggebleven, toen heeft hij me gebeld en gesmeekt weer te komen. Als ik er nu aan terugdenk vind ik dat heel spijtig, wel menselijk overigens.
Het beste is dit boze gedrag te negeren. Praat maar niet meer over het onderzoek, tot het moment daar is.
Leentje heel veel sterkte met het zorgen voor je beide ouders, je doet het goed!
Hartelijke groet,
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1042

Berichtdoor loek » 09 December 2016

Hallo Leentje,
Als ik jou was zou ik helemaal niet meer over het komende onderzoek praten. Laat het rusten totdat de dag gekomen is.
Dan gaan jullie er samen naar toe, en laat je het op je af komen. Probeer het gewoon "leuk"te houden. Ook al is het soms
heel moeilijk, en voel je je gekwetst. Je moeder is zichzelf niet, en daarom doet ze zoals ze doet.
Voor nu, niet blijven hangen in de narigheid....probeer het samen gezellig te maken, en wie weet....komt er zomaar een
geschikt moment waarop jullie eens met elkaar kunnen praten. En dan kun je misschien je zorgen om haar uitleggen.
"Mam ik maak me zorgen om jou, want ik wil je niet kwijt" .
Mocht er sprake zijn van enige vorm van dementie (na het onderzoek), dan kun je waarschijnlijk via het ziekenhuis ook een case manager krijgen.
Als het een goede is kun je daar veel aan hebben. Vooralsnog blijf rustig , tuig de kerstboom samen op, neem een advocaatje (met slagroom) en "maak het gezellig". Er tegenin gaan, alles uitleggen, boos worden.....niet doen! Dat maakt het allemaal alleen maar erger, voor haar maar ook voor jou !
Loek.
loek
 
Berichten:
348
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor Leentje51 » 11 December 2016

Bedankt voor all lieve reacties.
Natuurlijk probeer ik 90 procent van de tijd haar boze opmerkingen langs mij af te laten glijden.
Maar in deze periode dat ik zoveel ad hoc moet inspringen en het mij al mijn energie kost, komt dat toch echt niet fijn over.
En zoals onderzoeker30 hier boven schrijft, ze heeft soms heel heldere dagen, en daardoor vraag je je af wat ze nu nog bewust doet en
wat niet! Als zij bewust zo boos is, en eerlijk gezegd, zo deed het vd week wel aan, dan vind ik dat ze best mag weten dat ze haar kind(eren) kwetst.
Daags na dit schrijven ben ik echter met mijn moeder weer naar mijn vader geweest.
Het zat mij niet lekker om te denken bekijk het maar.
Wandelingetje naar het revalidatiecentrum gemaakt met haar achter de rollator, en nogmaals in alle rust toen dingetjes doorgenomen, ook koetjes en kalfjes uiteraard, dat vooral eigenlijk!! Het onderzoek heb ik het niet meer over. Dat breng ik volgende week twee dagen van tevoren naar boven, want er moet wel een taxi e.d. gereserveerd worden en ze moet erg vroeg klaar staan.
Ik hoop gewoon maar dat het op die dag gaat lukken! Als ze zo boos is zal het namelijk niet gaan lukken; en ik zou niet weten hoe ik haar om moet praten.
Ik vind het wel allemaal vermoeiend; ik ben de enige in de familie die in dezelfde stad woont. Daarom komt heel veel op mijn schouders terecht. Soms zou je een week eens over willen slaan, want mijn concentratie is erg slecht geworden, vooral op mijn werk. Maar je weet dat dat niet kan. Maar de afgelopen week voelde het woensdag toch echt al teveel aan, ik hoop dat ik dat gevoel niet weer krijg.
Leentje51
 
Berichten:
88
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor elnas » 28 December 2016

Hallo Leentje,

Ik voel met je mee. Mijn altijd zo zachtaardige, lieve moeder kan nu ineens ook heel naar uit de hoek komen. Dat ik haar bv weg wil stoppen zodat ik er lekker gerust op kan zijn maar dat ik de kist dan maar vast klaar moet zetten. Of bv tegen een zeer trouwe vriend vd familie zeggen dat hij geen echte vriend is omdat hij niet wil helpen haar naar huis te brengen.

Ook mijn moeder weigerde mee te werken aan elk onderzoek. De hele diagnoseprocedure is spaakgelopen omdat ze bij de eerste afspraak thuis de beste man zo ongeveer het huis heeft uitgezet. Nu is ze door omstandigheden op de revalidatieafdeling ve verpleeghuis terecht gekomen en het is duidelijk dat ze niet meer naar huis gaat. De artsen gaan indicatie 5 (= intensieve dementiezorg) voor haar aanvragen. Het was dus echt niet alleen mijn idee.

Maar net als wat jij zegt, ook mijn moeder kent nog genoeg heldere momenten en dat maakt het allemaal nog ingewikkelder. Je hebt dan immers het gevoel dat je met iemand praat die geestelijk volkomen volwaardig is. Ik moet me soms ook zo inhouden om geen ruzie te maken want ze blijft soms maar doorgaan en ook ik voel me af en toe gekwetst. Maar ik weet dat ze ziek is en niet helemaal toerekeningsvatbaar, maar veel energie kost het wel! Om over de verdrietige kant nog maar niet te spreken.

Ik wens je heel veel sterkte en kan alleen maar zeggen dat er meer zijn die dit meemaken. Een schrale troost, maar toch.
elnas
 
Berichten:
26
Geboortejaar:
1967
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leentje51 » 29 December 2016

Beste elnas,
Mijn moeder heeft inmiddels de diagnose dementie gekregen.
Toen ik dit stukje schreef had ze het onderzoek nog te gaan, dat is inmiddels achter de rug.
Van het hele onderzoek en nog belangrijker de diagnose is maar weinig blijven hangen bij haar, nu het iets meer dan een week later is. Ze weet nog wel dat ze is geweest, maar vult alles op met haar eigen waarheden en nu ja waanbeelden.
Tsja.. het is nog steeds moeilijk om je geduld te bewaren en te zien hoe ze weer elk advies naast zich neerlegt.
Sommige adviezen, zoals het met directe ingang veel beter en gezonder en regelmatig gaan eten wat ze nu helemaal niet meer doet, legt ze namelijk vrolijk naast zich neer. Want dat haar is verteld dat als ze dat niet gaat doen, ze binnenkort ernstig ziek gaat worden, weet ze al niet meer. Dus de bemoeienis van ons met haar dagritme en indeling is weer vervelend en ze moppert wat af. Ik heb niet meer zo'n hevige woordenwisseling met haar gehad als toen ik dit stukje schreef, maar ik ga het nu ook meer uit de weg. Ik laat haar maar haar onzin versie vertellen, en ik breek telefoon gesprekken of gesprekken als ik er ben sneller af als het een totaal zinloze richting uitgaat. Weerleggen heeft toch geen zin, en zo voorkom je ook dat ze weer nare dingen gaat zeggen. Ze heeft sinds het schrijven van dit stukje eigenlijk geen heldere dagen meer gehad, ik denk dat het ook komt door alle afspraken waar ze heen moest, kerst was ook heel verwarrend, ze wist echt niet meer wanneer dat was, omdat ze de juiste dag niet meer weet. Ik heb gemerkt dat ze vooral erg in de war is als ze afspraken heeft of de deur voor iets uit moest. Daags erna is ze echt in de war over zoiets tot het uit haar geheugen verdwijnt en er vaag iets blijft hangen met gaten erin die door haarzelf met een eigen versie worden opgevuld. Dus er komen steeds meer dingen bij die ze verdraait of opvult met feiten die niet kloppen; daaarom zoek ik maar niet meer de confrontatie op. Maar eerlijk is eerlijk, ik zou het er moeilijker meer hebben gehad het zo te laten gaan als ze nog een paar heldere dagen had gehad. Want dan is ze echt wel wijs en weet ze het nodige, en juist dan valt het zo tegen als ze de andere dag weer allerlei onzin verhalen afsteekt. Nu ze eigenlijk al een paar weken niet echt goed bij is, eigenlijk sinds die woordenwisseling, tja.. ik laat het maar.
Leentje51
 
Berichten:
88
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor elnas » 29 December 2016

Beste Leentje,

Niet makkelijk om de diagnose te moeten horen maar je weet het nu tenminste zeker en dan wordt het misschien iets makkelijker om er mee om te gaan. Ik heb de laatste tijd heel wat over dementie gelezen en weet inmiddels dat je er bv geen goed aan doet om tegen te spreken. Maar makkelijk is het niet. De artsen hebben mij inmiddels gezegd dat ik niet meer met mijn moeder over de (woon)toekomst moet spreken.

Ze belde gisteren nog weer en had het maar over dat hotel waarin ze niet bij mn vader kan slapen en dat ze morgen waarschijnlijk toch maar naar huis gaat, daar is het toch iets beter. Ik heb toen maar gezegd dat ze dat maar even daar moest bespreken maar toen werd ze weer helemaal opstandig. En toen begon ze weer te dreigen dat ze dood wil als ze daar moet blijven en dat ze daar wel voor zal zorgen ook. Ik vond het verschrikkelijk maar heb haar gezegd dat ik dat nu wel weet, dat ze dood wil. Ik kon er even niet meer tegen. Na elke telefoontje ben ik weer helemaal van streek.

Daarna wilde ze me ook nog weer doen beloven dat ik hier van een afstandje niets ga regelen ( = daar blijven wonen) en dat ik niet met de artsen mag praten want "die moeten de kogel krijgen" en weten er allemaal niets van. Ze kunnen best naar huis want ze zijn tenslotte noch ziek noch dement...... Dat snijdt dan wel door je ziel.

Vooral ook omdat ze daarna weer terugbelde, heel helder, en zei dat ze spijt had dat ze me "lastig" had gevallen en dat ik deze dagen vooral van man en kinderen moeten genieten en dat die niet mogen lijden onder haar situatie. Dat ze het wel redt. Dan is het weer mijn altijd dappere moeder.

Ik hoop dat nu snel geregeld kan worden dat mn ouders bij elkaar komen te wonen en dat er wat spulletjes van thuis naar ze toe kunnen. Pas dan kan ik een beetje rusten. Maar ik ben ook bang dat dan de verwijten komen, dat ik ze wegestopt heb en geen liefhebbende dochter ben. Maar zoals een goede vriend zei, ipv schuldgevoelens te hebben moet je je juist goed voelen dat je zoveel om ze geeft dat je ze wilt beschermen en dus deze moeilijke beslissingen op je neemt.

Ik begrijp dat jouw moeder nog thuis woont?
elnas
 
Berichten:
26
Geboortejaar:
1967
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor loek » 30 December 2016

Dag Leentje en Elnas,
Ja het is zeker een moeilijke tijd voor jullie, er moet veel geregeld worden en je vraagt je constant af "doe ik het wel goed".
Mijn moeder woont alweer 2 jaar in een verpleegtehuis (alzheimer) en ik herken het hoor. Pfff....heel vermoeiend allemaal.
Maar probeer vooruit te kijken, dit , waar jullie nu in zitten, is een tijdelijke situatie. Er komt weer rust als de verhuizing
achter de rug is, en er weer structuur en regelmaat in hun leven zit. Ten alle tijden discussies uit de weg gaan, niet teveel gaan
uitleggen over hun ziekte/situatie, niet boos worden, blijf geduldig en leef je in hun situatie in. Best zielig als je beseft hoe zij
zich moeten voelen. Geen enkele zekerheid meer hebben, afhankelijk zijn van mensen, geen zeggenschap meer hebben.
Je bereikt het meeste met gewoon oppervlakkig kletsen, afleiding, en vooral niet in discussie gaan.
Het is moeilijk voor de familie eromheen, maar het aller aller moeilijkste is het voor de patient zelf !
Loek.
loek
 
Berichten:
348
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw




cron