logo dementie.nl/forum
platform van Alzheimer Nederland

Hoe overtuigen we haar?

Voor vragen, tips, advies en ervaringen over het omgaan met dementie

Hoe overtuigen we haar?

Berichtdoor DaisyDalia, 08 Februari 2017

We (mijn vader, zus en ik) merken nu al enkele maanden dat mijn moeder steeds meer vergeet, dat ze totaal niet kan volgen in een gesprek, en soms heel verward overkomt.

2 maanden geleden hebben mijn zus en ik haar aangesproken en haar gevraagd om mee te gaan naar de neuroloog, zodat ze alles kunnen testen.
Mijn moeder kon ons helemaal niet volgen, vond het niet nodig want er was niets aan de hand. Het antwoord was dus gewoon nee, ik ga niet mee.

Nu zijn we 2 maand verder en we zien haar gewoon heel hard achteruit gaan, voor ons lijkt het intussen zo hard te gaan dat we niet snappen dat ze het zelf nog niet doorheeft.

Toch blijft ze zeggen dat ze niet mee gaat naar de specialist.

Ik kan er mss best bij zeggen dat mijn moeder de laatste 15 a 20 jaar geen dokter meer heeft gezien of gesproken, ze is eigenlijk nooit ziek. Dus een huisdokter heeft ze ook niet meer omdat die intussen op pensioen is.

Hebben jullie tips voor ons? Hoe we dit best aanpakken? Wé hebben niet echt een idee hoe we haar best overtuigen? Of moeten we haar onwetend laten en haar meenemen zonder ze weet waar we naar toe gaan? Lijkt me eenbeetje onmenselijk, niet?
DaisyDalia
 
Berichten:
2
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger), 09 Februari 2017

Goede morgen Daisy Dalia,

Wat willen jullie momenteel bereiken?
De situatie is zo ,dat jullie alle drie constateren dat er iets niet helemaal pluis is bij je moeder, zij ontkent alles en weigert mee te werken. Drie tegen een.
Denk je eens in dat iedereen jou er op aanspreekt dat je je moet laten onderzoeken, terwijl jij er van overtuigd bent dat er niets aan de hand is. Ik zou ook met mijn hakken in het zand gaan staan. Want alleen haar beleving is waar.
Stel dat jullie haar wel zo ver krijgen en er komt als diagnose uit dementie, wat schieten jullie er dan momenteel mee op.
Er is geen medicijn tegen.
Mijn advies is dus voor dit moment, houd de rust in huis, confronteer haar niet meer met haar feilen en houd een dagboekje bij over wat er voorvalt. Altijd makkelijk als het moment er werkelijk rijp voor is. Het is lastig dat er geen huisarts achter de hand is, heeft jullie vader geen huisarts? Hij zou dan de situatie eens kunnen bespreken.
Dementie is een proces wat niet te stoppen valt en het gaat altijd maar een kant op.
Zolang jullie moeder nog thuis kan wonen, met jullie vader en jullie hen kunnen bijstaan is er nog niet zoveel aan de hand.
Het proces gaat gewoon door en dan komt de huisarts van jullie vader vanzelf in beeld, maar dan is haar weerstand ook
veel minder.
Voor dit moment rust, rust en geniet nog zoveel mogelijk samen, de werkelijke zorg komt later wel.
Sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1992
Geslacht:
Man

Berichtdoor Leentje51, 09 Februari 2017

DaisyDalia, bij mijn moeder heeft het jaren geduurd voor ze instemde met een onderzoek naar dementie.
En dat was eigenlijk alleen tot stand gekomen door een opname in het ziekenhuis op geriatrie van mijn vader.
Geriatrie was altijd een beladen woord voor haar, ze meende dat iedere oudere daar tot gek verklaard werd.
Toen ze zag, toen mijn vader daar lag, dat het de hele ouderen geneeskunde behelst, zei ze tijdens een familie gesprek, toen mijn vader naar een revalidatiecentrum zou gaan, dat ze dan wel getest wilde worden. Daags erna hebben wij de verwijzing vd huisarts gekregen. Tot dat moment, omdat mijn ouders consequent weigerden hun mentale gesteldheid te laten testen, konden we niet verder, de huisarts zei ze moeten echt zelf instemmen met het onderzoek.
Inmiddels wordt mijn vader die nu wacht op een plekje in een verpleeghuis en erg achteruit is gegaan, ook getest op dementie ( duurt wel erg lang). Hij heeft geen weerstand ertegen, ik was gisteren op bezoek en hij beseft nu heel goed dat hij zoveel kennis kwijt raakt/ is geraakt, maar hij praat er makkelijker over dan mijn moeder, mijn moeder wil er niets van weten, maar ze is er ook slechter aan toe dan hem. Maar mijn vader maakt zoveel mee momenteel qua gezondheid, het geestelijke is misschien nog minder erg dan de hevige pijn en blijvende invaliditeit.
Maar bij ons is de bal gaan rollen toen er eigenlijk ineens een crisis situatie ontstond en ze beiden van elkaar gescheiden werden. Pas toen viel op hoe echt mentaal slecht mijn moeder was, mijn vader heeft zoveel voor haar opgevangen, dat mijn zus en ik eigenlijk alleen een tipje vd sluier altijd zagen! Mijn ervaring is in ieder geval dat zo lang je ouders niet willen, er echt geen dementie onderzoek of neurologisch onderzoek kan worden gedaan. Ik ben blij dat het wel gedaan is, we hebben nu een casemanager, behoorlijk wat thuiszorg, een vrijwilliger, de indicatie komt eraan voor opname, dus als het kan gaat ze dit jaar naar een verpleeghuis. Op haarzelf blijven wonen wordt nl steeds onverantwoordelijker, ze gaat nu ook echt achteruit. Probeer in de tijd dat er geen arts in beeld kan komen, in de gaten te houden hoe je moeder het redt. Hoe ze het samen redden. Kan ze nog met geldzaken omgaan? Of leunt ze op bankafschriften? Heeft ze nog goed overzicht in het doen vd boodschappen en het huishouden? Is ze vaak iets kwijt? Soms probeert de partner alles te redden en lijkt het voor de buitenwereld allemaal best koek en ei, maar ik weet nog dat mijn vader midden vorig jaar ergens heel gestresst zei dat hij niet meer wist hoe het moest met mijn moeder en haar 'gekke' buien. Dat was de eerste keer dat hij zelf een signaal gaf dat het niet goed ging met haar, ook omdat zijn gezondheid slechter werd. Het kan behoorlijk zwaar zijn voor je vader. Heel veel sterkte, de crisis die bij ons ontstond, heeft alles in gang gezet, het was niet leuk en is niet leuk ( ondanks alle thuiszorg ben je dagelijks ermee bezig en is het geweldig belastend) maar als dat niet was gebeurd, jee, ik weet niet hoe het dan nu was geweest.
En probeer idd fijne moment te scheppen zoals Leo zegt, mijn moeder geniet nu zo van een uitje! Ze is daags erna wel erg warrig, maar als dan zo tevreden is op de dag van het uitje dan neem je dat op de koop toe! Dat went ook wel!
Leentje51
 
Berichten:
88
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor DaisyDalia, 09 Februari 2017

Bedankt voor jullie reacties Leo en Leentje.

We zijn vooral bezorgd omdat we telkens weer lezen dat je best zo vlug mogelijk naar de arts gaat, maar dat moet natuurlijk wel lukken ...

Het is idd zo dat ze haar bankzaken niet meer bij houdt, dat heeft mijn vader overgenomen. Geld tellen lukt niet meer, maar haar pincode van haar bankkaart kent ze gek genoeg altijd.
Ze doet wel geen gekke uitgaven.

Enkel tijdens haar boodschappen, ze heeft bijvoorbeeld intussen al meer dan 20 doosjes Kaassaus staan, de kast met poets en wasmiddelen puilt uit en toch blijft ze dit kopen ...

Maar het is doordat mijn vader erover praat met ons, en ons alles doorgeeft, dat we volledig op de hoogte zijn. Als je niet 24 op 24 bij haar bent merk je het niet altijd, ze doet het nog redelijk goed, maar we maken ons zoveel zorgen omdat het zo vlug achteruit lijkt te gaan.

Bedankt voor de goede raad.

Mvg

Daisy
DaisyDalia
 
Berichten:
2
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leentje51, 09 Februari 2017

Ik ben inmiddels een stap verder: er is een kamer beschikbaar voor mijn moeder in het verpleeghuis dat hoort bij het revalidatiecentrum waar mijn vader nog altijd op een plaatsje wacht ook in dat verpleeghuis. Ik moet echt zeggen dat dit waarschijnlijk te danken is aan de casemanager die we kregen, daarna is de bal zo snel gaan rollen! Misschien kun je een casemanager aanvragen bij de huisarts, in mijn situatie hebben we er veel aan gehad.
Leentje51
 
Berichten:
88
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie