Dilemma: ergernissen over gedrag van je naaste

Voor vragen, tips, advies en ervaringen over het omgaan met dementie

Re: Dilemma: ergernissen over gedrag van je naaste

Berichtdoor loek » 31 Oktober 2018

Dankjewel Josha ! Jij ook veel sterkte.
We zitten op dit moment allebei een beetje in hetzelfde schuitje he ?
We blijven ondanks alles toch positief, en ik ben me er terdege van bewust dat ook dit
weer een zeer waardevolle periode is. Maar.......ook echt wel moeilijk en zwaar (voor ons mantelzorgers) .
Maar we gaan door....tot het allerlaatste eindje !
Groet,
Loek.
loek
 
Berichten:
335
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor Johanna » 03 December 2018

Hoi allemaal...
Mijn lieve Mam, mijn Maatje, vriendin....heeft sinds 5 jaar Alzheimer, inmiddels heeft zij al heel veel (cognitieve)-vaardigheden "verloren", last van afasie, wat blijft is haar oh zo lieve karakter, zichzelf wegcijferend voor anderen, een pleaser ten voete uit, echt te lief voor deze wereld.
Altijd hadden wij samen zo'n unieke sterke band, alles deden wij samen, overal gingen wij samen heen, totdat........Mr Alzheimer kwam.
Inmiddels verblijft mijn moeder in een zeer liefdevolle unieke woonsetting, maar ik voel me schuldig door de gevoelens die mijn moeders ziekte soms bij mij oproepen, het gebrek aan geduld mijnerzijds, ik kan maar zeer moeilijk een gezonde balans vinden in alles, en voel me vaak schuldig als ik weer eens een dag voor mijzelf kies....Mams spookt dan de gehele dag door mijn hoofd, het is zo ontzettend moeilijk allemaal.
Medelijden, angst, frustraties, heimwee,verdriet, gemis, zoveel emoties die mijn leven beheersen, mijn levensvreugde beïnvloeden, er hangt altijd een grauwe grijze deken over mijn leven heen.
Ervaren meerdere dochters dit....ik ben enigst kind, er is verders niemand die voor mijn moeder zorgt, ik voel me vaak zo machteloos.
Johanna
 
Berichten:
21
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor josha » 04 December 2018

Hoi Johanna

Goed dat je je gevoelens hier deelt met ons, het is zo herkenbaar en menselijk wat je beschrijft. Ik denk dat je nu pas aan het echte rouw-proces/ afscheid bent begonnen.Daar horen deze stemmingen en gevoelens helemaal bij.

Je hebt zo gevochten voor een betere plek voor je moeder, je moeder werd niet goed verzorgt in het vorige tehuis en was doodongelukkig, Daar ging al je energie heen om haar daar te krijgen waar ze zich goed en gelukkig voelt. En wees daar trots op dat het jou gelukt is!
Ik vermoed dat nu alles oke is en je niet meer zo hoeft te knokken, dat je nu in de periode komt dat je tot rust mag komen en tja daar begint het rouwproces.Nu kom je aan jezelf toe en dat is even wennen. Ook dat je schrijft over je schuldgevoel als je een dag voor jezelf kiest, wijst daar op. En toch is dit zo nodig. Kies meer voor jezelf want het kan en mag nu weer. Accepteer dat je moeder op de goede plaatst is gekomen en dat jij weer meer je eigen tijd nu in kunt vullen.

Je moeder begrijpt dat wel, haar ziel is hooggevoelig en ze zou niets liever willen dat jij ook weer vrede met de situatie krijgt. Zij is nu ook gelukkig in haar wereld in de twilight-zone. Je moet dat kunnen zien en voelen. Probeer ook weer blij en tevreden te worden, laat dit verdriet er maar gewoon zijn, des te sneller ga je beseffen dat je nog samen kunt zijn en genieten van elkaar. Elkaar nog fysiek aanraken en de liefde voor elkaar voelen, is zo belangrijk in het leven. Vooral, of juist dan wanneer die rotziekte in het spel is..

Wij als dochters zien onze moeders weg vliegen, steeds meer moeten ze inleveren wat onbeschrijflijk moeilijk is om te zien. Mijn moeder kan niets meer, ligt daar maar in bed.. Ik dacht haar te helpen door euthanasie aan te vragen, wat is afgewezen. En dat is niet voor niets . Mijn moeder ligt daar in harmonie, is rustig en vredig en heeft geen pijn. laat zich heerlijk verzorgen... ze balanceert tussen onze wereld en de andere dimensie in de twilight-zone... waar ze zich goed voelt.. Zoiets als het ontwaken na een operatie.... je bent er wel maar ook niet.... daar vindt ze het nog heerlijk vertoeven... daarom heeft ze nog geen haast om te vertrekken.......

Ik probeer nu ook die rust en vrede te krijgen en kan nog veel van haar leren in het accepteren van de dingen, die niet te veranderen zijn. Ik hoop dat het jou ook lukt. Het is een zeer moeilijk proces, omdat wij als dochters het vanuit onze wereld bezien, maar zo goed voor onze groei als mens.

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
411
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie




cron