Dilemma

Voor vragen, tips, advies en ervaringen over het omgaan met dementie

Dilemma

Berichtdoor Kimk » 02 Oktober 2017

Hey Allemaal,

Allereerst zal ik mezelf kort voorstellen, ik ben Kim en sinds enige tijd is er Alzheimer bij mijn schoonmoeder geconstateerd. Eigenlijk is een vermoeden wat mijn man en ik al lange tijd hadden bevestigd. Ons vermoeden begon na een zware operatie bijna 6 jaar geleden. Na de operatie werd ze wakker en had een delirium. Hier is ze na korte tijd gelukkig goed uitgekomen, maar steeds vaker begonnen we te merken dat er iets niet geheel klopte. Ze liet steeds vaker steken vallen, vergat dingen en we merkten dat mijn schoonvader steeds vaker dingen ging overnemen. Uiteindelijk hebben mijn man en ik hen erop gestuurd om onderzoek te laten plegen. Dit kostte mijn schoonvader flink wat overredingskracht en uiteindelijk is mijn schoonmoeder akkoord gegaan waardoor er eind vorig jaar de diagnose Alzheimer werd gesteld.

Ook al weet je toch dat die kans aanwezig is, de uiteindelijke uitslag had zeker wel impact op mijn man. Gelukkig praten wij er samen wel over, zodat hij dit, zo goed als het kan gaan, kan verwerken. Het blijft confronterend en moeilijk om te zien hoe iemand waar je van houdt veranderd. Het lastige en waar ook mijn vraag uit voort gaat komen is dat mijn schoonouders er niet over praten. Totaal niet, zij doen net alsof er niets aan de hand is, maar gewoon alsof ze vergeetachtig en verward is. Bijvoorbeeld als ze iets kwijt is en ik ben erbij help ik haar zoeken en roept ze meteen, zeg maar niets tegen je schoonvader anders bemoeit hij zich er weer mee. Andersom laat mijn schoonvader af en toe wat vallen maar houd hij vooral zijn mond dicht. Dit heeft eigenlijk meerdere (hoofd) redenen; ze zijn geen praters en willen niet dat wij ons zorgen maken of teveel beroep op ons doen, dit is al vaker uit het verleden gebleken. Wij wonen ook erg ver van hen vandaan omdat wij beide ons werk in een andere provincie hebben, dit is toch sowieso al 1,5 uur rijden, dus even op en neer is vrij lastig. Daarnaast kan of wil mijn schoonvader er niet over praten zodra mijn schoonmoeder erbij is. Dit eindigt namelijk zeker in ruzie. Ze was vroeger niet altijd de makkelijkste, maar sinds lange tijd is het nog lastiger geworden. Ze is snel boos en geïrriteerd en geeft mijn schoonvader overal de schuld van. Wat echt door de Alzheimer zelf komt. Nu is mijn schoonvader ook geen geduldig persoon en reageert ook snel bozig en geïrriteerd. Ik heb al gezegd tegen hem dat het geen zin heeft om dat te doen en dat hij beter gewoon rustig kan reageren. Dit vind hij lastig en hij gaat dan ook op cursus hiervoor. Wat ontzettend goed van hem is. Als we wat vragen tussendoor dan wordt het al snel afgekapt en niet meer over door gesproken.

Echter het probleem is dus dat ze ons zoveel mogelijk overal buiten houden en wij zien van afstand wat er gebeurd. Mijn schoonvader wordt prikkelbaar en mijn schoonmoeder moet echt goed in de gaten gehouden worden met alles. Op dit moment is het voor ons gevoel aan het escaleren en vragen wij ons af hoelang dit nog goed gaat. Vorige week hebben ze een enorme ruzie gehad waarin mijn schoonvader echt enorm boos is geworden. Hun buurvrouw heeft hierin bijgesprongen en de gemoederen gesust. Het fijne hiervan was, naast alle hulp die zij geeft, dat zij mijn man gebeld heeft. Anders hadden we hier nooit wat van geweten. Zij heeft aangegeven wat er gebeurd is en ons hierover ingelicht. De dag erna toen ze bij ons kwamen hebben ze ook niets gezegd. Mijn man vroeg nog hoe alles ging en of er nog wat aan de hand was omdat ze er toch anders uitzagen, maar helemaal niets kwam eruit. De lippen bleven stijf op elkaar.

Dit gedrag en het stilzwijgen wil ik nu gaan doorbreken, vandaar ook het dilemma. Zelf kom ik uit een gezin waar we veel over dingen gesproken hebben en wil ik hier hen ook bij helpen. Ik zie mijn schoonvader langzaam instorten omdat hij het alleen probeert te doen. Ondanks dat we ver weg wonen willen we hem zoveel mogelijk helpen. Al is het maar regelen van administratieve dingen, hulp in huis, dagopvang, etc. Daarnaast zie ik mijn man die wel met mij praat maar het lastig vind om hierover met zijn ouders te beginnen. Het zijn allemaal ontzettend lieve mensen, maar wel opgewonden standjes ;). Zodra er dan ook iets gezegd wordt is de kans groot dat het eindigt in ruzie. Nu wil ik dit zoveel mogelijk voorkomen. Ik heb hem ook gezegd dat ik in dit geval wil instappen omdat het zo niet langer goed gaat. Ze reageren altijd rustiger op mij en voor mij is de emotionele lading toch anders. Het dilemma is alleen hoe ga ik dit zo goed mogelijk brengen dat ze open kaart moeten spelen met ons, dat ze ons om hulp moeten vragen of alleen al praten met ons erover. Mijn man staat er al erg negatief tegenover en is bang dat het niet goed zal gaan, maar ik kan niet stil blijven staan aan de kant en dit allemaal zien gebeuren. Niet alleen deze drie mensen zijn hierbij betrokken maar ook onze 5 jarige zoon. Hij ziet ze erg vaak en ik dit gaat ook niet veranderen. Dus mijn grootste doel is eigenlijk openheid van zaken zodat we er voor mijn schoonvader kunnen zijn, mijn man weet waar hij aan toe is en ik mijn zoon zoveel mogelijk kan begeleiden in de jaren die voor ons liggen.

Excuus voor het extreem lange verhaal :). Het is helaas niet allemaal in 5 zinnen te vertellen :).

Groetjes,
Kim
Kimk
 
Berichten:
4
Geboortejaar:
1980
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 02 Oktober 2017

Dag Kim,

Ik heb je verhaal nu inmiddels 3 maal gelezen en ik wil er op reageren, maar............... ik ben een beetje bang dat ik soms iets verkeerds zeg. Bijvoorbaat mijn excuses.
het eerste wat mij opvalt is een hechte familie waar niemand de ander wil krenken.
De slimme moeder die de patiënt is en de vader die het niet wil benoemen om zijn vrouw te beschermen.
Een vast gegeven is dat moeder hoe dan ook in de toekomst steken gaat laten vallen. En dat weet zij.
Vader ontkent voorlopig alles, want wat je ontkent, heb je niet.

Mijn advies is nu, zorg voor rust in de situatie. Probeer niet op alle slakken zout te leggen.
Wees alert, maar benoem e.e.a. niet. De diagnose is gesteld maar niemand is geïnteresseerd in de bevestiging.
Probeer een ongedwongen sfeer te houden en het leven gewoon te leven.
Alzheimer is een proces dat hoe dan ook doorgaat.
Bevestig naar je schoonmoeder niet haar missertjes, wees voor je schoonvader een klankbord.
Voorlopig is rust in de situatie het aller belangrijks.
Langzamerhand slaat het korte termijn geheugen toe. Doe daar niet spastisch over, het is gewoon een beetje geheugen verlies. Heel normaal, hoort bij de leeftijd.
Ik zeg in het verpleeghuis regelmatig tegen de cliënten, jullie zitten hier niet omdat je gek bent (want daar zijn ze bang voor). maar omdat jullie vergeetachtig zijn en dat willen ze maar al te graag horen.
Het proces schreid voort, de vergeetachtigheid ook en jullie komen langzamerhand in een andere situatie.
Steun je schoonvader, want hij raakt zijn directe liefje kwijt.
Ze wordt langzamerhand zijn kind.
Dat is momenteel bij ons ook aan de hand, maar ik ben dan ook inmiddels al 14 jaar bezig.
Wel zegt mijn vrouw nog dagelijks, dat ze zo gelukkig is. Dan kan mijn dag niet meer stuk.
Blijf op de site en sterkte,
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Kimk » 03 Oktober 2017

Beste Leo,

Bedankt voor je reactie! Dit is de reden waarom ik hier ook mijn verhaal geplaatst heb. Iedereen is anders, waar ik bijvoorbeeld graag de koe bij de horens vat zijn andere mensen weer het tegenovergestelde. Voor mij is het zelf belangrijk dat we hier met zijn allen zo goed mogelijk mee om gaan, zoals het maar kan. En daarin ben ik blij met hulp en tips van anderen.

Wat je zegt klopt inderdaad, niemand wil elkaar echt krenken, maar helaas gebeurd dat nu wel. Mijn schoonvader zijn geduld is eigenlijk op en ik wil er graag voor hem zijn, net als mijn man. Alleen het probleem ligt hem er dus in dat hij er niet over praat als mijn schoonmoeder erbij is, wat ik dan ook wel begrijp, ruzie is het enige wat daaruit voorkomt. We krijgen hem bijna niet apart te spreken en als dit zo is, dan zegt hij er niet veel over, wat ik ook wel begrijp. Maar op dit moment zie ik wel dat hij op raakt en dingen doet die hij niet wilt doen. Zelf erkent hij het probleem op zich wel, maar wilt het er gewoon niet over hebben. Hij riep zelf al 3 maanden geleden dat het niet lang meer duurt voordat ze in een verpleegtehuis zit. Op dit moment vertelde mijn man ook al dat hij het lastig vind om nog met zijn ouders te praten ergens over. Zelfs om een gewoon telefoongesprek te voeren vind hij al lastig. Bang voor wat er gaat gebeuren (hij is nogal pessimistisch ingesteld :)).

Misschien kwam het over vanuit mijn kant dat ik er nogal moeilijk over doe, dat is dan niet helemaal goed overgekomen. Op dit moment zijn mijn man en schoonvader degene die vaak geïrriteerd naar mijn schoonmoeder reageren als ze iets niet meer weet of begrijpt, of als ze iets doet wat niet kan. Helaas gebeurd dit nu echt met regelmaat. Haar korte termijn geheugen is behoorlijk aangetast en ze begint steeds vaker over haar jeugdjaren. Steeds vaker komen er ook al waanbeelden en boze reacties vanuit haar kant. Ze wil niet veel meer en vind het probleem bij mijn schoonvader liggen. Nu begrijp ik dat wel, want hij corrigeert haar vaak. Wat logisch is, want net wat je zegt hij verliest zijn vrouw waar hij al 50 jaar bij is. En het is lastig je gedrag erin te veranderen naar iemand die tot 5 jaar geleden alles zelf kon en nu steeds afhankelijker wordt, laat ik het beter verwoorden al compleet afhankelijk is.

Eigenlijk is het enige doel wat ik voor ogen heb mijn schoonvader en man steunen hierin. Bij mijn schoonvader wil ik de druk van de ketel afhelpen en mijn man ondersteunen in wat hij nodig heeft. Het klinkt misschien alsof ik al te vroeg in stap hierin en inderdaad het leven moet laten doorgaan. Waar je zeker een punt in hebt! Alleen mijn schoonvader is vorige week zo door het lint gegaan en hij is van nature een erg rustige man. Daarom weten we dat hij meer hulp nodig heeft dan hij aangeeft. Mijn man durft het niet echt ter sprake te brengen dat wij hem willen ondersteunen hierin. Eigenlijk hoop ik hem ook even apart te spreken zodat ik dit aan kan geven, misschien moet ik hier ook meer op aansturen. Al is het maar dat hij het weet. Misschien vind hij het wel prettig als we een keer bij een gesprek met de Case Manager zitten. Of iets anders.

Het is en blijft een lastige kwestie en ik ben blij met alle reacties hierin :). Alle hulp is welkom, zeker omdat we hier weinig tot geen ervaring mee hebben :).

Groet,
Kim
Kimk
 
Berichten:
4
Geboortejaar:
1980
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 03 Oktober 2017

Dag Kim,

Ik wil niet als een betweter overkomen, maar in deze situatie gaan je schoonvader en je man volkomen in de fout.
Eerst een paar concrete punten.
1.Er is sinds enige tijd Alzheimer vastgesteld, punt uit. Dat wordt in de toekomst alleen maar erger.
2. Daar heeft je schoonmoeder geen stem in gehad, zoiets overkomt je.
3. Wat is de gedachte achter de houding van je man en je schoonvader ?
Je schoonmoeder kan zich niet tegen hun aantijgingen verdedigen, zij is de patiënt!
Zoals jij het beschrijft, gaan ze nog met haar in discussie, gekker kan ik het niet bedenken.
Voor een demente patiënt telt maar een waarheid en die is die van haar.
Stop direct met deze discussies en probeer de tijd dat er nog van enige communicatie sprake is gezellig te houden.
4. Er is nog steeds geen pilletje om het proces te stoppen, laat staan e.e.a. beter te maken.
5. Ik heb sterk de indruk dat je schoonmoeder momenteel beter weet wat er met haar aan de hand is dan je man en je schoonvader.
Zij stralen uit, 'als je het ontkent, dan heb je het niet'.

Confronteer je man en je schoonvader maar met dit epistel.
Ik schrijf je dit vanuit mijn ervaringen. Bij mijn vrouw is inmiddels 14 jaar geleden Alzheimer vast gesteld.
Wij zijn inmiddels 57 jaar getrouwd, na een verlovingstijd van 7 jaar.
Ik heb ook, omdat wij op het moment van het vonnis in Frankrijk woonden, mijn vrouw nog 9 jaar
alleen begeleid . Na terugkeer in Nederland heb ik een Casemanager geregeld via de nieuwe huisarts
en met haar besproken hoe we een dagopvang konden regelen.
Doordat het dag/nachtritme bij mijn vrouw volledig verstoord raakte, stortte ik lichamelijk bijna in en dat was de reden
om mijn vrouw in een verpleeghuis te laten opnemen, dat is inmiddels al weer bijna 4 jaar geleden.
Mijn herstel heeft een jaar geduurd!

Mijn advies aan jou.
Ga in gesprek met je schoonvader en je man. Confronteer ze maar met dit epistel.
Het enige wat jullie nog voor je schoonmoeder en schoonvader kunnen doen is begeleiden in deze (k.) situatie en probeer
er nog zoveel mogelijk voor ze te zijn. Er is geen weg terug.
Gemiddeld leeft een Dementerende nog 8 jaar na de diagnose, maar zoals jullie hiervoor hebt kunnen lezen mijn vrouw werkt aan een opwaardering van dit gemiddelde.
De eerste twee jaar ging ik dagelijks tweemaal bij haar op bezoek, maar ik heb dat daarna terug gebracht tot 1 maal per dag en dat is inmiddels ook al weer 2 jaar.
Mijn vrouw weet niet wat haar is overkomen , maar is regelmatig heel blij als ik kom. En dan kan de dag niet meer stuk voor mij . Overigens wordt ik tegenwoordig ook niet iedere keer meer herkent. Tsja het proces gaat gewoon door.
Langzamerhand bereikt ze nu de kinderlijke fase.
Maar ze is er gelukkig nog steeds.
Mensen wees realistisch en maak van deze periode er het beste van.
Sterkte.
Leo




4.
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Kimk » 03 Oktober 2017

Hey Leo,

Dank je wel hiervoor. Ik vind je geen betweter hoor en als mensen tips geven omdat ze ervaring hebben is dat ook niet meteen zo, maar dat is mijn mening. Als iemand net zoveel ervaring heeft is het prettig om tips te krijgen hiervan. En dit vind ik in dit geval dus ook. Ik heb ze al weleens hierover aangesproken maar nooit echt hard doorgezet. Maar het is extreem vervelend om aan te zien. Het is altijd een goede schoonmoeder voor mij geweest met natuurlijk ook wat aparte karaktertrekjes, maar tja dat heeft iedereen wel. Het is verschrikkelijk te zien hoe iemand lijd en dan erop geattendeerd wordt dat er iets niet klopt.

Ik ga je advies opnemen en de confrontatie aan met beide heren. Mijn man heb ik al elke keer gezegd niet boos te worden of geïrriteerd, maar gewoon helpen en begeleiden. We hebben een 5 jarige zoon en ik heb hem als voorbeeld genomen dat hij ook nog van alles moet leren en begeleid moet worden. Nu kunnen we mijn schoonmoeder niets gaan leren, maar wel begeleiden.

Anyway, dank je wel. Ik ga dit met ze bespreken en kijken tot hoever ik erin kan mengen en zorgen dat het tij keert met het gedrag naar haar toe. Maar ook om een beetje ontluchting te geven aan mijn schoonvader, het is geen kwade man. Maar enorm ongeduldig...dat maakt het lastig. En tja...niet erover willen praten :).

Bedankt hiervoor!!!

Groet,
Kim
Kimk
 
Berichten:
4
Geboortejaar:
1980
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 03 Oktober 2017

Wat ik in mijn vorige bericht was vergeten te benoemen is, hoe is het contact met de huisarts?
Maak een afspraak met hem/haar en met de beide mannen. En bespreek de situatie.
Ik hoop dat jullie huisarts een beter begrip heeft over dementie dan zijn onderstaande collega..

Ik heb afgelopen jaren hier op het forum vreemde reacties van huisartsen gelezen. Dit was voor mij wel de ergste.
Kinderen klagen op het Forum over het feit dat hun moeder er regelmatig bont en blauw geslagen uitziet.
Kennelijk is haar man de dader. Waarschijnlijk kon hij haar karakterveranderingen niet accepteren.
Voor alle duidelijkheid de vrouw is de dementerende. Mijn advies was' schakel de huisarts in'.
Het antwoord van de huisarts: Laat hem maar even uitrazen.!!!!! ,, ,, ,, ' kies een andere huisarts,.
Heel veel sterkte, ik heb het gevoel dat e.e.a. je wel zal lukken.
Sterkte en succes.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Kimk » 05 Oktober 2017

Hey Leo,

Dat is wel een goede, ik ken de huisarts niet. Maar mijn man natuurlijk wel. Ik weet niet precies hoe hij zal reageren, maar misschien is het wel een goede om dit te doen. Ik dacht zelf ook aan de Case Manager. Om daar met zijn 3-en mee te zitten. Alleen weet ik dan niet zeker of mijn schoonmoeder erbij zit. En ik denk niet dat het goed is om dit met haar erbij te doen. In ieder geval heeft mijn schoonvader wel een cursus aangevraagd hoe om te gaan hiermee en meer geduld te hebben. Maar dit lijkt elke keer wel naar voren geschoven te worden en er nooit echt van te komen. Hij wil ook liever niet heen omdat hij haar niet alleen kan laten en/of omdat ze mee gaat en dat wil zij weer niet.

Nou ja ik denk dat het beter is alles even stap voor stap te gaan doen. In dit geval is de eerste stap mijn schoonvader en man aan te spreken en het bespreekbaar maken van alles, waaronder het gedrag naar elkaar toe.

Nogmaals bedankt!

Groet,
Kim
Kimk
 
Berichten:
4
Geboortejaar:
1980
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie




cron