Hoe helpen we pap en mam

Voor vragen, tips, advies en ervaringen over het omgaan met dementie

Hoe helpen we pap en mam

Berichtdoor Ruth Roos » 08 Oktober 2017

Lieve mensen

Al eerder heb ik ooit een vraag hier neegelegd en dacht wie weet helpt het me deze keer weer. Als is het maar om even mijn hart te luchten en wie weet rolt er nog een advies uit.
Mijn vader is net 71 en we weten ook dat hij Alzheimer heeft. Na ongeveer 1.5 jaar later is de thuissituatie niet meer haalbaar voor mijn moeder. Ze raakt uitgeput en dit houdt ze niet vol zo. Alles doen we eraan om haar te ondersteunen en zo zit pap dagen en/ of avonden bij ons of bij mijn zus of broer. Mijn vader tennist nog en wij gaan mee. Hij doet zelfs nog vrijwilligerswerk en brengen m weg en halen hem op.
Als mam gaat fietsen is hij bij ons en iedere zondag komt 1 van de kinderen...zoals ook doordeweeks mocht dit nodig zijn. Maar het beste zou zijn als er structureel 1 dag of 2 pap ergens iets kon doen zodat mam echt even geen zorg heeft. Nu hebben we m poging getracht om naar n zorgboerderij te gaan. Hij wordt zelfs opgehaald door n bekende, die daar vrijwilligerswerk doet. Maar ook dat geeft zoveel weerstand. De eerste keer stond hij in paniek na n paar uur bij mij voor de deur. Hij kan en wil alleen met vertrouwde mensen in een vertrouwde omgeving. En ja we zetten door maar ook na n paar keer zoveel weerstand levert t meer strijd verdriet en ellende op dan dat t ontspannen is voor mn moeder. Nu dacht ik er zelf aan om n dag minder te gaan werken om met hem mee te gaan. Maar ik heb 3 jonge kinderen dus kan niet gaan en staan waar ik zou willen
Misschien pgb aanvragen of een buddy.
Ja een casemanager komt maar daar komt steeds naar voren dat de dagbesteding een oplossing kan zijn.
Maar mijn vader zet je echt niet even af ergens. Het is heel moeilijk...pap voelt heel goed aan wanneer hij niet gelijkwaardig behandeld wordt. Maar zo kan het ook niet.
Zo zoekende hoe we mijn moeder wat kunnen ontlasten. Ze is pas 68 en ze stonden zo bloeiend in hun leven. Met haar eindeloze liefdevolle geduld doet ze het fantastisch maar iedere dag is zwaar. Op dit moment heeft mijn vader ook medicatie om wat rustiger te worden. Maar nog steeds hopen we een "oplossing" te vinden die voor iedereen passend haalbaar en vooral voor mijn moeder ontlastend is.
Ruth Roos
 
Berichten:
19
Geboortejaar:
1980
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor wia » 08 Oktober 2017

Dag Roos
Herkenbaar de weerstand tegen dagbesteding/zorgboerderij.
Heeft bij ons ook een hele poos geduurd dat mijn man zich bleef verzetten,
Terwijl hij er steeds blij vandaan kwam. Na een paar maanden een 2e dag erbij geeft toch wat meer structuur voor hem en een beetje rust voor mij.
Ik heb er een paar keer mee willen stoppen, maar met steun van onze casemanager,toch doorgezet.
Dat is wat ik jullie kan aanraden.
Groet en sterkte
Wia
wia
 
Berichten:
32
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor Ruth Roos » 08 Oktober 2017

Dank je wel voor uw reactie.
Je wilt zo graag iets wat voor beiden passend is. Misschien inderdaad toch doorzetten en wordt t vertrouwd en plezierig. Structuur is uiteindelijk ook prettig.
U ook sterkte
Ruth Roos
 
Berichten:
19
Geboortejaar:
1980
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 09 Oktober 2017

Dag Ruth,

De situatie die je beschrijft komt wel meer voor, lees ik hier op het Forum.
Ik vraag mij dan wel eens af, zou het niet een optie zijn dat je moeder met hem mee gaat in het begin.
En dat dan langzaam af bouwen.
Het klinkt misschien wat simpel, maar je zal toch wat moeten.
Ik heb mijn vrouw al die jaren altijd zelf gebracht en gehaald en dat gaf geen problemen.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Marianne T » 09 Oktober 2017

Dag Ruth Roos, ik kan me voorstellen dat de situatie zoals die zich nu voordoet voor zowel jullie moeder maar ook jullie vader (en jullie zelf!) dringend om een oplossing vraag. Ik zou je willen aanraden eens een aantal keren met je vader mee te gaan en goed te observeren wat er gebeurt. Hoe reageert je vader op de medewerkers/vrijwilligers en op groepsgenoten? En hoe reageeren zij op je vader? Blijft je vader zich gedurende de hele dag verzetten of zie je na bijv. een half uur verandering/verbetering van zijn gedrag? Het is heel goed mogelijk dat je vader eerst tijd nodig heeft om te wennen, net zoals kinderen soms ook de eerste dagen moeten wennen aan de opvang of aan school. Als dat zo is zou ik zeker doorzetten en je vader naar deze dagbesteding blijven brengen. En als hem dat een veilig gevoel geeft, en het mogelijk is voor jou, zou ik hem er de eerste keren zelf naartoe brengen. (De bekende die hem nu meeneemt geeft weerstand, dus daar zou ik vooralsnog niet mee doorgaan).
Het kan ook zijn dat de activiteiten van de dagbesteding niet aansluiten op je vaders interesses of dat de plek geen prettige omgeving is (dementerenden worden vaak meer gevoelig voor het niet tastbare) . Maar er kan ook iets schorten aan de interactie tussen je vader en de medewerkers of dat er frictie is tussen hem en (een) medebewoner(s) of dat er gewoon geen match is tussen hen. Zou je in dat geval zelf in zo’n omgeving willen zijn? Er zijn zoveel redenen te bedenken. Heeft je vader ooit zelf aangegeven wat precies zijn probleem is?
Je geeft aan dat je vader heel goed aanvoelt wanneer hij niet gelijkwaardig behandeld wordt. Weet je ook op welke momenten/met wie hij dit zo ervaart? Hoewel er misschien parallelen te trekken zijn tussen dementerenden en kinderen, vergeten mensen nog wel eens dat beide beslist niet gelijk zijn. Een dementerende is geen kind, maar een volwassene met geheugenproblematiek en dient als zodanig te worden benaderd.
Dus als je vader zich steeds onrustig blijft voelen, probeer dan te kijken waar het precies aan schort. Vaak wordt de dementerende als de ‘lastpost’ gezien, maar ligt de oorzaak bijna altijd (onbewust) in de omgeving. In hoeverre wordt je vader nog voor ‘vol’ aangezien? In hoeverre wordt er aandacht geschonken aan zijn behoeften? Inhoeverre is er begrip voor zijn gedrag? Hoeveel Tijd wordt er voor hem genomen? Hoeveel moeite doet men om je vader zich thuis te doen voelen?? Hoe gaan andere dementerenden met je vader om? Enz, enz...
Probeer in de onrust die alles geeft even stil te staan en kijk goed naar je vader. Probeer je in hem in te leven. De wereld die hij kende valt steeds meer weg en dat kan heel beangstigend en frustrerend zijn.
Indien het een strijd blijft zou ik op zoek gaan naar een andere locatie of een persoonlijk begeleider inhuren.
Ik wens jullie heel veel wijsheid en kracht!

(Nog 1 aanvullende opmerking: rustgevende medicatie werkt soms maar tijdelijk. ik heb de ervaring dat artsen deze niet altijd uit zichzelf stopzetten en patiënten deze daardoor onnodig lang door blijven slikken.)
Marianne T
 
Berichten:
1
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Zorgprofessional / vrijwilliger

Berichtdoor Ruth Roos » 12 Oktober 2017

Dank je wel voor deze uitvoerige reactie. Wardeer enorm dat u zo uitgebreid reageert op waar we tegen aanlopen. Ook een deskundige kijk op het hele verhaal. Mis soms zo dat mensen onvoldoende deskundigheid hebben om met iemand die alzheimer heeft om te gaan. Terwijl je dit op n zorgboerderij wel mag verwachten. Zo'n eerste bezoek had niet zo mogen eindigen. U benoemt juist de zaken waarvan wij ons afvragen of mijn vader op die manier is opgevangen. Ik weet precies welke benadering / type mens mijn vader onrust geeft. Maar je komt overal verschillenden types tegen maar in deze situatie ....zon eerste keer is scherpe nauwlettenheid van cruciaal belang om het te doen laten slagen.
Nu id gaan we proberen om met 1 op 1 begeleiding de boerderij te laten slagen., maar zoals ik van de casemanager begreep is dit vaak niet toegestaan. Dus daar moeten we even achteraan gaan.
De medicatie is id iets om in de gaten te houden. We proberen nog even door te zetten en zoeken anders weer verder.
Nogmaals dank voor de reacties
Ruth Roos
 
Berichten:
19
Geboortejaar:
1980
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie




cron