logo dementie.nl

Jong dementerenden

Alles wat dementie op jonge leeftijd betreft

Re: Jong dementerenden

Berichtdoor Jaco » 05 Juli 2017

Mijn man is nu ook aangemeld voor opname. Omdat ik hem alleen op 1 specifieke plek wil hebben is de wachttijd zeker 1 jaar. We gaan de komende tijd overbruggen met hulp van logeerweken eens in de 4 weken.
Ik heb een heel praktisch probleem. Mijn man gaat's nachts door het huis lopen. Omdat hij bang is om te vallen tilt hij zijn voeten niet op en daardoor schuift hij zijn hele voetzolen kapot, tot bloedens toe. Om dat te voorkomen plak ik ' s avonds zijn voetzolen af met tape en dat haal ik er 's ochtends weer af. Maar tegenwoordig is de tape halverwege de nacht losgeschoven. Is er iemand die dit probleem ook heeft en een oplossing heeft?
De enige oplossing die ik tot nu toe gekregen heb, is het verhogen van de medicatie. Maar als ik dat doe, wordt hij overdag nog slaperiger.
Ik hoop dat iemand een tip heeft, want ik ben redelijk wanhopig.
Groet
jaco
Jaco
 
Berichten:
48
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Relatie tot dementie:
Partner

Berichtdoor josha » 05 Juli 2017

Dag Jaco

Het eerste wat bij mij naar boven komt bij je vraag is..... waarom doe je hem geen sokken of sloffen aan, voor hij gaat slapen, het liefst iets met een hak, zodat het niet kan verschuiven tijdens het lopen.

Lieve groet

Josha
josha
 
Berichten:
291
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Relatie tot dementie:
(Schoon)zoon/dochter

Berichtdoor madeleine » 05 Juli 2017

Je hebt vast vanalles al geprobeerd.
Waterschoenen?
Antislipsokken. De echte dan he
Met schoenen aan in bed
Hij loopt overdag toch ook met iets aan zijn voeten?

M
madeleine
 
Berichten:
163
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Relatie tot dementie:
Partner

Berichtdoor Jaco » 05 Juli 2017

Dank jullie wel voor jullie reacties. Sokken aan deed ik wel in de winter, maar toen werd het zo warm. Ik ga op zoek naar antislipsokken.
Jaco
 
Berichten:
48
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Relatie tot dementie:
Partner

Berichtdoor frans 50 » 13 Juli 2017

Even korte update betreft verpleeghuis.

Naarmate de eerste afspraak volgde werden de gesprekken wat "moeilijker" en "emotioneler".
ondertussen hebben we de eerste verpleeghuis bezoek achter de rug. En staat er nog één te gaan.
De andere die we ook in onze planning hadden staan vielen al af door de verschillen die we al meteen in hun telefonisch en website contact.

Toen renate steeds mijn leeftijd moest noemen, dan hoor je de verbazing aan de aan der kant van de telefoon. En besef je even weer dat het nog zo weinig vaak voorkomt. Ook het plannen voor welke verzorging en in welke afdeling gaat wat meer tijd kosten.

Ik merk en ondervind dat het voor renate heel moeilijk is het te "moeten" accepteren om een deel van de zorg los te moeten laten. Daarbij hebben we diverse discussies gehad, veel tranen, het leek soms of we elkaar niet wilden begrijpen. Maar uiteindelijk met geduld veel liefde en begrip en compromis te sluiten komen we steeds dichter bij elkaar.

Eind deze maand nemen we het besluit welke instelling het word.
Als ik zo even terug kijk wat de impact doet bij de partner, en of de kinderen - familie en betrokken mensen om ons heen dat raakt je. Ondanks dat je weet dat het goed is.

ik wil afsluiten met een gedachte / overweging.
Een sterke vrouw - man kan zelfs ondanks je eigen verdriet en struggles met tranen in je ogen zeggen
"ja hoor het gaat goed ! "

word vervolgd.
frans 50
 
Berichten:
408
Geboortejaar:
1965
Geslacht:
Man
Relatie tot dementie:
Patiënt

Berichtdoor frans 50 » 18 Juli 2017

Onze vakantie is weer voorbij,

Vandaag ben ik ook weer gestart met de dagelijkse activiteiten op de dagbehandeling. Eigenlijk viel ik gewoon weer in het dagprogramma mee en leek het net of ik niet weg was geweest.

Ik kwam niet zo lang geleden een item over alzheimer tegen het betreft het volgende verhaal:

Bij de ziekte van alzheimer verwacht je of je denkt dat overkomt mij niet. Misschien op latere leeftijd omdat het risico groter is. De meeste mensen verwachten in deze tijd zelfs al dicht rond de 80 -> 100 jaar te kunnen worden. Als de alzheimer dan actief of zichtbaar is geworden is dat nog te accepteren.

Ik zie en hoor vele persoonlijke dementie-verhalen op de dagbehandeling, maar ook in mijn naaste omgeving. Ieder heeft zijn eigen individueel verhaal, in combinatie met verdriet. Ook het waarom ik gevoel, en de daarbij behorende boosheid en belevenis.

De Alzheimer specialisten en Medici voorspellen dat er binnen 5 jaar grote resultaten zijn te behalen op het terugbrengen van de ziekte, maar ook op betere en nieuwe medicatie middelen.

Belangrijk onderdeel voor de patiënt is hoe je in het proces staat. Depressief of boos blijft, of opgewekt en een positief vertrouwen blijft houden op de juiste zorg en dat er ooit het juiste en passend medicijn er zal komen.

Je moet er wel in geloven en het ook willen zien, Alzheimer geeft ook perspectief en liefde maar dat staat en begint met het te "accepteren..."

Ondertussen lopen er al 77 klinische nieuwe behandelingen voor de ziekte van Alzheimer.

Ik ben geen onderzoeker, geen arts, geen dokter, maar ik besef heel goed dat door alle lopende onderzoeken de oplossing steeds dichterbij zal komen.

Persoonlijk voel ik me dan ook verantwoordelijk om me daar voor in te zetten.
Mede door het verhaal wat onlangs op internet verscheen door Brian een Alzheimer patiënt en Samantha een Alzheimer onderzoeker.

Voor degene die mij persoonlijk kennen qua uiterlijk lijk ik ook toevallig nog eens op Brian. zie hieronder het YouTube filmpje.

hierbij de link voor het verhaal: -> https://youtu.be/oB96A00QZ74
frans 50
 
Berichten:
408
Geboortejaar:
1965
Geslacht:
Man
Relatie tot dementie:
Patiënt

« Vorige



Het is momenteel 24 Juli 2017