Bezoek

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

Bezoek

Berichtdoor Chris69 » 10 Januari 2018

Mijn moeder zit in een verpleeghuis en heeft vasculaire dementie.Ik heb veel moeite om bij haar op bezoek te gaan omdat het mij ook heeft veranderd.Mijn moeder is vaak onrustig en verdrietig,als ik bij haar geweest bent voel ik me machteloos en erg neerslachtig.Ik slik vaak slaapmedicatie en ook heeft het gevolgen op mijn werk.Maar aan de andere kant wil ik ook bij haar zijn en verzorgen,verder heeft ik ook weinig mensen om me heen om hier over te praten.Mijn vraag is moet ik misschien minder langs gaan en hoe zou dat zijn voor haar,zou ze me missen geen idee...soms zou ik in haar hoofd willen kijken wat er bij haar omgaat. Als ik naar de andere mensen kijk bij haar op de afdeling die zijn veel rustiger en krijgen ook bezoek en gaat gemoedelijk terwijl bij mij het altijd een strijd is om naar huis te gaan met veel verdriet van beide kanten.
Chris69
 
Berichten:
8
Geboortejaar:
1969
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 11 Januari 2018

Goede morgen Chris,

Er is niks mis met je Chris, alleen heb ik wel een paar vragen om een beter beeld te krijgen van de situatie.
Hoelang geleden is de vasculaire dementie vastgesteld en hoelang woont je moeder in het verpleeghuis?
Ik vraag je dit omdat na opname in een verpleeghuis het heel normaal is dat er een periode van afkicken
voor zowel de patiënt als de naasten is.
Door de opname is de zorg aan je moeder voor een groot gedeelte overgenomen door de instelling.
Dat moet je een plaats geven , accepteren en nu gaan investeren in de bezoekjes.
Je schrijft dat je nog werkt, het is dan logisch dat je niet iedere dag op bezoek kunt gaan, je hebt zelf ook nog recht op leven.
Ga in het begin wat meer keren in de week, maar bouw dat langzamerhand wat af. Zij beleefd haar situatie zo anders dan zoals jij het ziet en ervaart. Ik heb in het begin als ik weg ging mijn vrouw vanachter een pilaar geobserveerd om te zien hoe e.e.a. verging. Het stelde mij gerust omdat ik de indruk kreeg dat zij mij al snel weer was vergeten. Bespreek met de verzorgende dat zij afgeleid wordt, met b.v. een kopje koffie o.i.d. als jij vertrekt.
Toen mijn vrouw moest opgenomen worden indertijd heeft het wel een jaar geduurd voordat ik weer een beetje op de been was en dat mijn vrouw niet meer dagelijks met mij mee naar huis wilde sleet er langzaam in.
Ik hield een vast patroon aan en als ik bij haar vertrok zei ik altijd ik moet nu even boodschappen doen, maar
ik kom snel weer bij je terug. En vertrok!
Ik zeg het vandaag de dag nog met enige regelmaat.. Mijn vrouw zit inmiddels al ruim 4 jaar in het verpleeghuis . Het proces van dementie is voort gegaan en er is geen probleem meer. VERGETEN Hè.
Ook is de situatie inmiddels zo dat als ik vertrek mijn vrouw mij al weer vergeten is alvorens ik bij de deur ben. Ik breng inmiddels al 4 jaar iedere ochtend een bezoek aan mijn vrouw ( de eerste 2 jaar zelfs 2 maal
op een dag) en als ik dan vertrek draai ik een knop om in mijn hoofd en doe mijn eigen dingen die dag.
Ik ben inmiddels bijna 83 en heb natuurlijk ook niet zoveel anders meer te doen, maar op deze manier kan
ik het proces nog aan.
Kom op Chris, het is een nieuwe periode in jullie beider leven waarbij jij rationeel de situatie moet verwerken en je moeder wordt (geholpen) door haar vergeten.
Sterkte en succes.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor josha » 11 Januari 2018

Dag Chris

Ik had dezelfde vragen als Leo. Hoelang woont je moeder al in het verpleeghuis? En had je voor haar opname al zelf een eigen huis/ leven of woonde je nog met haar samen?
Het heeft geen zin om naar andere bewoners te kijken omdat ieder weer anders reageert, ook in hun dementie-proces. Jij hebt met je moeder te doen en het is steeds een drama als je weg wilt gaan.

Leo geeft je al de tip om dit te overleggen met het personeel, laat deze je moeder af leiden zodat jij weg kunt glippen.. Ja dat is hartverscheurend en doet ongelooflijk veel pijn, ook ik heb vaak zitten huilen in de auto als ik zo weg moest gaan uit het verpleeghuis. Maar het is niet anders. Accepteer dat dit de situatie momenteel is, het zal echt wel weer veranderen . Zodra je moeder zich meer op haar plek gaat voelen, zal ze ook rustiger worden.

Leg dit vooral ook voor bij de mensen van het verpleeghuis, vertel wat jij er bij voelt en hoe zij er over denken om dit zowel voor jou als je moeder beter te maken.. Ook jij verdient begeleiding hoe om te gaan met dit moeilijke proces.

Ik vermoed dat je hier weinig tot 0 over praat met het personeel en dat zou dus de eerste hobbel voor je kunnen zijn om te nemen....
Kijk of er genoeg afleiding voor je moeder is, zijn er activiteiten die ze leuk vindt, ga eens op onderzoek uit daarnaar.

Inplaats van slaap tabletten te nemen[ waar je echt niet fitter van wordt overdag hoor] zou ik me meer energieker op stellen en kijken hoe je deze situatie voor jezelf zowel als je moeder positiever kunt maken

Veel moed en sterkte!

Josha
josha
 
Berichten:
453
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 11 Januari 2018

Daarom ben ik zo blij met Josha. Zij nuanceert veel beter dan ik.
Wij moeten veel meer steun zoeken bij hen die in hetzelfde schuitje zitten.
Er is geen weg terug, maar we moeten vaak nog verder.
Allen veel steun Ik wens het jullie toe.
Leo.
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Evelien84 » 14 Januari 2018

Hallo Chris,
Ik sluit mij aan bij de vorige reacties. Je moet er echt meer over praten. Mijn vader is sinds enkele maanden ook opgenomen in een verpleeghuis en daardoor is mijn rol als mantelzorger ook veranderd. De bezoeken aan mijn vader bestaan niet meer uit veel regelwerk, maar er komt quality time met elkaar voor terug. Ik probeer daar zoveel mogelijk van te genieten al zie ik ook de achteruitgang.
In de evaluatie gesprekken met zorgcoordinator en arts komt ook altijd mijn belastbaarheid ter sprake. Heb je wel van die gesprekken? Vraag daar anders om en zeg eerlijk wat je dwars zit. In mijn geval kon ik voor mijzelf ook gesprekken krijgen met de psycholoog van mijn vader. Uiteindelijk had ik maar 1 gesprek nodig, maar het heeft mij wel weer verder gebracht in het verwerkingsproces.
Sterkte,
Evelien
Evelien84
 
Berichten:
62
Geboortejaar:
1984
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor loek » 15 Januari 2018

Dag Chris,
Heb je in het tehuis van je moeder geen welzijnswerker / maatschappelijk werkster / psycholoog waar je eens mee kunt praten.
Dat is helemaal niet raar hoor, veel mantelzorgers doen dat. Je kunt er steun aan hebben, en zij kunnen jou misschien een andere
insteek geven in de de moeilijkheden die jij ervaart. Als het kan...DOEN ! Blijf ook in gesprek met de verzorging, vraag eens hoe het
gaat als jij eenmaal weg bent. Is ze dan nog lang van slag ? Misschien is het maar een kort moment ? Blijven praten.....
Loek.
loek
 
Berichten:
348
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor Chris69 » 21 Januari 2018

sorry voor deze late reactie,ik kreeg hier geen mail van.
Er is inderdaad een psycholoog daar en heb een afspraak gemaakt.Mijn moeder zit nu een jaar in een verpleeghuis.Ikzal indeerdaad mijn weg erin moeten vinden en de uiteruitgang moeten acepteren.Iedereen bedankt voor de reacties en steun.Oja..voor het slapen doe ik aan mediteren en dat helpt!
Chris69
 
Berichten:
8
Geboortejaar:
1969
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor josha » 21 Januari 2018

Dag Chris69

Zo fijn dat je alle tips ter harte neemt, zo krijg je ook meer grip op de situatie en zal je ondervinden dat je zelf ook nog veel kunt doen. Zowel voor jezelf als voor je moeder.

Probeer het gezellig te houden, wees de steun voor je moeder, die je altijd al bent geweest [ vermoed ik] Je zou ook eens naar een Alzheimer-cafè , bij jou in de buurt, kunnen gaan, zodat je meer mensen ontmoet die in dezelfde situatie zitten als jij. Ook zijn er misschien thema-avonden in het verpleeghuis, waar informatie wordt gegeven over het dementie-proces. Kijk of er een nieuwsbrief is, elke maand, waar de activiteiten van het verpleeghuis op staan en kijk waar jij aan kunt mee doen, evt samen met je moeder.

Omdat je moeder hier nu woont, zal het ook een beetje jouw tweede huis worden, dus probeer het je wat eigen te maken zodat jij je er ook welkom voelt.Schenk eens thee in of trakteer iedereen eens op wat lekkers zodat het wat leuker en gezelliger voor je wordt. Je moeder zal dat zeker mee krijgen....

En dat mediteren voor het slapen gaan is echt fantastisch.. lekker je hoofd proberen leeg te maken, in alle rust accepteren wat er is aan gedachten. Er zijn ook goede CD`s die je hierbij kunnen helpen om tot rust te komen

Ik lees dat jij hetzelfde probleem hebt als waar ik tegen aan loop , sinds het forum vernieuwd is , ook ik krijg geen mailberichtjes via mijn mail meer , terwijl ik me wel heb geabonneerd op het onderwerp .... erg vervelend want nu moet ik steeds kijken of er een reactie is gekomen via "nieuwe berichten"
Ik weet dat er achter de schermen aan gewerkt wordt, maar dit gaat zeer traag...

Chris veel sterkte en vooral moed om vol te houden Je zult je nog verbazen over jezelf wat je allemaal kunt doen daar.

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
453
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Sonja W » 19 Maart 2018

Ohhh Chris wat enorm herkenbaar.. ik ervaar hetzelfde. Mijn vader woont sinds vier weken in een verpleeghuis. Ik voel me ook zo leeg na elk bezoek ... ik ga een keer in de week meer lukt me echt niet. Ook ik slik oxazepam nu anders slaap ik niet en op mijn werk kan ik momenteel al helemaal niet goed concentreren. Ik heb een goed gesprek met de maatschappelijk werkster van het huis gehad, zij gaf me aan dat ik misschien nog wat minder moet gaan, totdat er aan beide kanten meer acceptatie is. Dat wil ik maar het is soms zo vechten tegen mijn gevoel... ook mijn vader is zo verdrietig en ik zie de onmacht bij hem. Als ik weg ga en hem afleid (hij mag roken en dan regel ik een maatje die hem naar het rookhok meeneemt) dan wacht ik altijd even, als ik dan stiekum om een hoekje kijk zie ik hem toch echt tevreden zijn. Tegen mij zegt hij dat hij weg wil maar tegen de verzorgende niet,,, Het gekke is dat ik berustend weg maar later oo de dag overal naar een soort bevestiging zoek. Het is niet alllen de onzekerheid van onze ouders dus,,,wij hebben hier ook enorm last van. Weweten dat het niet anders kan maar het vreet aan ons.

Fijn dat we hier op deze plek ons ei kwijt kunnenen een luisterend oor en goede adviezen van de experts tegen wil en dank krijgen, een enorme meerwaarde.

Liefs Sonja
Sonja W
 
Berichten:
42
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Sonja W » 19 Mei 2018

Chris69, hoe is het inmiddels met je. trek je het al wat beter? Ik loop nu bij een psycholoog... ik ... die hier nooit wat van moest hebben... maar het is zo nodig. Hoop dat je nog een terugkoppeling geeft
Sonja W
 
Berichten:
42
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie




cron