Wanneer zal er acceptatie volgen?

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

Wanneer zal er acceptatie volgen?

Berichtdoor Sonja W » 18 Maart 2018

Mijn
Laatst gewijzigd door Sonja W op 06 Juni 2018, 1 keer totaal gewijzigd.
Sonja W
 
Berichten:
42
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 19 Maart 2018

Dag Wendy,

Het echte wennen aan een tehuis duurt gemiddeld 6 weken, maar dat wil niet zeggen dat die repeterende vraag om naar huis te willen niet weer geopperd wordt, wel kan deze verminderen of een tijd wegblijven. Door de dementie komt de omgeving onbekend voor en blijft men op zoek naar 'thuis', dit kan ook het ouderlijk huis zijn uit de kinderjaren. Afleiding en een fijne sfeer helpen dit vegeten: zoals activiteiten , wandelen (lekker naar buiten straks) of gezellige gesprekken. Het is belangrijk dat iemand zich 'veilig' voelt in zijn omgeving. Hoe vervelend ook, het beste is deze vraag zoveel mogelijk te sussen door over iets anders te beginnen.
Sterkte, fijn om te lezen dat het verder best goed met hem gaat in het verpleeghuis, hartelijke groet.
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1063

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 20 Maart 2018

Dag Wendy,
Het echte accepteren is voor iedere patiënt verschillend, Hangt ook van de situatie af.
Ik zal je onze situatie vertellen.
Wij hebben uiteindelijk 10 jaar in Frankrijk gewoond waar na een 4 tal jaren de Alzheimer zich manifesteerde.
E.e.a. was voor mijn vrouw niet vreemd, want ze heeft jaren daar voor haar vader zelf naar het verpleeghuis weggebracht als vergevorderde dementerende.
Met haar instemming hebben wij een test laten doen in de VU te Amsterdam. Een al jaren voortschrijdende Alzheimer.
Na ca. 3 jaar konden wij terug naar Holland en ook daar heeft mijn vrouw nog ca, 3 jaar met mij samen gewoond.
Ik adviseerde in het Forum bijna dagelijks dat de mantelzorgers alert moesten zijn en niet maar door moesten gaan met de zorg thuis, omdat het een eenrichtingsverkeer is en je als mantelzorger er uiteindelijk aan onderdoor gaat.
Alleen.....ik bleef maar doorgaan.
Onze Casemanager, een zeer goede, hield de vinger aan de pols regelde al vast een opname in het verpleeghuis en schakelde een geriater in.
Met haar besprak ik de situatie en we spraken af dat ik dagelijks een mailtje zou sturen over het reilen en zeilen.
Na 2/3 dagen belde de geriater mij op en zei letterlijk : Ben je nu helemaal belazerd zo meteen moet je zelf opgenomen worden en dan kun je niets meer voor je vrouw betekenen.
Ik meen 2 dagen later werd mijn vrouw opgenomen (z.g als proef).
Het wennen voor mijn vrouw heeft vele maanden geduurd, mijn herstel duurde een jaar.
Ik heb de eerste tijd wel achter een pilaar gestaan om te zien hoe mijn vrouw reageerde, wel als ik weg was ging zij aan de wandel, op onderzoek zeg maar.
Mijn vrouw zit daar inmiddels 4.5 jaar. Als ik weg ga zeg ik even boodschappen doen eventueel bij Albert Hein.
Het is altijd goed. Ze weet inmiddels niet beter.
Dus afleiden.
Ook niet meer weghalen, want dat kan zelfs de dood veroorzaken.
Mijn vrouw is een jaar geleden verhuisd naar kleinschalig wonen en dat had als gevolg dat mijn vrouw niet meer wilde eten en drinken, zodat ik gesprekken met de arts heb gevoerd hoe we de eindfase zouden organiseren.
Door liefdevolle aanpak door de verzorgenden is mijn vrouw weer gaan eten en drinken.
Bij mijn vrouw is inmiddels de laatste fase ingetreden. Dementie heeft ze van haar vader, maar haar fysieke kracht heeft ze van haar moeder, die is 102 jaar geworden. Dus wachten we maar af.
Sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor loek » 21 Maart 2018

Dag Wendy,
Heel fijn te horen dat je vader de juiste verzorging en aandacht krijgt in het verpleegtehuis. Dat zie je wel vaker dat de mensen
door de regelmaat , de rust en de verzorging "op bloeien". Dat is voor hem prettig, en voor jullie ook !
Neemt niet weg dat het altijd moeilijk blijft, heus....dat hebben we allemaal (volgens mij).
Het zinnetje "wanneer ga ik naar huis" is een hele bekende zin. Dat kan blijven, maar kan ook weggaan. Geef er gewoon niet zoveel
aandacht aan. Ga het ook niet uitleggen hoe het zit. Besteed er gewoon geen aandacht aan.
Maak het leuk als je er bent....blijf vooral betrokken , praat met de verzorgenden, "doe mee" in de woning.
Bak eens pannenkoeken, lees de krant voor, doe een spelletje e.d.
Dat alles zal het acceptatie proces van je vader versnellen. Maar het feit dat het nu na (slechts) 5 weken al zo goed gaat, is
heel mooi. En je mag (zonder schuldgevoel) opgelucht zijn ! Hij zit er goed, hij is veilig en er wordt voor hem gezorgd !
Dit zeg ik ook altijd tegen mezelf , hihihi.....als ik bij mijn moeder wegga. ( 4 jaar in verpleegtehuis, bijna 92 jaar en Alzheimer.
Altijd tevreden, en zoooo lief en kwetsbaar).
Loek.
loek
 
Berichten:
348
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor Sonja W » 21 Maart 2018

Wat fijn jullie reacties, doet me goed. Ik heb moeite om het los te laten, ben continu met de situatie bezig. Zal ook wel n stukje verwerken zijn...

Het zoeken naar ouderlijk huis heeft huj niet,..wel riep hij in het begin in de nacht vaak om mijn oma, nu minder. Goede tips van jullie om er omheen te praten..en zoals je zegt, ik weet dat hij hetin het huis erg goed heeft. Hoe anders was het eenzaam alleen thuis, mensen niet toelaten en zelfverwaarlozing..nee ik ben er erg blij om. Ik kom nu ook veel liever bij hem langs dan dat hij nog in zijn eentje in het grote naargeestige huis woonde (volgens mij spookt het daar...heb er een naar gevoel altijd).

Ook een goed idee om eens mee te helpen daar, pannenkoekenbakken, lijkt me leuk om eens zoiets te gaan doen. @Leo, ik heb heel veel bewondering voor jou, ik lees veel stukjes van je en vind het geweldig die betrokkenheid bij je vrouw, petje af! Weet dat je dat zelf anders ziet, het is immers uit liefde maar toch.

Ik heb nog wat kleine vraagjes, mijn vader wil zich nl. niet laten douchen... de verzorging gaat hier prima mee om geen dwang en handwas. Hij moet iig een keer per week, Het lijkt me voor de bewoners en verzorgers niet prettig een riekende man, kennen jullie dit? En mijn vader blijkt zich vaak niet om te willen kleden voor de nacht, hij heeft dan zijn dagkleding aan. Zou dit ook bij de gewenning horen?
Sonja W
 
Berichten:
42
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 21 Maart 2018

Dag Wendy,
Ik geloof dat ik ook zou tegen sputteren als ik ongevraagd gewassen zou worden.
Overigens mijn vrouw maakt sinds kort ook bezwaar tegen het helpen bij het wassen.
En daarvoor was het nooit een probleem..
En ja dat werd van de week uitgelegd bij het functioneringsgesprek dat het heel herkenbaar was in deze fase.
Wie het weet mag het zeggen.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 22 Maart 2018

Dag Wendy,

Douchen is een intieme aangelegenheid en op een gegeven moment krijgen veel mensen met dementie daar moeite mee.
Het lukt 'beter', er is minder weerstand tegen, als iemand niet van te voren zo in z'n blootje wordt gezet. De cliënt begrijpt dit vaak niet en bovendien is die manier van werken voor hem of haar heel genant.
Dit kan deels voorkomen worden door iemand warm en bedekt te houden met badhanddoeken. Daarnaast kan er eventueel een badstoel gebruikt worden, dit kan ontspannend werken.
Zelfs met het wassen op bed gebeurt het nog vaak dat eerst alle kleding uitgetrokken wordt, waardoor iemand het al snel koud krijgt en nog eens heel 'bloot' ligt te zijn. Een enkeling legt wel tijdelijk een badhanddoek over, dat zou eigenlijk altijd moeten gebeuren.
Als je het aandurft kun je een keer 'meehelpen' met het douchen en zien hoe het gaat. Bepaalde wensen zou je dan vast kunnen laten leggen in het zorgleefplan. Samen met de verpleging kun je hieraan werken en naar een oplossing zoeken.

Bijgaand wat tips van Alzheimer Nederland:
https://dementie.nl/douchen/zelfstandig ... t-dementie
https://dementie.nl/omkleden-en-aankled ... t-dementie
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1063

Berichtdoor loek » 22 Maart 2018

Dag Wendy,
"Douchen" zou een verwen moment kunnen zijn. Als ik binnenkom hoor ik vaak "je moeder heeft lekker gedoucht".
Helaas is de praktijk vaak anders. Kille badkamers zonder gezelligheid, niet veel tijd, en als je daar als afhankelijke bewoner in je blootje staat voel je je heel kwetsbaar. Daar kan ik me alles bij voorstellen ! Alles valt en staat met de aanpak van degene die je vader gaat douchen. De ene zal het beter aanpakken dan de ander. In het begin maakte ik me daar nogal druk om. Mijn moeder
was altijd een heel goed verzorgde vrouw...mooi haar, lippenstift op, sieraden, sjaaltjes.......enfin Wendy, ik doe nog steeds mijn best, maar die "strijd" ga ik niet winnen. Dus dat moet ik loslaten. Maar als ik er ben, kan ik het toch niet laten om haar weer "op te pimpen " hoor. Even samen "tuttelen" dat doet haar goed.
De verzorging zal je vader vast en zeker goed wassen, op wat voor manier dan ook. Dat staat nl. in het zorgdossier.
Er is bij mijn moeder in de woning een dame die wordt altijd gewassen met vochtige washandjes (etos/kruidvat, zijn eigenlijk voor baby's)....en dat gaat ook prima. Dat je er continu mee bezig bent (in je hoofd) is heel logisch. Het is toch je vader, en je had het liever anders voor hem gezien.....Probeer het zo goed mogelijk te regelen voor hem, ga er vaak naar toe, maak het gezellig, praat en lach met hem, drink koffie (of een borrel) met hem, luister muziek, kijk foto''s, ga samen naar buiten, blijf eens eten tussen de middag , maak lekkere soep of bak eieren, blijf betrokken ..........en meer kun je op dit moment niet doen ! Hij zit er goed en veilig en krijgt de juiste verzorging....blijf dat tegen jezelf zeggen !
Groet,
Loek.
loek
 
Berichten:
348
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw




cron