Dilemma: ergernissen over gedrag van je naaste

Voor vragen, tips, advies en ervaringen over het omgaan met dementie

Dilemma: ergernissen over gedrag van je naaste

Berichtdoor Rob (Alzheimer Nederland) » 31 Mei 2017

Dilemma: ergernissen over gedrag van je naaste
Ondanks dat je weet dat je naaste er niets aan kan doen, irriteer je je aan aan het eindeloze zoekgedrag. Of aan het briljant verbloemen van de dementie. Jetske komt er op dementie.nl openhartig voor uit. Hoe zit het met je eigen ergernissen en frustraties? Mogen ze er zijn? Deel je ze? Hoe ga je ermee om?

We zijn erg benieuwd naar je mening! en vooral ook je tips hoe je hiermee omgaat.

Lees vooral eerst het verhaal en reageer: https://dementie.nl/impact-gezin/mijn-e ... ijn-moeder

Groeten Rob
Rob (Alzheimer Nederland)
Site Admin
 
Berichten:
750
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Man

Berichtdoor Katja » 17 Juni 2017

Enorm herkenbaar, ook mijn lontje is regelmatig kort. Ook niet heel raar, je bent gedwongen om te gaan met een situatie die je niet wilt en die erg intens is. Mijn manier om hier mee om te gaan is om ook regelmatig afstand te nemen en tijd voor mezelf te claimen. Als enig familie lid zal ik ook zelf in balans moeten blijven, niet makkelijk maar wel noodzakelijk
Katja
 
Berichten:
1
Geboortejaar:
1972
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor frans 50 » 19 Juni 2017

Herkenbaar....
Maar dan aan de "andere" kant van het dilemma,

In deze fase van mijn dementie merk ik nog deels signalen op dat de het "soms" even teveel word.
maar ook heel begrijpelijk ...

Voornamelijk de herhaal vragen, soms al na 5minuten
maar ook door de hele dag heen breekt een keer even op.

Het idee van niet "luisteren",
maar uiteindelijk blijkt dat het niet begrepen of word opgepakt.
ik heb het wel eens bijgehouden, daar uit bleek dat ik verdeeld in 12 uur wel eens 36 keer iets opnieuw heb gevraagd of er een discussie stond van welles of niettus...
langzaam aan leerde we daar beter mee omgaan.

De belangrijkste regel is dat renate op een rustige manier en toon even duidelijk aangeeft dat zij toch degene is zonder dementie. En ik even goed moet luisteren, wat er speelt of geregeld moet worden.
En reken maar, dat werkt.

"telkens als we denken dat het probleem ergens anders zit,
dan zit je gedachte precies bij het echte probleem"
frans 50
 
Berichten:
478
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Ik heb dementie

Berichtdoor madeleine » 20 Juni 2017

Ik probeer het echt waar ik probeer het, elke keer weer. En toch ga ik de fout in. Ik weet dat mijn man NIET weet, en toch ga ik de fout in. Mijn heeft de woorden niet meer. Hij kan niet aangeven of hij iets wil drinken of eten of het koud heeft of warm. Of de schoenen te strak of te los enz enz enz.
Hij knijpt, waarom?????? De epilepsie heeft hij ook iet s vaker, kleine insult, soms wat erger, wordt aan gewerkt.
En toch verlies in soms mijn geduld, trek harder, duw iets harder. Maar ooo wat heb ik hem lief.
De laatste paar dagen veranderd er iets, maar ook dat kan weer veranderen. Per 5 min kan het anders zijn.
Morgen ga ik voor de 2de keer naar een "huis" kijken, maar nee ik doe ik het nog niet. Niemand echt niemand kun je vertellen wat je voelt, meemaakt, bla bla bla.
Mijn man zei altijd....beter een beslissing , dan geen beslissing. Tja en daar sta je dan.....
M
madeleine
 
Berichten:
172
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 20 Juni 2017

Goede morgen Madeleine,

Misschien heeft je man in het verleden ook wel eens gezegd, je bent ook maar een mens.
Er klinkt zoveel onmacht uit je schrijven.
Ik denk dat het goed is dat je hier op het forum dit van je afschrijft.
Wij, met zijn allen maken allemaal wel een vorm van onmacht mee. Ieder moet dat op zijn eigen manier een plaats geven.
Afgaande op jouw leeftijd neem ik maar aan dat je man ook nog jong is. Een drama vind ik dat.
Ik kan mij voorstellen dat je op dit moment ook nog eens het bezichtigen van een andere woning er niet bij kunt hebben.
Mijn advies is dan ook, probeer eerst eens een beetje rust in je hoofd te krijgen.
Heb je een huisarts waar je mee kunt praten? Heb je een Casemanager? En zo ja kun je daar mee praten?
En welkom hier op het Forum.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor madeleine » 20 Juni 2017

Ja Leo, ik heb alles, niets te klagen. Het zo dat ik het gevoel heb, nu het moeilijk wordt, laat je het er bij zitten. Ik weet dat het niet echt zo is. Ik doe afentoe helikopter vliegen (denkbeeldig he) (op een afstand naar je zelf kijken en net of het een vriendin is)
Voor een ander weet je het altijd zo goed.
Dat gaat nu wat moeilijk worden.
Mijn CM is er vandaag ook bij, en onze jongste zoon ook. Nee echt ik heb niets te klagen.
Maarooooo wat heb ik een vocht te kort (tranen) :)
Dank voor je persoonlijke advies. Ik ben ook blij met het forum.

zonnige dag M
madeleine
 
Berichten:
172
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 20 Juni 2017

Madeleine,

Toch moet je proberen om je gevoelens een beetje de baas te worden. Anders houd je het niet vol.
Bij mijn vrouw werd ruim 14 jaar geleden Alzheimer geconstateerd.
Wij woonden indertijd zeer geïsoleerd in Frankrijk en we hebben het de eerste jaren grotendeels samen moeten oplossen.
Het gros van onze vrienden ontkenden het en lieten het grotendeels afweten.
Mijn vrouw heeft het de eerste jaren van het proces donders goed geweten wat haar overkwam.
In het verleden heeft zij zelf haar vader naar het Verpleeghuis gebracht.
Ik heb het grote geluk bij het ongeluk, dat mijn vrouw naadloos is weg gegleden. Als je het dan toch krijgt, dan graag zo.
Dat neemt niet weg dat ik dat inmiddels ruim 14 jaar meemaak. Dus al 14 jaar het afscheidsproces van mijn liefste.
Ik adviseerde in de beginjaren van haar dementie op dit Forum aan ieder die worstelde met het probleem,
houd de problemen onder controle, het is een eenrichtingsverkeer en beter wordt het nooit meer.
Althans dat maken wij niet meer mee.
Geniet zoveel mogelijk van elkaar, zoek geen conflict en pluk de dag.
Ik heb mijn vrouw ca. 9 jaar nog thuis gehouden en had het geluk dat wij een kanjer van een Casemanager hadden die
de situatie goed inschatte. Zij haalde er op een kritiek moment een geriater bij en 4 dagen later werd mijn vrouw opgenomen in het verpleeghuis waar ze zelf haar vader indertijd had gebracht.
De dag na haar opname maakte ik mijn eerste schade met mijn auto sinds ruim 60 jaar op het parkeerterrein en het heeft een jaar geduurd totdat ik er weer bovenop was.
Sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Monica_ » 26 Oktober 2018

Goh wat is dit stuk herkenbaar.. mijn band met me moeder was nooit geweldig omdat later bleek dat zij n vorm van autisme heeft.. en ik dus ook niet herkende dat ze daarbij ook nog ging dementeren.. mijn moeder altijd pessimitisch en weinig stimulerend. Ik had t het op gegeven moment n plaats gegeven tot ze dus ook ging dementeren..en ja ik heb me geergerd en ook veel verdriet gehad.. en nu weer en nog steeds.. maar zie nu ook n hulpeloze afhankelijke vrouw en soms intens medelij maar nog steeds ook nog ergenis,en ja ik doe ook me best heel erg me best..schaam me ervoor maar ben ook zo moe soms
Monica_
 
Berichten:
1
Geboortejaar:
1970
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor loek » 28 Oktober 2018

Mijn moeder (92 jaar Alzheimer in VP tehuis), is verleden week 's nachts gevallen. Daardoor is ze nu heel erg vermoeid, en
komt eigenlijk haar bed niet meer uit. De verpleeg huis arts zegt: "Ja, ergens houdt het op ", begrijpelijk. Sommige verzorgenden
zeggen : " wat zonde, ze moet uit bed (met de tillift) , al kan ze maar weer in de rolstoel in de huiskamer zitten".
De fysio zegt : " Als ze het niet wil, dan kunnen we het niet forceren".
En ik ? ..............ik kijk per dag hoe ze zich voelt, en daar pas ik me aan aan. Vandaag zat ze in de rolstoel,
en ze zwaaide toen ze me zag ! Ze eet en drinkt goed, geeft geen pijn aan (slikt geen pijn medicatie), en is zoals al eerder gezegd erg moe. Na een uurtje in de rolstoel gezeten te hebben gaat ze graag weer op bed slapen. Echt diep slapen !
Als iemand vraagt "Wilt u uit bed ?" Dan zal ze heus geen Ja zeggen, maar als je haar wat stimuleert en vooral rustig aan doet, zal ze vast meewerken. Natuurlijk begrijpt ze niet wat er aan de hand is, ze weet ook niet meer dat ze gevallen is.
Ik kan haar stimuleren, maar niet forceren. Maar wat is precies het verschil tussen die twee ?
Voor mij heel moeilijk te bepalen. Het feit dat ze goed eet en drinkt, en dat haar ogen soms nog fonkelen zijn voor mij tekenen dat ze nog niet wil opgeven. Maar als ik haar dan in diepe slaap zie,hoop en denk ik "Ach lieverd, wordt maar niet meer wakker...
Het is goed zo". Herkennen jullie dit verhaal ? Suggesties ? Dat we een andere fase in zijn gegaan is voor mij duidelijk, maar zolang zij het niet opgeeft kan ik dat toch ook niet ? .....Moeilijk !
Loek.
loek
 
Berichten:
348
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor josha » 28 Oktober 2018

Ach lieve lieve Loek

Ik begrijp zo goed het dilemma waar je nu in zit....je doet het zo goed het begeleiden van je moeder in dit proces, Vertrouw daar maar verder op. Luister naar je intuìtie[ je hart] en deze wijst jou de weg welke je moet volgen

Kijk goed naar je moeder. Je zult zien dat iedere verzorger weer anders om gaat hiermee Mijn moeder ligt al een jaar op bed. In het begin is er ook nog gestimuleerd om haar af en toe in de rolstoel te doen, b.v met de Sinterklaasviering vorig jaar.
Zat ze bij ons aan de tafel, zodat ze er nog bij hoorde.... Maar ze bleef gewoon slapen, ogen gesloten, af en toe gaven we een hapje lekkers, waar ze amper zin in had.....
Ineens wist ik 'DIT NOOIT MEER" Het mensje was gewoon veel te moe en lag veel meer ontspannen als ze in haar bedje lag.. Wel het bed overdag in de huiskamer laten voor de nodige prikkels. Het is zo vreselijk om mensen met dementie de hele dag alleen in hun kamer te laten liggen. Ze hebben echt wel wat leven nodig om zich heen.

Ik denk dat forceren is iets zeer tegen haar zin/ wil in doordrukken.. Stimuleren is het eventjes proberen en dan zien wat haar reactie is. Jij bent al zo vertrouwd hiermee dat jij duidelijk het verschil kunt zien, omdat je zo dicht bij haar staat.

Ja lieverd, ik begrijp zo goed dat je denkt"mam wordt maar niet meer wakker, het is goed zo" Ik denk dat ook elke keer als ik mijn moeder zo zie liggen... maar wij hebben niets te willen.... zij bepalen wanneer het genoeg is.
Ik denk ook niet dat je het opgeeft, je gaat haar nu begeleiden in het langzame proces van achteruitgang en dan is het logisch dat je niet de volledige aftakeling wilt zien en haar daarvoor wilt behoeden.

Als ik een "goede dag"heb gehad met mijn moeder, oogcontact en haar ontspannen zie worden door mijn aanwezigheid, hoop ik ook dat ze die dag rustig over gaat. Het zijn de herinneringen aan de goede momenten , welke over zullen blijven.
Je kunt je moeder er nog vele geven Loek.

Heel veel sterkte hiermee.

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
437
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie




cron