Dagelijkse meerdere keren huilend aan de telefoon

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

Dagelijkse meerdere keren huilend aan de telefoon

Berichtdoor Juante » 10 December 2018

Mijn moeder is sinds begin augustus opgenomen. Eerst op een tijdelijke locatie. Het was steeds de bedoeling dat ze van daaruit zou verhuizen naar een plek waar ze samen met mijn toen eveneens licht denterende vader zou kunnen wonen. Vdat heeft niet zo mogen zijn; hij is eind augustus overleden. De verhuizing naar het andere tehuis hebben we (.mijn zusje en ik) toch doorgezet. Ze heeft daar een prachtige eigen kamer en op de tijdelijke locatie moest ze haar kamer met iemand delen. Ook verder was daar bijna geen plekje voor wat privacy. Voor de opname zijn mijn zus en ik 24/7 bij toer eurt bij haar geweest om voor haar te zorgen en om haar elke dag naar het ziekenhuis te rijden om mijn vader te bezoeken. Die situatie heeft met wat adempauzes bijna een jaar geduurd. In dat jaar zagen we mama snel achteruit gaan. Zij voelde zich constant alleen en in de sterk gelaten ondanks dat er steeds iemand bij haar was. Gingen we om een boodschapje van 30 minuten, dan was ze totaal in paniek waar we bleven.
Voor ons is de opname dan ook een noodzakelijkheid want we gi gen er fi aal aan onderdoor. Bovendien wonen we beiden op een uur rijden afstand dus dat kwam er ook steeds bij.
Mama heeft self het initiatief genomen dat ze niet meer alleen thuis wilde wonen. Ze voelde zi h daar onveilig, deed gekke dingen en wilde naar een plaats waar ze niet alleen zou zijn.
Natuurlijk hadden wr er rekening mee gehouden dat ze eenmaal daar zou moeten wennen en aarden. Dat lukte haar echter niet. Zowel in het eerste huis waar ze circa 8 weken heeft gewoon d als nu op de nieuwe locatie blijft ze zeer zeer ongelukkig. Ze interpreteert alles wat erg gebeurd en gezegd wordt op een negatieve wijze. De liefste zuster is nog niet goed ge ieg want die zal wel wat van haar willen. Omdat ze dit gedrag ook al in de thuissituatie vertoonde is het voor ons erg lastig om uit de talloze huiltelefoontjes per dag op te maken of het nou echt zo slecht en akelig is daar of dat dit grotendeels haar eigen zieke brein is dat het zo beleeft. Ondertussen worden we allemaal gestoord van haar gejammer. De verpleging zegt dat er niks aan de hand is natuurlijk. En als wij er zijn is iedereen even aardig en behulpzaam. Moeilijk om te bepalen of dat een laagje vernis is of dat mama schromelijk overdrijft. Er is wel 1 verpleger die ook wij onaardig en bazig vinden. En een zuster net een stem van een vuswijf maar het hart op de goede plek. Die harde stem vindt mama niet prettig en ervaart ze als "een grote mond krijgen".
Heeft iemand ook de ervaring dat de verhalen van de dierbare maar moelijk op waarde en correctheid te schatten zijn? Hoe kom je erachter wat er echt speelt op momenten dat je er als dochter niet bij bent?
Groet, Juante
Juante
 
Berichten:
3
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor josha » 11 December 2018

Dag Juante

Lastig hoor deze situatie..... Zou het kunnen zijn dat je moeder in een depressie zit ? Er is nogal wat gebeurd de laatste tijd in haar leven. Ik neem aan dat ze is opgenomen voor haar dementie en tja dan zijn zoveel veranderingen en het verlies van haar man wel zeer ingrijpend. Misschien dit alles eens bespreken met de arts van het tehuis?
Misschien is een anti-depressief middel voor een paar weekjes de oplossing? Het zou haar wat optimistischer kunnen maken. Ze wou zelf onder de mensen wonen zeg je, dus misschien is het even doorbijten de eerste maanden..

Verder vraag je hoe je er achter komt of de verhalen van je moeder over de slechte verzorging/ het tehuis kloppen of dat het door haar dementie komt. Zelf ervaar je dit niet zo zeg je.
Ik zou je de tip willen geven om eens op een ander tijdstip op bezoek te komen dan gebruikelijk. Zodat personeel niet voor bereidt is op je komst. Zo krijg je vaak een goed beeld van de sfeer op een woning en ontmoet je steeds ander personeel. Als jij iemand van het personeel ook bazig en niet prettig vindt met de bewoners , zou je dit kunnen bespreken met de persoon. Misschien heeft ze geen idee hoe ze over komt op de bewoners. Ga ook in gesprek met de andere familie van de bewoners over hun ervaringen.

Je zou het met de EVVer van je moeder kunnen overleggen dat de telefoontjes naar jullie beperkt moeten worden.. gewoon een afspraak maken wanneer ze mag bellen.
Lijkt me voor zowel je moeder als jullie een stuk rustiger. Ze zal toch de tijd moeten krijgen / nemen om daar te wennen...

Ik hoop dat je wat aan deze tips hebt.
Heel veel sterkte!

Josha
josha
 
Berichten:
435
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Anna58 » 11 December 2018

De beleving van iemand met dementie blijft vaak steken op een ervaring. Die ervaring is dan geldend voor latere uitspraken, die steeds herhaald worden. D.m.v. affirmaties kun je de stemming en uitspraken wel ombuigen naar iets positiefs. Ik ben kleuren therapeut en geef mensen soms met een bepaalde lichtkleur ook een affirmatie mee, die dan het effect van het gekleurde licht versterkt. Mijn (toen nog maar een klein beetje)dementerende moeder had al maanden pijn aan haar arm. Ik heb die op de gebruikelijke manier behandeld, maar haar ook een affirmatie (een positieve zin die enkele keren herhaald moet worden) aangeleerd. De volgende dag belde ze me op en vertelde "dat ze wakker was geworden zonder pijn!..en wat ik toch gedaan had?!"
Anna58
 
Berichten:
11
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor josha » 11 December 2018

Dag Anna58

Wat fantastisch dat je moeder hier zo bij gebaat is geweest. Het is in wezen haar uit de oude groef van een ingesleten patroon/ grammefoonplaat halen en de hendel een stukje opschuiven zodat het herhalende gedrag is afgelopen.......

Echt fantastisch als dit lukt, ik had er nog nooit van gehoord. Bedankt voor het delen!

Misschien het proberen waard bij de moeder van Juante.

Josha
josha
 
Berichten:
435
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Juante » 11 December 2018

Anna58 schreef:
> De beleving van iemand met dementie blijft vaak steken op een ervaring. Die
> ervaring is dan geldend voor latere uitspraken, die steeds herhaald worden.
> D.m.v. affirmaties kun je de stemming en uitspraken wel ombuigen naar iets
> positiefs. Ik ben kleuren therapeut en geef mensen soms met een bepaalde
> lichtkleur ook een affirmatie mee, die dan het effect van het gekleurde
> licht versterkt. Mijn (toen nog maar een klein beetje)dementerende moeder
> had al maanden pijn aan haar arm. Ik heb die op de gebruikelijke manier
> behandeld, maar haar ook een affirmatie (een positieve zin die enkele keren
> herhaald moet worden) aangeleerd. De volgende dag belde ze me op en
> vertelde "dat ze wakker was geworden zonder pijn!..en wat ik toch
> gedaan had?!"


Ja, dat eindeloos herhalen van een eerdere negatieve ervaring herken ik wel. Ik heb zelfs het idee dat dat voor pijn kan gelden in het geval van mijn moeder een gebroken heup (welja, dat kon er ook wel bij nog). Ze heeft al antidepressiva, maar ik zie daar ook na ruim 2 maanden nog weinig verbetering door. Is al besproken met de arts, die wil het nog even aanzien.
We hebben sterk het idee dat het geheugen van mijn moeder alleen nog alle negatieve dingen opslaat. Daar kan ze uren, dagen, weken, maanden over doorzeuren. Maar dat ze bijna iedere dag bezoek heeft van familie, oude buren, vrienden, dat is ze meteen nadat ze weggaan alweer vergeten.
Vandaag heb ik een gesprek gehad met de EVV'er en die schrok erg van wat ik vertelde over het gedrag van mijn moeder. Wat blijkt: naar de verpleging toe uit ze helemaal niet zoveel negativiteit, ook niet dat ze mijn vader zo erg mist. Ik denk zelf dat dit komt doordat ze zich daar niet veilig genoeg voor voelt. Dit heb ik in het gesprek ook aangegeven. Er komt nu binnenkort overleg met de agogisch werker en de psycholoog om te bekijken hoe we haar gevoel van veiligheid en geborgenheid kunnen vergroten. En in het teamoverleg zal nogmaals aandacht worden besteed aan mijn moeders gevoel dat de verzorgers haar niet goed behandelen. Er lopen daar veel mensen rond in de verzorging met van nature nogal harde stemmen en luide lach en nogal rauwdouwerige manieren. Niet erg subtiel zeg maar, maar wel het hart op de goede plek. Als ze zich wat meer zouden realiseren wat hun manier van spreken en doen teweeg kan brengen aan onrust zou dat al grote winst zijn.

Ik snap niet zo goed hoe dat werkt met een affirmatie en kleurtherapie, Anna, maar fijn dat het helpt bij je moeder.
Juante
 
Berichten:
3
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Anna58 » 11 December 2018

Ik had eigenlijk gehoopt dat je er iets voor je moeder aan zou hebben en je er iets mee zou kunnen doen. Misschien kan een coach of counselor of therapeut in de buurt je helpen met de affirmaties?
Affirmaties ...google het woord maar eens.
Anna58
 
Berichten:
11
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor w.goetjes » 17 December 2018

Hoi Juante,

Ik herken je verhaal helemaal.
Mijn moeder is ook de hele dag negatief bezig, ook al toen we nog thuis waren. Ze is nu 2 weken opgenomen in een verzorgingshuis. Ook hier zijn een aantal verzorgsters nogal rauwdauwers met hele harde stemmen die ook 'in your face' vragen wat je nou wilt of niet en of je ff wilt opschieten met poepen. Dat ervaart mijn moeder als beangstigend en bedreigend en ik vind het zelf ook niet normaal. Een aantal is wel ok gelukkig. Mijn moeder is ook doodsbenauwd dat ik wegga, dus ik zit hier van 10 uur 's morgens tot ze gaat slapen...nu dus...net in bed...23.55 uur..maar slaapt nog niet, dus ik kan nog niet weg...
Ze zeggen dat ik haar teveel verwen... Maar ja, ik kan haar toch niet de hele dag in de stoel laten zitten en overleveren aan wie er komt aardig of niet aardig....ik weet ook niet wat er waar is van de verhalen dat ze niet goed met haar om gaan, maar weet wel dat ik het in de 7 nachten die ik hier met haar geslapen heb ook niet aangenaam vond, ik probeerde me er niet mee te bemoeien maar heb zelfs wel eens iemand weggestuurd.
Ik denk erover om een camera op te hangen.... Je kunt bv. camera's kopen die in een wekker zitten.
Als ze echt niet goed en geduldig met haar omgaan dan wil ik dat weten en dan pik ik dat niet, nl, en daar wil ik haar niet aan blootstellen.
Tegen de verzorgers is ze altijd aller beminnelijkst, hoor ik, tegen mij helemaal niet...alles is fout, en dat ongenoegen uit ze in van alles.

Sterkte,
Wiebke
w.goetjes
 
Berichten:
16
Geboortejaar:
1961

Berichtdoor Juante » 20 December 2018

Dag Wiebke.

Wat lief dat je zo veel bij je moeder bent. In ons geval: we hebben dat maandenlang gedaan toen ze nog thuis woonde. En toen we een keer een nacht echt niet meer konden en thuis gingen slapen belde prompt de politie op. Ze was 's nacht in nachtpon en verwarde toestand uit haar tuin geplukt na een melding van een alerte buurman.
We zijn met die maandenlange 24-uurs zorg heel ver over onze eigen grenzen gegaan en dat ga ik niet nog eens doen. Ik ben net weer aan het werk na een ziekteverlof van 6 weken. Ik trek het echt niet meer om langer dan een paar uurtjes bij haar te zijn, 2x per week. De hele tijd krijg ik een shitload aan verwijten over me heen en eenmaal thuis belt ze om de haverklap met net zulke jammerklachten. Dat breekt een mens echt op, op den duur.

Inmiddels zijn er diverse gesprekken geweest met de EV'er en met de psycholoog en binnenkort ook met de agogische medewerker. Er is al veel aandacht binnen het team voor omgang met demente bejaarden. Het punt is: het was eerst een verzorgingstehuis en een deel van de verzorgers komt uit die setting. Die zijn helemaal zo'n verpleeghuis met demente bejaarden niet gewend blijkbaar en moeten op dat vlak nog veel leren. Goed dat daar dus al aandacht voor is.

Ik heb inmiddels wel een beeld van hoe het er echt aan toegaat en dat is niet zo vreselijk als door moeder wordt geschetst. Tja, ook hier heeft de verzorging een veel te hoge werkdruk, dus dat zal best eens leiden tot een wat minder vriendelijk woord. Mama is ook heel erg claimend en daar kan gewoon niet altijd aan worden toegegeven. Er zijn nog anderen die aandacht en zorg nodig hebben. Maar voor zover ik nu heb kunnen zien, proberen ze binnen de tijd die ze hebben echt wel lief te zijn voor de bewoners.

Ze lijdt waarschijnlijk ook aan wanen of iets dergelijks waardoor ze de meest bizarre verhalen opdist. (voorbeeld: gisteren belde ze huilend op dat ze in een kooi was gestopt en niet mocht plassen. Halverwege het gesprek hoorde ik een zuster binnenkomen die vroeg of mevr al klaar was op het toilet. Zat ze dus gewoon op de wc! Die is in een ruimte zonder ramen) . Die verhalen van mama geloof ik dus inmiddels helemaal niet meer nu ik heb gemerkt hoe verwrongen zij de gebeurtenissen ervaart, ook die waar we zelf bij waren.

Dat die wanen of wat het maar zijn mogelijk getriggerd worden door een harde stem, een wat kribbige opmerking of andere gedragingen / omstandigheden in haar omgeving is nog niet duidelijk, maar wel zeer waarschijnlijk. Dus de aandacht gaat er nu naar uit te achterhalen wat haar boos, verdrietig en achterdochtig maakt en wat juist rustgevend werkt. We gaan voorlopig maar ervan uit dat ze al het mogelijke doen om haar goed te behandelen.

Wiebke, heb jij met de verpleging gesproken over jouw voortdurende aanwezigheid? Gaat je moeder zo wel wennen? Ik heb intussen door dat als wij weg zijn, mijn moeder zich toch best vermaakt ook al zegt ze van niet. Het is net een peuter die hartverscheurend huilt bij het weggaan van papa en mama, maar stil is zodra die de hoek om zijn... Zou dat bij jouw moeder niet ook zo zijn?
Groet, Judith
Juante
 
Berichten:
3
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Irma » 09 Januari 2019

Hoi wiebke,
Ik begrijp wat je bedoelt ! Ik kan het ook maar niet los laten...
Ik ga 6 dagen per week langs en dan ben ik daar tussen de 3,5 en 4 uur + half uur heen en half uur terug.

Mijn moeder zit sinds juni 2018 in een verpleeghuis, en het is zo moeilijk om te bepalen wat goed is !
Ik wil haar zo graag beschermen tegen alles en iedereen juist nu ze zo kwetsbaar is.. Voorheen was ze een sterke vrouw die alles waar ze haar zinnen op gezet had wel voor elkaar kreeg, was het niet linksom dan wel rechtsom.. Een echte doorzetter en niet op een nare manier.
Daar heeft ze nu juist “last” van. Ze geeft niet op en wil uiteindelijk weer naar “huis”.
Ik vraag me regelmatig af of het gevoel van “thuis” niet verward wordt met niet meer ziek zijn... Terug naar een tijd dat alles nog gewoon,goed en overzichtelijk was.

Ik vind het moeilijk om dit alleen te doen. Zoveel vragen en zo weinig hulp, zo voelt het nu tenminste...

Ik zit er over na te denken om mijn moeder af en toe een nachtje naar huis te halen zodat ze even uit kan rusten maar ik weet niet wat wijsheid is in dit geval.
Practisch is het mogelijk maar is het verstandig ?
HEEFT IEMAND HIER ERVARING MEE ?

Sterkte allemaal, Irma
Irma
 
Berichten:
7

Berichtdoor w.goetjes » 12 Januari 2019

Beste Irma, Juante en Judith,

Jullie situatie lijkt erg op die van ons..."Er lopen daar veel mensen rond in de verzorging met van nature nogal harde stemmen en luide lach en nogal rauwdouwerige manieren. Niet erg subtiel zeg maar". Hier ook al...." Als ze zich wat meer zouden realiseren wat hun manier van spreken en doen teweeg kan brengen"...dat probeer ik ze aan het verstand te brengen. Ik heb ook een papier op de deur geplakt waarop het verzoek staat niet zo luid te spreken. Sommige doen het nu niet meer, anderen kunnen kennelijk niet lezen...

De verhalen waarvan je niet weet of ze kloppen, maar dat je er ook niet vanuit wilt gaan dat ze niet kloppen want stel je voor dat het wel waar is en je haar dus in die 'hel' laat zitten.
Ik weet dat het niet mag, maar ik heb een aantal nachten/ochtenden als ik er niet was een geluidsopname gemaakt...Opname apparaat mee laten lopen (ZOOM, heet zo'n apparaat) en kan het dan via de computer afluisteren. Volgens mij gebeurt er niets
bijzonders, ik hoor haar zelfs zelfstandig uit bed komen (terwijl wij denken dat ze dat niet kan) en in de badkamer en keuken rommelen. De laatste tijd belt moeder me weer elke ochtend met onsamenhangend paniek verhaal... Ik denk dat ik het apparaat nog maar een keer neer ga zetten...

Irma, ik snap heel goed dat je haar naar huis wilt halen, ik weet niet wat wijsheid is....

Sterkte allemaal...
groet,
Wiebke
w.goetjes
 
Berichten:
16
Geboortejaar:
1961




cron