huilbuien

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

huilbuien

Berichtdoor Priscilla » 05 Februari 2019

Lieve mensen op dit forum,

Mijn oma die mij opgevoed heeft is bijna 82 jaar oud. Ik ben de enige die voor haar zorgt en ik ben 33 jaar oud. Ik heb geen ouders of mensen in mijn omgeving die mij kunnen adviseren over dementie vandaar dat ik nu op dit forum ben uitgekomen. 2 jaar geleden werd alzheimer geconstateerd na een herseninfarct. Zij is de afgelopen vijf jaar verschillende keren erg ziek geweest door longontsteking en blaasontsteking en de bijkomende deliers van de ontstekingen. Mede hierdoor is ze dement geworden en door een infarct en narcose van 2 operaties sneller achteruit gegaan. Vorig jaar heb ik alles op alles gezet om haar naar een verzorgingshuis te verhuizen. Zij woont daar nu bijna een jaar. Ze had het na een verschrikkelijke tijd erg naar haar zin en woont in een appartement op zichzelf in het verzorgingshuis. Ze kreeg 4 keer per dag haar medicijnen en kon tot voor kort nog zonder begeleiding alles doen (zelf gaan eten in het restaurant met rollator, zelf douchen, zelf drinken pakken en aankleden etc). Nu is ze 3 weken geleden verschillende keren 8 in totaal gevallen, waarvan 1 keer heel hard op haar hoofd. Grote wond en hoofd en nek zijn nog steeds helemaal blauw (ook door bloedverdunners). Ook hoort zij aan haar rechteroor niet meer sindsdien. Dit kwam mede door een blaasonsteking waardoor ze erg zwak was. Ze heeft ook een delier op haar dementie en hierdoor vergeet ze steeds dat ze valt als ze zelf loopt. Voor haar veiligheid en omdat er geen constante begeleiding is op haar afdeling zit ze in een rolstoel sinds ze is gevallen in verschillende gezamenlijke huiskamers, omdat ze (ook ik) te bang ben/zijn dat ze zelf gaat lopen en weer valt. Ik zelf denk dat de delier nog wel overgaat omdat dit voorgaande jaren ook zo was. Ze hebben als ze op haar kamer zit en slaapt een sensor geplaatst dus als ze gaat lopen komen ze er vaak meteen aan. Zij voelt dit als controleren en geeft aan dat zij heel de dag opgesloten zit en huilt heel erg veel, bijna heel de dag. De mensen van het restaurant zien dat ze haar eten niet eet omdat ze moet huilen en ze geeft dan ook aan dat ze huilt omdat ze opgesloten zit en niks meer kan. Oma rookte erg veel en dit is haar ivm de veiligheid ook een beetje afgenomen, omdat zij nu in de huiskamer zit waar niet gerookt mag worden. Ze mag nu alleen nog roken onder begeleiding omdat ze vrezen voor de veiligheid van het huis wat logisch is. Als ze niet huilt dan is ze in paniek, ze is mij steeds kwijt en als ik langskom reageert ze in paniek en huilend dat ze me kwijt was en of de familie wel weet dat oma daar zit. Ze heeft eigenlijk geen familie alleen ik die voor haar zorg en een zus die af en toe langskomt maar niet echt een hart heeft en alleen mij en oma afvalt. Mijn moeder heeft ze al jaren geen contact mee (ik ook niet) en haar dochter is gehandicapt (syndroom van down) en is ongeveer op hetzelfde niveau als oma nu. Haar lievelingszus ligt nu op sterven en die woont in Rotterdam, daar is oma nog wel twee keer geweest. Ik vraag me ook af of ik haar mee moet nemen naar de begrafenis op deze manier. Sommige keuzes vind ik moeilijk alleen te maken. Misschien kunnen jullie hierin iets adviseren?

Omdat ik al die jaren voor oma heb gezorgd is onze band ook een soort van verstoord. Ik ben zeg maar al een paar jaar oma's moeder en vind het heel moeilijk met dit alles om te gaan vooral omdat oma er niet aardiger op is geworden. Ze is erg negatief en ik ga er dan eigenlijk ook met tegenzin naartoe omdat het bijna nooit een positieve ervaring is. Ik neem haar wel mee naar het restaurant om dingen die ze lekker vindt te laten eten, ik verwen haar met haar favoriete gebak ik lak haar nagels en douche haar soms grondig omdat ze dit toch niet heel goed doen soms in het verzorgingshuis. Mijn grootste pijn zit m in dat de persoon waarvan ik het meest houd en mijn hele familie in 1 is, ongelukkig is en ik zie haar niet meer genieten. Dus vind ik het ook erg moeilijk en het put me erg uit. Ik werk fulltime en ga sinds kort om de dag naar haar toe omdat iedere dag me echt opbreekt. Ze beschuldigt me nu dat ze opgesloten zit en als ik zeg dat ze gevallen is en ze daarom in een rolstoel zit zegt ze daar geloof ik niks van. Ze is erg argwanend en achterdochtig en vertrouwt me niet als ik zeg dat ik haar nooit in de steek zal laten. Als ik haar aan de telefoon heb (ik bel naar de huiskamer) zegt ze WAAR BEN JIJ?! Alsof ik iets doe wat niet mag, ik geef dan aan dat ik thuis ben en dan zegt ze kom je nooit meer langs? Als ik zeg dat ik iedere dag kom zegt ze daar weet ik niks van. Kortom ik doe niks goed ze is alleen maar depressief, aan het huilen of negatief. De zusters zeggen dat ze ook echt wel goede momenten heeft (als ik er niet ben). Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Ik wil haar afleiden op een leuke manier maar ik kan geen vragen stellen dat is te moeilijk. Ik vind het zo erg haar zo te zien en de moeilijkste opgave is voor mij dat ik het niet kan loslaten. Het gevoel dat zij zich zo voelt zit ook in mij hierdoor. Terwijl ik dit typ belt ze mij met haar eigen telefoon (mobiel) die ze al weken niet gebruikt en zegt ze "Waar ben jij?! Je moet mij de telefoonnummers geven van iedereen want ik weet niet hoe deze telefoon werkt dat moet je me echt uitleggen ik ben alles kwijt". Ik denk dat ik haar telefoon bij haar wegneem, want als me heel de dag gaat bellen heb ik echt geen leven meer. Heeft iemand tips voor mij? Ik hoor het graag. Liefs Priscilla
Priscilla
 
Berichten:
4

Berichtdoor Martijn » 06 Februari 2019

Een erg aangrijpend verhaal, door de regels lees ik dat jij de voornaamste Mantelzorger bent, hoewel je grootmoeder reeds in een verpleeghuis zit.

Die band die je met haar hebt zal zo sterk zijn aangezien ik lees dat zij jouw opgevoed heeft.

Ik kan uit naam van beide ouders spreken die Alzheimer hebben gekregen of zoals bij mijn moeder nog steeds heeft.

De keuze naar een verpleeghuis toe voor je oma was geen makkelijke maar als je full time werkt en de zorg voor je oma voornamelijk bij jouw lag is dit toch wel een goede keus geweest.

Ik probeer het verpleeghuis voor mijn moeder m.b.v. thuiszorg en dagbesteding zo lang mogelijk uit te stellen.
Het verpleeghuis roept nare herinneringen op van mijn vader die daar ruim 5 jaar geleefd heeft en uiteindelijk gestorven, ook met valpartijen uit bed, heup breken, belanden in een rolstoel en uiteindelijk plat in bed liggen.

Ik vond de zorg toen onder de maat ( dit was in 2013 ) , maar dat zal nu niet zoveel beter zijn, de mensen doen hun best maar er was toen te weinig personeel.

Je zult helaas meer afstand moeten nemen anders ga je er zelf aan onderdoor, wel zo goed mogelijk contact houden. In extreme geval van slechte verzorging kan je overwegen haar naar een ander huis te krijgen.

Ik heb mijn baan vaarwel gezegd, ik heb nu PGB voor mijn moeder , die mij als mantelzorger betaald. De persoonlijke verzorging die ze nu krijgt , krijgt ze nergens, daarbij zien mijn casemanager en huisarts erop toe dat ik niet over mijn eigen grenzen ga.

Ik vond de verpleeghuis onpersoonlijk, slechte verzorging ( uitdrogingsverschijnselen ), te bureaucratisch, zie bv. het roken van je moeder, dat kan natuurlijk een gevaar voor anderen zijn, maar dat was een van de weinige pleziertjes die ze nog had ). Als het thuis echt niet meer gaat ( wegloop gedrag etc, ) ben ik bereid tot opname van mijn moeder, anders niet.
Martijn
 
Berichten:
21
Geboortejaar:
1963
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Sonja W » 07 Februari 2019

Och Priscilla... wat herken ik me in je gevoel het niet los kunnen laten... ik ben nu een jaar verder maar vind het nog steeds enorm moeilijk. Het loslaten is niet Iers wat je zo 123 doet.. je kan naar een psycholoog ... maar uiteindelijk moet je het toch zelf doen. Maar geloof me, als je geen afstand neemt en goed voor jezelf zorgt ga je er aan onder door. Ik spreek helaas uit ervaring, ik had ook steeds schuldgevoelens ... jaren.. mijn vader werkte (tijdens zijn ziek zijn waarschijnlijk (?) onbewust) erg op mijn gevoel.. manipuleerde .. ik kreeg de schuld.. ook dat aanvallende zoals jij beschrijft. Pas op meid... kies tijdig voor jezelf. Je oma heeft er ook niets aan als jij instort.. hou he voor ogen dat ze nu de verzorging krijgt die ze nodig hebt. Liefs en sterkte
Sonja W
 
Berichten:
42
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 08 Februari 2019

Dag Priscilla,

Ik zag een paar dagen geleden je emotionele oproep.
Ik ben het laatste halfjaar door een val behoorlijk belemmerd in mijn bewegingen door een val in mijn badkamer'
waardoor ik een breuk in mijn wervels heb opgelopen.
Ik heb mijn werkzaamheden derhalve moeten opschorten.
Ik ben blij met alle reacties die ik hier op het Forum lees.
Ik heb deze week contact gezocht met Rob GrootZwaaftink (Coordinator van Alzheimer-Nederland die ook de oproep van jou heeft ontvangen en hem gevraagd om contact met jou te zoeken.
Ik vermoed echter dat prive hij even een stapje terug moet doen.
Ik verwacht dat je snel een persoonlijke reactie van hem kunt verwachten.
Mensen, ik heb het Forum ruim 10 jaar geleden weer opgestart om juist elkaar te steunen en waar mogelijk een hart onder de riem te steken.
Waarvan akte.
Allen sterkte.

Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1994
Geslacht:
Man

Berichtdoor Sonja W » 08 Februari 2019

Rot voor je Leo, jij ook sterkte..liefs
Sonja W
 
Berichten:
42
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Priscilla » 08 Februari 2019

Beste allemaal!

Super super bedankt voor jullie reacties! Doet me echt goed! Ik ga 19 februari naar een Alzheimer bijeenkomst want ik merk dat ik me goed voel als ik praat met gelijkgestemden.
@Sonja ik snap precies wat je bedoelt met manipuleren.. ik ben toch wel blij te lezen dat ik niet de enige ben! Want soms lijkt het alsof ik de enige ben (in mijn omgeving) en lees ik terug in het zorgdossier dat ik het allemaal niet aankan terwijl ze geen idee hebben wat voor impact oma's gedrag op mij heeft. Ze kan zo duivels zijn in haar gedrag, mopperen, negatief zijn en mij de schuld van alles geven terwijl ik het zo goed bedoel en als ik daar verdrietig of boos om word (wat ik echt probeer niet te doen maar het gebeurt voor ik er erg in heb) dan wordt vaak alleen mijn emotionele reactie gezien terwijl het gaat om de intentie! Zorgen vanuit je hart!
@Leo bedankt voor je bericht!

Sterkte allemaal liefs
Priscilla
 
Berichten:
4

Berichtdoor Sonja W » 08 Februari 2019

Het is zo anders voor de verzorgers.. het is niet dat jij het niet aan kan... zij kunnen er beter mee omgaan omdat ze meer afstand hebben. Zij doen hun werk.. ons raakt het in het hart ..de bloedband. Ik heb de mazzel dat mijn vader hele lieve verpleging heeft.. Toch voel ik me vaak schuldig, ik kom niet meer wekelijks, dat js beter voor mijn eigen gezondheid. Het ‘manipuleren’ ,,, dit mag je eigenlijk niet zeggen bij dementerende personen, maar het was vroeger al een nare karakter eigenschap...blijft doorgaan zo gauw ik in beeld ben. Logisch natuurlijk..ik/jij confronteren hun met het oude leventje ...dan gaan de ratels weer aan de gang... bij de verpleging doet hij het niet... de specialist zei: vreemde ogen geven geen ruimte. Het loslaten kost tijd... maar zoals mijn man zo mooi zegt: je kan pas vastpakken als je eerst hebt los gelaten. Pas op jezelf hoor.
Sonja W
 
Berichten:
42
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Anthera » 10 Februari 2019

Wat moeilijk en zwaar he Priscilla?! En vooral als je er zo alleen voor staat en zelf geen andere familie hebt die oma of jou(!) kunnen ondersteunen in dit proces. Ik herken veel van wat je schrijft. Mijn moeder heeft nu 4 jaar de diagnose Alzheimer, maar als ik na ga begon het denkt ik al 3 jaar eerder dan de officiele diagnose. Ik vind het zelf erg zwaar dat het proces zo langzaam gaat. 7 jaar lang al doe ik er alles aan om haar eenzaamheid te verzachten, haar verveling op te lossen (ze is ook slechtziend waardoor ze zichzelf niet kan vermaken), haar paniek en verwardheid op te vangen, alles te regelen, de administratie, zorg inzetten via een PGB, etc.
En altijd is ze ontevreden en ongelukkig en lijkt het zonder mij (als ik anderen moet geloven) regelmatig wel naar haar zin te hebben, maar aan mij laat ze alleen maar negativiteit, depressie en paniek zien. Naar mij toe is ze slachtoffer van alles en iedereen en niets en niemand deugt. Gelukkig doet ze niet echt lelijk tegen mij, maar ik vind haar emotionele last op mijn schouders heel zwaar. Ik zie er vreselijk tegen op om naar haar toe te gaan en de telefoon op te nemen als ze belt, want het is altijd hetzelfde negatieve riedeltje.
Ja, we moeten voor ons zelf leren zorgen, onze grenzen bewaken en loslaten en afstand nemen.....maar hoe dan?
Het spijt me, ik heb geen oplossingen. Ik weet het zelf ook niet. Af en toe een time-out nemen en je niet schuldig voelen! Wij kunnen hun nood niet oplossen! Mijn moeder zit nu sinds kort in een verzorgingshuis waar ik wel vertrouwen in heb. Ze wordt goed verzorgd en nu wil ik het echt gaan loslaten....inclusief het gevoel dat ze me manipuleert en me voor haar karretje spant met haar geklaag..... Ik heb aangegeven aan het zorgteam hoe haar gedrag is naar mij en hoe moeilijk ik het daar mee heb. Ik hoop dat ik begrip en tips krijg om er wat luchtiger mee om te kunnen gaan.
Priscilla en anderen in hetzelfde pakket...... heel veel sterkte!
Anthera
 
Berichten:
2

Berichtdoor loek » 11 Februari 2019

Dag Anthera, en anderen...
In het Verpleegtehuis van je moeder heb je waarschijnlijk ook wel een maatschappelijk werkster. Maak daar eens een afspraak
mee en praat met haar . Ik ben ook een dochter van een moeder met Alzheimer en beweeg me al 5 jaar in het verpleegtehuis. Er is tegenwoordig veel aandacht voor mantelzorgers, maar je moet het wel zelf opzoeken.
Informeer er eens naar, ik kan het aanraden. Ook zijn er soms "mantelzorgavonden" waar je je voor kunt opgeven. Onder begeleiding van een psycholoog / welzijnswerker / maatschappelijk werkster worden dan de problemen besproken.
Dat is echt goed, dus als het er is ...maak er zeker gebruik van !
Loek.
loek
 
Berichten:
345
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor Sonja W » 11 Februari 2019

Wat is het toch fijn dat dit Forum er is, ik ben blij dat Priscilla dit met ons deelt en de reacties hierop van jullie allen. Ik ben een poosje stil geweest op dit Forum, maar las wel mee. Anthera ik herken zo jouw opmerking dat je het moeilijk vind dat het proces zo langzaam gaat. Ik durf het eigenlijk niet naar de buitenwereld uit te spreken...het klinkt net alsof ik mijn vader slechter zou willen hebben. Mijn vader heeft vasculaire dementie, vooral de heldere momenten zijn verschrikkelijk. Dan steekt de twijfel op... zit hij hier goed... terwijl ik weet dat dat zo is. Er is zoveel aan vooraf gegaan en zoveel experts hebben hem beoordeeld...en daarbij hij krijgt waar hij nu woont echt goede en fijne verzorging . Het nare is alleen datik bij de heldere momenten denk dat ik de enige ben die zij gedachten kan lezen...hij komt dan zo bij me binnen.... en kan me zonder veel woorden nog steeds manipuleren. Het vreet me op... dat blijft ook na een jaar zo. En Loek, je hebt gelijk er is altijd een maatschappelijk werker in de instelling (of geestelijk verzorgen of EVV er) die een luisterend oor biedt en goede adviezen geeft...ik heb ze allemaal ‘ lastig gevallen’ en ook een psycholoog. Helaas blijft het menselijk brein een soort flipperkast... dat van mij in iedergeval ... ik blijf ondanks alle geduldige betrokken mensen om me heen een soort schuldgevoel/verantwoordelijkheid houden. Ik zou ook willen dat hij geestelijk slechter zou zijn, ik denk dat als mijn vader mij niet meer zou herkennen het, hoe pijnlijk ook, toch makkelijker te accepteren is.
Sonja W
 
Berichten:
42
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie




cron