De diagnose die je al kende maar nu toch zo hard aankomt

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

De diagnose die je al kende maar nu toch zo hard aankomt

Berichtdoor Vergeetmeniet » 25 Februari 2019

Ik heb me vandaag aangemeld op dit forum om wat herkenning te vinden, maar op dit moment beurt het me niet op. Al die ellende die iedereen doormaakt... Dat is dus mijn voorland...

Vandaag kreeg mijn moeder van 80 de diagnose Alzheimer.

Ik wist het eigenlijk al. En toch hakt het er in. Ook omdat het veel erger is dan ik dacht. De testen gingen slecht.
Blijkbaar heeft ze nog veel kunnen verbloemen. Maar nu is Alzheimer er echt en het zal nooit meer verdwijnen.

Ik ben ontdaan, voel me machteloos en verdrietig en ben bang voor wat er komen gaat. Heb zo met haar te doen. Met mijn vader ook, die zo zijn best doet.

Vandaag na het ziekenhuisbezoek langs gegaan. Ze wist dat ze er geweest was maar de arts en wat ze daar had gedaan was ze al weer kwijt. Toen besefte ze ineens dat het veel erger was dan ze dacht. En ze brak in tranen uit. Gelukkig was ik er om haar te troosten en gerust te stellen. Het was een mooi moment, samen in elkaars armen haar verdriet er laten zijn, ik hield me groot, maar emotioneel was het zo intens.

En nu? Op de wachtlijst voor een casemanager, mijn vader in de gaten houden en met mijn moeder herinneringen maken ook al is ze het een uur later alweer vergeten... Herinneringen voor mezelf. Aan mijn lieve moeder die elke dag een stukje bij me vandaan zal gaan...

Het is me vandaag even te veel, daarom wilde ik dit opschrijven.

Ik kon op het forum niet iets vinden over dit moment, de diagnose, zo’n moeilijke dag met zoveel impact ook al wist je het al. Terwijl iedereen dit moment meemaakt.

Ik mis op dit forum ook positieve dingen. Ik zou het fijn vinden ook te lezen over fijne momenten die er vast ook zijn. Die momenten die je weer even verder helpen, de moed erin houden, die je bij je herinneringen stopt.

En dingen die jullie nog samen doen. Misschien heb ik het nog niet gevonden of kan het een nieuw onderwerp worden. Ikwil herinneringen maken maar hoe? Ik weet het even niet. We gaan wel binnenkort samen plantjes kopen en potten vullen in de tuin. We houden allebei van planten en bloemen.
Maar dan? Ik denk vast te ingewikkeld maar heb geen idee. Ik wil niet steeds op bezoek zijn en alleen praten want de gesprekken gaan met herhaling over hetzelfde en zijn zo inhoudsloos dat ik me eraan erger
(Hierover heb ik wel al herkenning gevonden op dit forum)

Maar goed, ik wilde even van me afschrijven.
Er zijn vast mensen die de impact van de definitieve diagnose zullen herkennen.
Vergeetmeniet
 
Berichten:
2

Berichtdoor wia » 26 Februari 2019

Dag vergeetmeniet.
Mijn lief was nog in en vroeg stadium toen (waarschijnlijk ) Alzheimer werd geconstateerd.
En nog net geen 70
We zijn nu 4 jaar verder, eigenlijk 5 , datik het in de gaten had.

Blijf die arm om haar heen slaan dat is zo belangrijk, voor haar maar ook voor jezelf.

Herinner je gister denk aan morgen maar leef vandaag.
Is een gezegde waar wij veel aan hebben gehad.
Wij genieten van gouden randjes, om een dag maar ook om fijne momentjes
En dat wordt wel steeds moeilijker maar je kunt ze vinden.

Een goede casemanager is ook goud waard.

Nog wat fijne momentjes
Vakantie fotos:" wat hadden we het fijn toen"
Fotos van vroeger waar hij nog feiloos de namen van weet.
Een glimlach als ik binnen kom, een ijsje na een wandelingetje in de:blush:
Genietwn van een harinkje.
Je ziet er zIjn altijd fijne momenten te vinden . Ik probeer altijd iets positiefs op te schrijven.

Het fijne van dit forum is dat je eerst een poosje moet spitten , maar dan wel kan vinden wat jou het meeste aanspreekt .


Wens jullie sterkte knuffel
Wia
wia
 
Berichten:
32
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor Vergeetmeniet » 26 Februari 2019

Dank je wel, Wia voor je reactie
Vergeetmeniet
 
Berichten:
2

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 02 Mei 2019

Dag Vergeetmijniet,

"De diagnose" is voor iedereen een moeilijk en verwarrend moment. Als je zoekt vind je hier veel verhalen over op het forum, belicht vanuit de mantelzorger en de persoon die het overkomt. Het besef dat het om dementie gaat, geeft in eerste instantie een verslagen gevoel, daarna volgt de verwerking: wat betekent dit en hoe ga je hiermee om. Op het forium kun je lezen over al die gevoelens en reacties die de ziekte met zich meebrengt. Het biedt iedereen een uitlaatklep op moeilijke momenten om hierover te schrijven. Er staan 'mooie momenten' in de verhalen, momenten die heel bijzonder zijn in de relatie tot de persoon met dementie. Die zijn voor iedereen heel persoonlijk en betekenisvol. Wil je meer "positieve" verhalen of praktische oplossingen vinden, kijk dan ook eens op de site van "dementie.nl". De eertse fase van dementie biedt familie nog kansen om echt contact te maken, te praten over zaken die van belang zijn en wensen te regelen. Benut die tijd goed, die gaat ongemerkt snel. Blijf kijken en luisteren, hoe moeilijk soms, plots zijn er die kleine "verrassingen", zo ineens uit het niets en dan is er weer even contact als vanouds. Langzaam leer je ook "accepteren" wat er nog is en kun je lachen met de mensen die het overkomt.
Iedereen verdient het om te lachen en de dagen comfortabel door te brengen, als men het zelf niet meer kan regelen, wordt de rol van de ander zo belangrijk hierin. Samen maak je het draagbaar. Heel veel sterkte, hartelijke groet.
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1057




cron