Vader zo bang voor opname

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

Vader zo bang voor opname

Berichtdoor Tineke » 13 Februari 2020

Hallo, ik ben Tineke en kijk hier al poos rond en oooh wat een herkenning...helpend, bemoedigend, troostend..ook heel intens en verdrietig. Wat een rotziekte vind ik het! Hartverscheurend.
Nu voor het eerst zelf even wat kwijt....
4 jan. dit jaar vader op grond gevonden in ondergoed...heeft daar hele nacht gelegen. Gelukkig niets gebroken. Lang verhaal kort..ziekenhuis..blaasontsteking..delier..overplaatsing naar revalidatie en ongelooflijke achteruitgang in alles.
Zoektocht naar plekje tussen bij hem zijn door. Een hectische tijd.
Vorig jaar mei al indicatie aangevraagd..afgewezen want meneer kon nog lang genoeg alleen zijn. Mijn vader heeft ook Asperger...veel alleentijd ook nodig..maar ik heb letterlijk gezegd dat valgevaar erg groot was..vaak duizelig vanuit niets en ademnood.
Moeten we dan afwachten tot er eerst iets naars gebeurt vroeg ik...
Ja dus!!!
Ik ben er kapot van en mijn vader is zo bang, huilt, en weet nog te goed dat het niet goed gaat met zijn brein..is zich bewust nog en al vergeet hij alles ook weer zomaar..het gevoel van dreiging blijft en hij is bang en down.
Herkent iemand dat vader (of moeder) wel tegen jou alles zegt, laat zien, verdriet, angst, mopperen, negatief zijn en down zijn...met veel geduld laat ik hem zich uitten en stel zo veel en goed mogelijk gerust.erken zijn gevoelens en dan heeft hij weer even wat rust...maar komt zuster of wie ook binnen..glimlach en vriendelijk hallo....masker af...of zoals hij zelf zegt: ik doe altijd een 'andere jas' aan. Bijvoorbeeld als hij bezoek krijgt of aan tafel moet eten met andere patiënten op revalidatieafdeling. Het put hem uit. Kost zoveel energie die hij al weinig heeft.
Heb het gevoel dat iedereen denkt dat ik overdrijf en een emotioneel wrak ben ( ben total loss...zorg al jaren voor hem. Sinds 2005 voor beide ouders mantelzorger vanaf 2014 voor mijn vader wat steeds intensiever werd tot nu)
En nu....plek gevonden(ook heel verhaal want alles in zijn woonplaats vol en zeer lange wachtlijsten)
Maar goed 14 febr. Opname in particulier zorghuis voor dementerenden)
Vandaag spullen verhuis...
Hoe pak ik het morgen het best aan...ik sta op instorten en moet steeds huilen..(thuis).
Hoe kan ik hem daar achterlaten..hij is zo bang, hij wil niet! En dat snap ik!! Hoe krijg ik het voor elkaar om niet vreselijk te huilen bij het moment van vertrek. Soms huilen we samen even..huilen mag er best zijn..maar ooooh ik zie er zo tegenop. Het doet zo'n pijn hem zo te zien lijden. Hij voelt zich er ziek van...en ja ik ook. Hoe ga ik dit goed doen...hoe hebben jullie die dit al gedaan hebben het aangepakt.
Ik ben misselijk

Tineke V.
Tineke
 
Berichten:
5
Geboortejaar:
1965
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Tineke » 13 Februari 2020

Masker op ( ipv af , foutje)
Tineke
 
Berichten:
5
Geboortejaar:
1965
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor wia » 13 Februari 2020

Dag Tineke
Heel herkenbaar dat masker op. Onze casemanager heeft mij ooit uitgelegd dat mijn man tegen over anderen heel erg zn best deed om sociaal te zijn. Maar daarna heel erg moe was en bij mij dat niet hoefde te doen.

En dan nu het wegbrengen is heel moeilijk. Met je hoofd weet je dat het niet anders kan maar je hart geeft een ander signaal.
Hoe moeilijk het ook is, geef hem de tijd om zn draai te vinden . De eerste weken zijn het moeilijkst en echt wennen doet het nooit.
Het kan niet anders, want als jij er aan onderdoor gaat daar heeft hij toch niets aan.
Heel veel sterkte gewenst
Lieve groet Wia
wia
 
Berichten:
44
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor Tineke » 16 Februari 2020

Dank voor je begrip en bemoediging Wia.
Hij is daar nu drie dagen.....hoe lang duurt het wennen...hij is zo vreselijk down.
Zou ik arts kunnen vragen om antidepressiva die hij al heeft wat te verhogen?
Maar als hij bij die dokter ook mooi weer gaat spelen....
En wat is beter wel elke dag er even naar toe of juist niet zo vaak..wat helpt het best, hoe heb jij dat gedaan Wia? Wat is bij anderen de ervaring hiermee.

hartelijke groet, Tineke
Tineke
 
Berichten:
5
Geboortejaar:
1965
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor wia » 17 Februari 2020

Dag Tineke
Zoals ik al zei : geef het de tijd, zowel voor je vader als jezelf.
Wat bezoek betreft doe wat je hart je ingeeft.
Soms een dag overslaan is goed voor jezelf, maar vraagt ook moed.
Hou je taai je doet het goed
Gr Wia
wia
 
Berichten:
44
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor Margaret » 17 Februari 2020

Lieve Tineke,

Wat een heftige week voor jou. Hoe gaat het nu met je vader? Hopelijk vindt hij snel rust op zijn nieuwe plek.

Bij een arts kan hij misschien even z'n masker opzetten, maar de verzorgenden zullen snel zien wat zijn echte staat is. Ik zou het eens met hen bespreken. Wellicht hebben zij ook andere ideeën dan medicatie ophogen. Heb je daar een 1e contactpersoon?
Margaret
 
Berichten:
62
Geslacht:
Vrouw




cron